Cadeautjes uitpakken op bed, dat is hier net zo fijn als in Nederland. Maar als je voor het eerst je verjaardag op een Oostenrijkse school gaat vieren, wordt het een stuk spannender. Gelukkig brengt mama Rachel even weg nu ze vandaag 10 wordt. Op de trap komen we een ‘vreemde’ juf uit een andere klas tegen: ‘Ah, da ist das Geburtstagkind! Alles Gute!’
‘Hoe weet zij dat?’ fluistert Rachel verbaasd als we verder lopen. Meteen duikt er een volgende verrassing op. Bovenaan de trap staan alle meisjes uit de klas al te wachten. Negen handjes worden uitgestoken. ‘Alles Gute, Rachel! Alles Gute!’ Tijdens het derde uur zingt de klas voor Rachel en mag ze trakteren. Op stroopwafels! De klassen rondgaan hoeft hier niet, verder lijkt het toch wel op wat we gewend waren. Alleen is vandaag de Adventskalender in het lokaal opgehangen en mag Rachel als Geburtstagskind het eerste zakje openmaken om er iets lekker uit te halen. Thuis wachten de taart met kaarsjes, een heleboel feestelijke kaarten en een heerlijke middag in het zwembad. Jammer, jammer, jammer dat ook in Karinthie een verjaardag maar één dag duurt.

Feest!

Post!

Cadeaus!

En de uitnodigingen voor het kinderfeestje van volgende week.

Oké, de exercitie met bankpas en 0 contant geld liep dus uit in een afgang te voet. Maar Harold zou Harold niet zijn als hij het daar bij liet zitten. Manhaftig deed hij vorige week een nieuwe poging om de Zweedse bolide te verschalken. Hij fietste zo’n twintig kilometer over berg en door dal op een mountainbike zonder noemenswaardige remmen. Bergop heeft zelfs Harold nauwelijks remmen nodig, merkte hij; bergaf des te meer. Het ging goed, gelukkig. Na nog een paar duizend euro opgehaald te hebben bij een Volksbank, zette hij koers naar de Leutschacherstrasse in Klagenfurt. Twaalf uur kwam-ie er aan. Het meisje van de garage stond op het punt om in haar auto te stappen en aan haar 60 minuten durende pauze te beginnen. En, warempel, ze liep terug naar kantoor, nam het geld in ontvangst en gaf de sleutels. ‘Yesss!’, riep Harold binnensmonds, terwijl hij `Jaaa!’ had moeten zeggen…

Hier de bolide. ’t Is een ouwetje, maar hij ziet er nog best aardig uit. Velgen ontbreken, die zitten nog op de zomerbanden. Nooit eerder meegemaakt: stoelverwarming, ruitenwissers op koplampen, spiegelwissers op de spiegels.

