De kopers van ons huis zijn hun eigen huis nog altijd niet kwijt. Kijkers hebben ze zat gehad, een bieder zelfs ook. Het bod werd echter weer ingetrokken en nieuwe kijkers kondigen zich niet aan. De makelaar in Oostenrijk wordt ongeduldig, begint over overbruggingsfinancieringen en dat soort enge dingen.
Voor onze Knusse Knapzak melden zich Bed & Breakfast-gasten voor augustus, september en zelfs oktober. Maar… wonen we hier dan nog wel? ‘De Fruytier’ wil graag weten of we na de zomer inderdaad gebruik hopen te maken van afstandsonderwijs in de vakken Nederlands en Godsdienst. Maar…. misschien fietsen Maria en Matthias tegen die tijd nog gewoon dagelijks heen en weer tussen Fruytier en Lieren, wat moet je dan met online-lessen? En… tot hoe lang kun je je eigenlijk aanmelden op een Oostenrijkse school? Ook daar komt de zomervakantie immers in zicht.
We moeten keuzes maken, knopen doorhakken, maar we hebben géén idee…
Natuurlijk wil de Nederlandse makelaar wel even meedenken. Als hij zich aan de keukentafel in Lieren zet, blijkt dat hij onderweg is naar… onze kopers-onder-voorbehoud. Zij hebben een nieuw bod gekregen, maar er zit nog wel een flink gat tussen dat bod en de vraagprijs. Dus…? Dus wachten we gewóón weer af.

Het leven van een eventuele emigrant gaat niet over rozen. Dat hebben we onszelf en elkaar lang van te voren al vaak voorgehouden. Het zou vast niet altijd meevallen en we zouden ons ongetwijfeld af en toe afvragen waar we in vredesnaam aan begonnen waren.
En nu ondervinden we het dan aan den lijve.
Neem nou Matthias. Dolgelukkig was-ie dat aan het einde van acht lange, lange basisschooljaren op het nippertje zijn grote wens in vervulling zou gaan: terwijl al zijn klasgenoten braaf in het lokaal zaten, zou hij door Karinthië karren. Twee dagen lang, eind volgende week. Zoete afsluiting van zoveel zware jaren.
Wat een deceptie, wat een desillusie, wat een drama als blijkt dat uitgerekend één van die beide dagen een vrije dag zal zijn voor de héle school! De ontzetting is van Matthias’ gezicht te lezen. Van verbijstering begint hij te hakkelen en te stotteren. Als hij enigszins tot zichzelf gekomen is, ontwaart hij een laatste strohalm:  “Maar dan gaan we toch zeker wel een dag éérder weg?” hoopt hij. “Nee? Kreun… Kunnen we dan wat lánger in Karinthië blijven? Please?”
Helaas, Mat. We vertrekken als het goed is gewoon woensdagmiddag en komen als het goed is gewoon zaterdagavond terug – of je klas nu vrijdag vrij is of niet. De grote verhuizing gaat jou waarschijnlijk slechts één gemiste schooldag opleveren. Eentje maar. Nee, geen weg over rozen.

“Zullen we vaker gaan emigreren?” stelt Matthias boven een bord aardappels met bonen voor. Hij heeft zojuist gehoord dat hij binnenkort twee dagen vrij van school krijgt voor een retourtje Oostenrijk. Van zulke berichten krijgt hij de smaak alleen maar meer te pakken. Maria heeft de dag daarvoor uitvoerig zitten zoeken naar gymnasia in Karinthië, en een school gevonden die haar leuk lijkt. Kijk, dat soort dingen houdt haar broer nou net iets minder bezig. Die is zelfs nog steeds niet van plan om Duits te gaan leren! Geen naamvallen voor hem, beweert hij stug, hij heeft liever meervallen… Deze vissen zwemmen in de Zmulnersee, heeft Matthias uitgezocht, en moeten daar kennelijk nodig uit gehengeld worden.
Dat we weer op reis gaan, heeft een reden. Dat de kinderen steeds concreter plannen beginnen te maken ook. Afgelopen vrijdag kregen we –let op!–  mondeling toegezegd dat we van de Oostenrijkse bank een ‘mondelinge-toezegging-van-financiering’ krijgen voor het woonhuis en het appartementenhuis in Zmuln… Uiteraard míts wij ons huis in Lieren verkopen. Dat blijft nog best even spannend zolang onze kopers hun eigen huis niet kwijt zijn. Toch zijn we zielsdankbaar dat de hindernis aan de Oostenrijkse kant nu genomen is. Over twee weken hebben we Deo Volente gesprekken met makelaar, bank en eigenaar om spijkers met koppen te slaan. Daarna zal het alleen nog wáchten zijn op de definitieve verkoop van ons huis. En hópen dat ‘Zmuln’ ondertussen niet door iemand anders wordt gekocht. Wat lijkt het ons geweldig om het vakantieoord in oude luister te herstellen (zie beide foto’s van Zmuln in vroeger dagen). Ondertussen houden we ons bezig met naamvallen. En meervallen.