Trotse bezitter van… twee kentekenplaten

Vanaf de Piramidenkogel gaan we gauw naar huis, want: vanmiddag kan onze eigen Oostenrijkse auto opgehaald worden! In de afgelopen drie weken mochten we gelukkig gebruik maken van opa’s wagen, maar nu heeft Harold eindelijk de ‘ouwe Volvo’ gevonden waarvan hij droomde. Een auto kopen werkt hier trouwens wel even anders dan in Nederland, want eerst komt de verzekeringsadviseur langs, die ons het nieuwe kenteken overhandigt.
Opgetogen rijden we daarmee naar de garage in Klagenfurt. De garagehouder bevestigt de kentekenplaten en biedt aan de wagen nog even te wassen. Harold zal de Volvo in ontvangst nemen, de rest van de familie vertrekt alvast richting de bouwmarkt en de supermarkt waar we deze dagen kind aan huis zijn. Opa stopt onderweg voor de aanschaf van een paar pakjes pijptabak en we kijken ondertussen goed of Harold misschien al langs komt toeren in zijn nieuwe bolide. Hij is nog nergens te bekennen, dus de wagen zal wel héél grondig gewassen worden.
Bij de volgende twee winkels hebben we véél tijd nodig. Het is dan ook meer dan twee uur later als we bij de supermarkt willen vertrekken. Jeannette werpt een blik op haar mobiel en ontdekt dat Harold enkele uren eerder al een poging heeft gedaan om haar te bellen. Oeps! In de gezinsgroepsapp ziet ze dat hij vervolgens heeft geinformeerd: ‘Heeft mama de telefoon bij zich, jongens?’ Ai! Er zal toch niks mis zijn gegaan met die Volvo? Terwijl ze peinzend de weg voor de supermarkt aftuurt, ziet ze het antwoord op haar vraag aan komen wandelen door de regen. Daar nadert Harold! Wat doet die hier te voet, 7 km ver van de garage waar hij eerder die middag is achtergebleven?! Waarom rijdt hij in vredesnaam niet rond in zijn pas gekochte Volvo?
Nat en met een blaar op zijn hak blijkt hij vanaf de garage (helemaal aan de andere kant van Klagenfurt)  lopend op weg naar huis! Wat een mazzel  dat wij nog bij de supermarkt staan die hij passeert, anders had hij de volgende 10 km ook nog te voet kunnen afleggen. Maar dit is dan ook het enige geluk bij een ongeluk…
Toen Harold eerder die middag de nieuwe aanwinst wilde meenemen, bleek dat hij contant moest betalen. Aangezien hij gewoonlijk niet met enkele duizenden euro’s op zak rondloopt en je bovendien zo’n bedrag niet in één keer kunt opnemen bij een pinautomaat moest hij zonder auto weer vertrekken. Omdat de leenauto’s van de garagehouder alle in gebruik waren en pogingen om Jeannette,  opa, oma en tante Hennie te bellen, te appen, te sms’en, geen repsons opleverden, zat er niets anders op dan dat hij lopend de afstand van in totaal 17 km zou afleggen. Dat deed hij natuurlijk blijmoedig, precies zoals we hem kennen. Toch mompelde hij in zichzelf een aantal lelijke woorden ten aanzien van de Oostenrijkers in het algemeen en de in PKW’s handelende lieden in het a(l)penland in het bijzonder. De kwalificaties van de mobiele bereikbaarheid van zijn schoonouders, tante Hennie en Jeannette, die spontaan in hem opkwamen, waren eveneens vrij kritisch van aard. Desondanks legde hij, koude en regen trotserend, manmoedig en zonder klagen de verre voetreis door Klagenfurt af. De verleiding van een Big Mac bij de Mac liet hij dapper rechts liggen. Voort ging het, kilometer na kilometer, door steeds diepere plassen. Tot Harold uiteindelijk bij de Hofer kwam, waar de dames en opa na zo’n twee uur uitgewinkeld waren. Dat langdurige gewinkel stuit Harold af en toe tegen de borst. Nu niet. Integendeel. Het scheelde hem 10 kilometer lopen…

Vrijdag 18 november – Enkele minuten bij ons huis vandaan kun je hem al zien staan: de Piramidekogel in de verte. Hoog rijst de uitzichttoren op boven de Wörthersee. Hij staat aan de overkant van het water, hemelsbreed niet ver van ons, met de auto zo’n 40 minuten  rijden om het meer heen. Vanaf daar kun je heel Karinthie schitterend overzien.

Blik richting de Karawanken en Julische Alpen (Italie en Slovenie).

Achter de donker uitstekende bergtop onder de regenboog, de Ulrichsberg, ligt ons huis in Zmuln.

De Worthersee, met helemaal aan het eind de hoofdstad van Karinthie: Klagenfurt. Vooraan beneden: het schiereiland Maria Worth

Zussen

Slangeneiland, met daarachter Portschach.

Aan de Apfelstrudel.

Terwijl we het appartementenhuis stap voor stap klaarmaken (leeghalen) voor de renovatie, vinden we nu en dan iets terug van de geweldige geschiedenis van het gebouw. Heel blij zijn we met alle gastenboeken, die nog gewoon in de ‘Aufenthaltsraum’ blijken te liggen. Onder het stof en lichtbeschadigd, maar toch… De verhalen van vakantiegangers uit allerlei landen vertellen over zonovergoten, gelukkige zomers in Zmuln. Velen keerden jaar na jaar terug. Het succes lijkt vooral te schuilen in de persoon van Heinrich Ragossnig, wiens zoon het huis aan ons verkocht. Meer dan veertig jaar lang kwam hij elke zomer ’s ochtends vanuit zijn woonplaats Klagenfurt rijden met verse broodjes, melk en kranten om zijn gasten te verwennen. Overdag organiseerde hij regelmatig bergtochten, ’s avonds barbecues. Wie vertrok, werd door ‘Heinz’ met een witte zakdoek nagezwaaid.
Dat hij een markante persoonlijkheid geweest moet zijn, blijkt ook uit de verhalen die wij horen van mensen in de omgeving. Een ‘Kunstler’ noemt onze elektricien hem. En dat is precies de indruk die beide huizen van hem geven. Met veel fantasie en zonder veel vakmanschap zijn ze door Heinz gebouwd en uitgebouwd.  Ons woonhuis bijvoorbeeld, een houten Bauernhaus, is destijds door hem -illegaal- opgericht uit oude materialen. In de ene balk kun je dan ook het jaartal 1844 tegenkomen, in een andere staat 1982. De prachtige trap moet meer dan driehonderd jaar oud zijn en uit een historische herberg komen.

Het appartementenhuis is aanvankelijk een klein boerenbedoeninkje dat Heinrich Ragossnig in 1949 erft van een oom, maar dat al sinds 1904 in bezit van de familie is. Aangezien Heinz geen geld heeft om het op te knappen, gebruikt hij het als weekendhuis.

Totdat er in de jaren zestig een pater langskomt die de plek zo prachtig en rustig vindt dat hij Heinz een voorschot van 30.000 shilling aanbiedt om er een vakantiehuis van te maken. De pater mag  hier voortaan gratis de zomers doorbrengen en verdient op die manier zijn voorschot langzamerhand weer terug. In 1964  arriveren de eerste zomergasten.

Ze blijven komen. Heinz breidt het huis stap voor stap en op zijn manier uit met een zijvleugel en later een bovenverdieping. Er komt een tennisbaan bij, een zwembad en een nog ‘einsamer’ gelegen houten huis, iets hoger aan de bosrand achter het appartementenhuis.

In 2004 wordt het 40-jarig bestaan van Haus Einsamkeit groots gevierd. Misschien is het bij die gelegenheid dat de luciferdoosjes gemaakt worden, die wij in allerlei hoeken en gaten van het pand tegenkomen?

Drie jaar later, in de zomer van 2007, herbergt het huis zijn laatste gasten. Heinrich Ragossnig overlijdt kort voor Kerst 2008 op 86-jarige leeftijd plotseling als hij onderweg is naar of van Zmuln. Zijn geliefde vakantiehuis staat negen lange jaar leeg voordat wij het in het voorjaar van 2016 dankzij een tip van de makelaar ontdekken.

In de kussens van sommige banken en stoelen zijn shillingen achtergebleven. En een gulden.

Overal vinden we delen van prachtig serviesgoed.

Een week nadat we uit Karinthie zijn vertrokken, reizen we terug. Dat is althans de bedoeling. Opa, oma en tante Hennie zullen ook meegaan, om drie weken lang bij ons te logeren.
Jeannette heeft ’s ochtends nog een afspraak in Apeldoorn en we besluiten elkaar om 13.00 uur te ontmoeten bij Garage Pouw, waar onze Nederlandse auto moet achterblijven. In opa’s auto willen we dan met ons vijven – via het hotel in midden-Duitsland – terugrijden naar Oostenrijk, waar wij een andere auto hopen aan te schaffen.
Als de garagehouder aanzienlijk minder voor de auto biedt dan hij waard lijkt te zijn, ontstaat er een fiks probleem. De wagen kan niet mee terug (te veel gedoe met Oostenrijks kenteken, enzovoorts), maar tijd om hem elders te verkopen, is er eigenlijk ook niet meer. Toch maar naar een andere garage! besluit Harold via de telefoon vanuit Oostenrijk.
Zonder navigatie – die hangt al in opa’s auto – zwerft Jeannette door Apeldoorn, op zoek naar het bedoelde bedrijf. Ondertussen komt er een paniektelefoontje vanuit Voorthuizen: ‘Help! De accu is leeg. Wij worden nu eerst naar een garage gesleept, en komen dus later.’
Hoe bestaat het! Op het moment dat de familie met een aan alle kanten uitpuilende auto denkt weg te rijden, blijkt de wagen dienst te weigeren.
Dit geeft Jeannette in elk geval nog even tijd om naar de door Harold aanbevolen garage te zoeken. Als ze die eindelijk heeft gevonden, blijkt men daar alleen belangstelling te hebben voor auto’s die slechts een beperkt aantal kilometers op de teller hebben staan. Pech! Dus weer terug naar garage nummer 1, waar de familie in Voorthuizen inmiddels behoorlijk geagiteerd is aangekomen: de accu is weliswaar vervangen, maar de navigatie heeft hen een half uur lang heel Apeldoorn doorgestuurd behalve naar de plaats van afspraak… Onze auto blijft hier maar even achter tot er een oplossing is gevonden.
Twee uur later dan bedoeld verlaten we het land. Het is dan ook al ver in de avond, en donker, en koud, en nat als we bij het hotel aankomen, waar… de deur op slot zit!  Hoe we ook kloppen en aanbellen, het helpt niet. Dan maar opbellen. Helaas, mobiel één weigert dienst, mobiel twee is leeg, mobiel drie doet het om onverklaarbare reden ook niet. En dus zit er niets anders op, dan dat Jeannette in het stadje op zoek gaat naar een kroeg van waaruit ze het hotel opbelt. Ein-de-lijk kunnen we onze koffers de trappen opsjouwen en ons in een knusse vakwerkkamer op de bedden laten vallen. Hehe!
Kijk, van dat soort gedoe heb je dus geen last als je lekker blijft zitten waar je zit…:)!