De spanning stijgt. In de voorbije weken vulden de dagen zich na werktijd vooral met het uitzoeken en opzoeken van allerlei financiële feiten: van in het verleden behaalde resultaten en hopelijke inkomsten voor de toekomst. Ondertussen vlogen mails over en weer tussen Karinthië en de Veluwe: tussen makelaar en ons; tussen eigenaar en ons; tussen bankdirecteur en ons.
Op een avond, net na de Duitse les, stonden er een Belg en een Karinthische aan ons hek. Een Karinthische in Lieren… De twee wielrenners brachten de nacht door op de boerencamping vlakbij. Van de boer hadden ze gehoord dat er bij het “te-koop-bord” mensen woonden die naar Karinthië hoopten te verhuizen. Die wilden ze wel eens zien. Een grappig gesprek volgde, waarin de Belg stug Vlaams bleef spreken tegen zijn Duitstalige vriendin, die hem kennelijk evengoed begreep.
Ondertussen wachten wij op nieuwe berichten van der Makler, op een zoveelste reactie van Herr Bankdirektor en vooral: op zijn uiteindelijke besluit!
Het afgelopen weekend bracht afleiding. We logeerden in het prachtige Twente waar we de 70e verjaardag van oma Donkersteeg vierden. Even geen verhuisperikelen, maar vooral heel veel gezelligheid en –nog één keer? – oer-Hollandse taferelen.
“So leben wir und nehmen immer Abschied” ook al staat er dan nog niets vast rond de koop van een Oostenrijks huis of de verkoop van ons eigen huis.
De ‘koopster-onder-voorbehoud’ heeft desondanks maar vast wat boerenbont aangeschaft voor als ze te zijner tijd in onze boerenkeuken haar intrek neemt. En –goed nieuws voor Knusse-Knapzakvrienden– zelfs een ontbijtmand!

Je kunt niet én kijkers krijgen én feest vieren, dus aan slingers doen we op Jeannette’s verjaardag even niet, de meeste cadeautjes komen wat later en de visite ook. Logisch. Een bijzondere dag is het tóch wel.

We zijn nog maar net terug uit Oostenrijk en moeten nu eerst puinruimen, poetsen, wieden en grasmaaien. Willem waait aan om te feliciteren (en zich te laten feliciteren met zijn eigen jarige jongetje), maar een koffiepauze met deze brave zwager zit er niet eens in.
De hark, de stofzuiger en de dweil zijn slechts ternauwernood op tijd opgeruimd, maar het hele perceel is dan ook een plaatje, alles vol frisgroen blad en bloeiende bloesem, de hemel helderblauw, de zon stralend – een mooiere dag bestaat niet. Laat de kijkers maar komen.
Harold brengt Jeannette naar de redactie, waar inmiddels een stapel achterstallig werk wacht, en gaat met Rachel en Tobias ijs eten. Maria zit op school, Matthias met een hengel aan de waterkant en ondertussen – zo vernemen we vanuit Karinthië – bezoekt de Oostenrijkse bankdirecteur precies vandaag het ‘object’ in Zmuln waar wij vorige week op Hárolds verjaardag rondliepen.
Maar nu begint het wonderlijke van het verhaal: na een uur heeft de makelaar nog niet gebeld dat we weer naar huis kunnen. Na anderhalf uur nog steeds niet en na twee uur evenmin. Maria komt uit school fietsen, maar durft niet binnen te gaan voor het geval ze daar op vreemden stuit. Jeannette appt Harold. Harold belt Jeannette. Hebben we ons in de datum vergist? Zijn de kijkers niet komen opdagen? Vergeet de makelaar ons te bellen? Na nog wat gissen en dubben, belt Harold hem op met de vraag of we misschien een hotel moeten boeken.
De aap die uit de makelaarsmouw kruipt: de kijkers hebben een ongeluk(je) gehad en meneer zit met een beenwond in het ziekenhuis.
…
We gaan gewoon feestvieren. Met z’n vijven. In een super schoon en akelig keurig huis zónder kijkers. “Misschien zagen ze er geen been meer in”, oppert Harold. “Of we worden pootje gelicht, terwijl wij juist ons beste beentje hebben voorgezet.” En de voorkamer, die hangt opeens vol vrolijke ballonnen!