Zó gezellig, samen in een hotelletje:)

‘Wil jij langs ons oude huis?’ vraag ik – Jeannette – aan Rachel.
Ze schudt haar hoofd.
‘Mooi. Ik ook niet!’
Samen zijn we voor het eerst terug in Nederland. Vréémd!

Als we langs Het Loo rijden, zegt Rachel: ‘Ik heb het gevoel dat papa gewoon daar in Lieren zit…’ We zijn op weg naar haar oude school, waar Rachel een dagje naartoe gaat om afscheid te nemen. Toen afgelopen juli de grote vakantie begon, wisten we namelijk nog niet dat we deze zomer al zouden kunnen vertrekken.  Daardoor heeft Rachel nooit afscheid genomen. Nu gaat ze alsnog gedag zeggen, bedanken en trakteren – om vijf fijne jaren af te sluiten. Alsof er niets gebeurd is, parkeren we bij school. Heel erg leuk om alles en iedereen weer te zien. Raar ook! Allebei hebben we de hele dag door een onwezenlijk gevoel. Het is alsof er iets niet klopt. Alsof we even zijn terug gestapt in de tijd.

Terwijl Rachel nog een laatste keer van Nederlandse lessen geniet (en overladen wordt met cadeautjes en kaarten), leg ik in recordtijd een reeks van twaalf bezoekjes af. Heerlijk, om weer te zingen met ds. Marchal. Super fijn, om vriendinnen weer te zien. Aan het eind van de middag gaan we naar oma Wilbrink. Het lijkt een beetje spannend: terug in Lieren, ons vorige huis staat om de hoek… Maar als we er zijn en we vanzelf een glimp van Molenakker 4 opvangen, merk ik dat er echt wat veranderd is. Het is fijn om terug te zijn, goed om te ervaren hoe enorm veel mooie herinneringen hier liggen. Maar ons THUIS, dat staat nu toch echt ‘in der Zmuln’!

Ook onderweg – in een oud Duits vakwerkhotel in een oud Duits vakwerkstadje – moet Rachels dagboek natuurlijk bijgehouden worden…

Verrukkelijk Fruhstuck!

En weer dagboek-schrijven, nu in de kamer waar mama de eerste twintig jaar van haar leven sliep – en dagboeken vol schreef…

Zondagmorgen mag Rachel bij het orgel zitten, waar Annemieke de dienst in de Dorpskerk van Voorthuizen begeleidt.

Opa heeft instructies meegegeven…

Als we het niet dachten…! We wonen in het mooiste land ter wereld. Er gaat niets boven Oostenrijk, nergens is het mooier en fijner. Dat vermoedden we natuurlijk al, maar deze morgen horen we het nog eens duidelijk uit de mond van heel veel kindertjes op de Volksschule in Liebenfels:). Hier wordt alvast feest gevierd vanwege de ‘Nationalfeiertag’ van morgen: ter herinnering aan 26 oktober 1955, toen de laatste geallieerde troepen zich uit het land terugtrokken. (Oostenrijk werd na de Tweede Wereldoorlog 10 jaar bezet door de geallieerden.)
In Dirndles en Lederhosen verschijnen leerlingen en leerkrachten op het toneel, ze zingen volksliederen en voeren allerlei leuke sketches op waarmee ze laten zien hoe blij ze zijn met hun goede vaderland en hoe trots op hun cultuur. Natuurlijk is ook Herr Burgemeister aanwezig en speelt Herr Direktor, Rachels meester, weer enthousiast op zijn gitaar terwijl hij uit volle borst zingt. Kinderen die van elders komen, vertellen daarover ook iets. Rachel – zie video- : ‘Hallo, ich bin Rachel und komme aus Holland.’ Waarom ze naar Karinthie is gekomen, wil een klasgenootje weten. ‘Meine Eltern sagen, dass in Österreich die Berge so schön sind’, legt Rachel in keurig Duits uit.
Het is een vrolijke, gezellige en mooie morgen. Heel erg leuk om mee te maken! En wat grappig om ook Rachel tussen al die kinderen te horen zingen:

Manchmal denk ich: Was wär wohl gewesen, wär ich in einem andern Land geboren? Es wär wohl alles ganz anders geword’n! Ich wäre niemals im Wörtersee geschwommen, wäre niemals nach Liebenfels gekommen, hätte niemals die Glan gesehen.