Hoe het feuilleton afloopt, vragen veel mensen. Ah, dat zouden we zelf ook weleens willen weten!

Zaterdag zijn we na nog een paar prachtige, zomerse dagen in Tirol veilig teruggekomen in Lieren, waar de boomgaard uitbundig bloesemt. Moederdag bracht mooie verrassingen, zoals een verrukkelijke reep Oostenrijkse chocola van Maria, een prachtig houten hart met “Mutter” en “Vater” erop – door Matthias zelf bedacht en zelf gemaakt – en een leuke tekening van Rachel met een geweldig gedicht over poetsen en kijkers, over emigreren en kalmeren…

En verder…? Als het goed is, levert de makelaar deze week een plan in bij de bank. Als het goed is, bezoekt de bankdirecteur deze week ons droomhuis. Als het goed is, krijgen onze kopers vandaag kijkers. En als het goed is, heeft er ook bij ons morgen een nieuwe bezichtiging plaats (want zolang je onder voorbehoud hebt verkocht gaat dat gewoon door.)

Wij werken en wachten.

Hap! doet een grote grijze hond in het bos achter de camping, en hij bijt een stuk uit Tobias’ oor. Het bloed druipt eruit. Veel aandacht kunnen we er niet aan besteden – zaken gaan voor de hond. Terwijl Dorien en Maria thuisblijven en medische hulp verlenen aan het arme hondenoor; moet de rest weer op reis naar Karinthië. Doel: een flinke hap uit de kluis van de bank halen voor de aanschaf & renovatie van het ‘spul in Zmuln’. We kunnen het niet laten: struinen eerst weer rond op dat spul voordat we om 15.00 uur een gesprek hebben met Herr Direktor Heinz van de Volksbank. Ook Herr Heinz heeft een doel met dit gesprek: hij wil ons leren kennen. Gelukkig is Heinrich, onze makelaar, erbij. Terwijl anderhalf uur lang de feiten en cijfers, plannen en ideeen, vragen en antwoorden over tafel vliegen tekent Matthias alvast de boomhut die hij in Zmuln  zou willen bouwen. Een hypotheek heeft-ie er niet eens voor nodig; ingewikkelde gesprekken in het Karinthisch ook niet.

Spijkers met koppen kunnen er in dit stadium natuurlijk nog niet geslagen worden, maar als we eindelijk weer op de zonovergoten straten van Feldkirchen staan, zijn we toch een hele stap verder. Van katten in zakken houden ze in Oostenrijk niet, dat stelt ons gerust. Net als het feit dat Heinrich onze toekomst in Zmuln zonnig zegt in te zien, al staat er dan nog niets vast. Hij gaat nog het een en ander voor ons uitpluizen, terwijl Herr Bankdirektor de panden met eigen ogen zal bekijken. Wij reizen door stralend Karinthie terug naar Tirol, genieten onderweg van het berglandschap, van een gezellige maaltijd en wachten af… Mocht alles doorgaan, dan hebben we sinds vandaag in elk geval een naam voor de droomhuizen. Die kwamen zomaar bovendrijven, ergens ter hoogte van Spittal an der Drau.

“Vragend je weg gaan”, luidde de titel boven het stukje in ons Bijbels dagboek dat uitgerekend gisteren aan de beurt was. De tekst van die meditatie voor 3 mei: “Zal ik (…) optrekken? Waarheen zal ik optrekken?” naar aanleiding van 2 Samuel 2:1. Allerlei grote en kleine gebeurtenissen doen ons deze dagen des te meer ervaren dat God de leiding heeft over ons leven.
Vandaag opnieuw de lange reis van zeker zeven uur naar Karinthië en terug. Dit keer voor een gesprek met de bankdirecteur. Spannend, já! Vooral nu we in Zmuln ons hart verloren hebben, zal het flink slikken zijn als deze droom niet haalbaar blijkt. Maar ook in dat geval mogen we weten dat het Goed is.

Onderweg in Karinthie, eergisteren, 2 mei 2016

Met Harold en de eigenaar voorop lopen we omhoog naar het houten Almhaus. De dubbele deuren staan uitnodigend open. Matthias’ mond valt ook open, want in het portaal kijkt een reusachtige hertenschedel met gewei op ons neer. De imposante hal is ruimer dan de foto’s deden vermoeden, evenals de woonkeuken en de zitkamer. Overal oud hout, een juweel van een tegelkachel, een trap om ‘u’ tegen te zeggen.

Boven maakt Maria zoveel mogelijk foto’s van de slaapkamers. Zal één ervan op een dag de hare worden? Zij ziet het nog niet zo zitten. Matthias heeft vooral oog voor het opgezette Mürmeltier op het balkon. Totdat de vlizotrap voor de zolder naar beneden komt. Woonplaats van het huisspook? De eigenaar acht het goed mogelijk: “Er is daar in geen twintig jaar iemand geweest.”

Twee sobere badkamers, twee wc’s en, welja, een sauna binnen met een authentiek dompelbad buiten, overwoekerd en begroeid met mos… Een oeroude buitenbarbecue mag zich in de belangstelling van Harold verheugen. Uitzicht op de bergen in de verte, een klein dorpje in het dal en geen ander geluid dan dat van kwetterende vogels. Konijnenkeutels in het gras. Herten komen hier tot bij de voordeur, vertelt de eigenaar. Alles is overweldigend. Edgar waarschuwt dat ons nog veel meer te wachten staat.
Terug bij het appartementenhuis bevrijden we eerst Tobias. Het arme beest – dat we in alle opwinding glad vergeten zijn – tuimelt uit de auto en rent als een dolle over het grote gazon. Rachel sleurt hem mee naar een scheefgezakt speelhuisje: “Mooi hondenhok voor jou, Toob?” Tobias vindt alles mooi, ook het zwembad, waar nu alleen nog maar een grote, giftige salamander op de bodem zit, zwart met gele stippen. De kinderen zien zich er al in dobberen zodra het bad is opgeknapt en de salamander verwijderd. Ooit?

Iets hoger ligt de tennisbaan. Het enige vlakke terrein op dit perceel. Harold en Edgar richten er in de gauwigheid een minicamping in. In gedachten dan. De rondleiding door het appartementenhuis zelf laat zich niet navertellen.  Een stuk of – ja, hoeveel eigenlijk? – tien, elf (?) keukenblokken in oogverblindend bruin en oranje, vele tientallen bedden,  wc’s, badkamers in alle kleuren en maten, matrassen, meubels. Jeannette ontdekt zelfs een gemotoriseerde slee. (De anderen zien slechts een slee waarop een bosmaaier ligt…)
Al gauw hebben we geen idee meer aan welke kant van het pand we ons bevinden. “Ik heb een plattegrond nodig!” constateert Jeannette. “Die zul je dan zelf moeten maken”, antwoordt de makelaarsvrouw.
Aan een wand hangt een foto die het pension in betere tijden laat zien. Een zonovergoten idylle, met spelende kinderen in het gras. Luiken die goed in de verf zitten, een prieel dat niet vervallen is, vergane glorie. We blijven er lang naar kijken.

In wat eens een soort van gemeenschapsruimte geweest moet zijn, staan meubels en dozen met spullen hoog opgestapeld. Overal slingeren opgezette dieren en geweien. “Ik kan het niet aanzien!” jammert Matthias, de natuurverzamelaar, die thuis maandenlang moet sparen om één zo’n beestje in bezit te krijgen.