Tweede leerling van rechts is Rachel

Een gezin uit de kerkelijke gemeente die we zondags bezoeken nodigt ons uit om na de dienst te komen eten. Er wacht een verrukkelijke maaltijd met vlees en vis van de grill, groenten uit eigen tuin, zelfgemaakt sap en zelfgemaakt kastanje-ijs. Daarna wandelen we in de zon met uitzicht op de sneeuw. Hoog rijzen de Dobrach, de Gerlitzen en de Karawanken voor ons op. Onvergetelijk in alle opzichten.

‘U die via duizend wegen ons hier samen bracht’, zingen we na de maaltijd. Het is zondagavond en we zitten met ons twaalven aan tafel. Inderdaad, over duizend wegen bij elkaar gebracht: zes Eshuisjes uit Klarenbeek, Amélie uit Klagenfurt en wij vijven via Lieren uit Zmuln. Onze vrienden Leon & Gerda brengen met hun kinderen een deel van de Hollandse herfstvakantie bij ons door. Leon arriveert met eigen auto; Gerda en de kinderen komen per trein aan.

Hauptbahnhof Klagenfurt, zaterdagmiddag 15 oktober 2016. Daar zijn ze!

We genieten van hun aanwezigheid, van de gezamenlijke kerkdienst, van een prachtige wandeling op de berg achter ons huis, van samen praten, lachen en eten. (Behalve dan van die monchoutaart met… knoflook!)

Wandeling op de berg achter ons huis

Als we op de laatste avond dat de Eshuizens in Oostenrijk zijn aan tafel zitten, constateren we dat we exáct twee maanden geleden ook gezamenlijk zaten te eten: toen bij hen in de tuin, terwijl het ónze laatste avond in Nederland was (zie eventueel blog 34).

Rachel en Christa, dolblij dat ze elkaar weer zien, gaan samen twee dagen naar Rachels school en spelen uren bij het appartementenhuis waar ze -zelfs in de stromende regen- een compleet decor inrichten van alle rommel die klaar staat voor de container. Tsja,  die stromende regen… Het weer werkt niet mee. Nat en grijs is het. Nat en grijs blijft het, op een enkel uur na. Van de schitterende bergen rondom valt weinig te zien. (Er zit niks anders op, lieve mensen, jullie zullen terug moeten komen als de zon weer schijnt!) Leon & Gerda wijden er onderstaand blog aan:

Ze waren ons beloofd… die gouden bergen! ‘Geweldig mooi!’ ‘Dat moet je zien!’ ‘Als ik uit de supermarkt stap, kijk ik uit op de bergen, ik blijf me verwonderen…’ Dat leek ons ook mooi! We wilden het graag zien! Toen wij uit de supermarkt stapten, konden we niet verder zien dan de weg ervoor. Niet iets om je over te verwonderen…

‘In Slovenië zijn ze ook, die prachtige bergen! Die moeten jullie ook gaan zien! Stap net als ons op een mistige regenachtige dag in de auto en rij gewoon de grens over. Mooi!’
Wat hebben we ons verwonderd! En deze bergen zijn echt van goud. Prachtig gekleurd door de herfst in geelgoud en roodgoud. Maar op de top, 2000 meter hoog, waar niets meer groeit zagen we…. NIETS. De mist leek ons te achtervolgen.

Op weg, vanuit de bergen naar ons vlakke land, zagen we ze af en toe, die bergen. Maar
vaak zaten ze verstopt achter prachtige witte en grijze wolken die ons
(gelukkig) ook één keer verrasten… We hadden sneeuw!
Het ging helaas snel bergafwaarts en toen kwamen we wéér van de sneeuw in de drup. Hier liggen we dan, met z’n zessen, in een hotel in een klein oud lieflijk stadje in Duitsland, toch nog nagenietend van ons avontuur in de bergen.
Dromen gaan we… Van die gouden bergen!

Bijna boven (op 2000 m)

Hoera, op de top! Eh… hoera?