Stof, spinnenwebben en zelfs schimmel… Wat een werk zou hier verzet moeten worden, mocht dit echt van ons worden. Wat een geweldige uitdaging wacht hier voor degene die dit prachtpand in oude luister mag herstellen! Met de vijf maaiers die we tegenkwamen (voor iedereen een?), moet het in elk geval mogelijk zijn om het gras kort te houden.

Het giet als we vanaf de camping naar Karinthië vertrekken, de auto maakt een verdacht geluid en ‘Zmuln’ blijkt niet bekend te zijn bij het navigatiesysteem.

De tocht is er nauwelijks minder mooi om. Ergens middenin de Felbertauern belanden we van het ene op het andere moment in een sneeuwwitte wereld, alsof we via de betoverde kleerkast van C. S. Lewis regelrecht Narnia binnenrijden. (Reden voor Racheltje om te bekennen dat zij de achterkant van haar kleerkast ook weleens heeft ‘uitgeprobeerd’.)
Drieënhalf uur na vertrek kopen we aan de Wörthersee een gedetailleerde kaart van Karinthië. Waar Zmuln evenmin op blijkt te staan…
Gelukkig ontdekken we wel de namen van naburige gehuchtjes én een blauwe vlek die de Zmulnersee moet zijn. We zijn vijf kwartier te vroeg en besluiten eerst naar het huis te rijden om vandaaruit de omgeving alvast te verkennen.
Dat laatste lukt prima, het eerste niet. Een uur later dolen we nog steeds rond door ‘de omgeving’: een sprookjeslandschap – ondanks het grijze weer – met glooiende akkers, beboste bergen, kleine boomgaarden vol bloesem, vredige dorpjes, romantische kerkjes en kapellen, oude boerderijen, kastelen en ruïnes en vooral: géén Zmuln.
Eén keer wijst een bord ons de weg: Zmuln zou 2 kilometer achter ons liggen. We keren en rijden terug in een auto die steeds harder rammelt en verdacht trilt als we even stilstaan. Geen Zmuln. De tijd tikt door. 13.45 uur. Over een kwartiertje verwachten de makelaar en de eigenaar ons bij het pand.
Er loopt een oude boer met een kruiwagen langs het weggetje.
‘Kunt u ons zeggen waar Zmuln ligt?”
‘Wát?’
‘Weet u misschien hoe we in Zmuln komen?”
‘Waar???’
Jeannette duikt pen en papier op en schrijft de naam neer.
‘Ooooooooh Zmúln!’ roept de man op een toon van zeg-dat-dan.
Vanaf de achterbank klinkt gesmoord gelach.
‘Und er hat auch etwas’, constateert de boer droog, terwijl hij naar de motorkap van onze rammelende wagen gebaart. Dan vertelt hij dat we moeten keren, rechtsaf slaan en een kilometertje later nog eens rechts, da’s alles.
We rammelen weer terug. Achterin gieren de meiden: ‘Ooooooooh Zmúln!’ Dorien is de enige die het kan uitspreken zoals de boer deed.
13.55 uur. Geen Zmuln. Harold besluit de makelaar te bellen. We moeten richting Zweikirchen rijden, legt hij uit, totdat we rechts in het dal een donker veld zien, daar naar beneden en dan de berg op. Hij rijdt ons wel even tegemoet.
Daar gaan we weer, over de landweg die we nu zeker een stuk of zeven keer gehad hebben. In het dal rechts naast ons strekt zich een zwarte akker uit. Aan de overkant komt een auto naar beneden. Al snel staan we neus aan neus met makelaar Heinrich. ‘Rij maar door!’ roept hij uit zijn raampje. ‘Iets verderop zie je het vanzelf. Ik keer even, een eindje verderop.’
We pruttelen de helling op, een boslaantje in en dan staat daar een kolossaal appartementenhuis met ervoor de makelaarsvrouw, die we inmiddels kennen, en een oudere heer, die de eigenaar moet zijn. Tussen de bomen daarboven schemeren stukjes van een houten huis.
Eindelijk uitstappen.
Handen schudden.
Even op Heinrich wachten.
“Kon je het niet vinden?” informeert Harold meelevend, als de makelaar twee tellen later ook arriveert.