Oké, we moeten KOUOUOUOUD douchen momenteel. En in de eetkamer doen de lampen het niet, zodat we bij kaarslicht dineren. Maar zijn we verder niet goed bezig…?

Wat een gepuzzel – zonder Opa!

Gevonden voorwerpen!

De voorstelling kan beginnen

Dit worden pas echt Oostenrijkse koekjes

Hoezo oververhit?

‘We moesten ‘Steine’ tekenen, maar ik wist niet wat ‘Steine’ was, dus toen ging een jongen naar buiten om een paar stenen te halen’, zegt Rachel. We lachen allemaal met haar mee.
Vandaag,vrijdag, is ze voor het eerst met de bus naar school geweest. Iets na zevenen wandelden we het weggetje af tot in Zmuln, onze woonplaats van welgeteld zeven huizen inclusief die twee van ons. De hele wereld rondom was in dikke nevels gehuld waardoor we niets

Voor het eerst op weg naar bus

anders zagen dan mist, met een zilveren bol van de zon die daar prachtig doorheen brak. Totdat een kleine, witte bus opdoemde, waar een vriendelijke, vrolijke chauffeur uitsprong die de schuifdeur voor Rachel opende zodat ze met haar rugzak en twee grote tassen vol schriften en andere schoolspullen naar binnen kon klauteren. Er zat nog maar één ander meisje in de bus, die vervolgens in de richting van de Zmulner See verdween.

7.20 uur – Daar gaat ze…

Toen de klok van Zweikirchen twaalf geslagen had, werd Rachel op hetzelfde plekje, nu echter zonovergoten, weer afgeleverd. Jeannette en Maria die haar opwachtten hadden inmiddels kennis gemaakt met de moeder van een meisje dat één klas lager dan Rachel op dezelfde school zit, een enorm aardige ‘buurvrouw’ die meteen al zei dat ze er graag voor ons is als we haar nodig hebben.

12.05 uur – …en daar komt ze weer!

Alles is anders op de nieuwe school. Alleen al het vroege tijdstip waarop de lessen beginnen: kwart voor acht, terwijl de kinderen ’s middags altijd vrij zijn. En dan de inkopen die je moet doen. (Superleuk! vindt Rachel.) Gisteren hebben we in Klagenfurt een wagen vol schriften, pennen, potloden, stiften, scharen, lijm, haaknaald, werkkoffer, tekendoos, verf, krijt, mapjes die we nog nooit eerder gezien hebben enz. enz. gehaald, alles volgens speciale instructies van de school. En natuurlijk ‘Hausschuhe’, want de schoenen blijven buiten het klaslokaal staan. De dagopening bestaat uit het slaan van een kruis en ‘een soort van’ Bijbelverhaal, vertelt Rachel.

Vandaag mocht ze een tijdje met haar juf mee. Die schreef de getallen 1 tot en met 10 in het Duits op en Rachel moest ze in het Nederlands erachter zetten. Juf liet een plaatje van een potlood zien, waar het woord ‘Bleistift’ bij stond en Rachel mocht zeggen hoe dit in Nederland heet. Leuk en handig zo’n juf aan wie je Nederlands mag leren!
Thuis vertelt Rachel over school alsof er van een taalbarrière nauwelijks sprake is. ‘Christine vroeg in de pauze…’ ‘Rafaël zei…’ ‘Maandag moeten we een pasfoto meebrengen’ ‘Een jongen moest huilen omdat…’ ‘De plastic hoesjes die we hebben gekocht, zijn te klein. Als je die dubbelvouwt moet er een A4’tje in passen.’
Vragen we hoe iemand het precies zei, dan weet ze het niet, maar begrijpen doet ze het meeste wel. En als dat een keer niet lukt, dan wordt het blijkbaar ook wel opgelost. Dan haalt iemand buiten gewoon een paar stenen bijvoorbeeld.

‘Vandaag ben ik voor het eerst naar school geweest. Ik moest heel vroeg opstaan, want het begon al om acht uur, maar om half tien was het alweer afgelopen. Papa en mama hadden een kaart bij mijn ontbijtbordje gezet. Daar stond op: Der gute Hirte fuhrt dich sicher! Dat betekent: De goede Herder voert je veilig! Daar ben ik heel blij mee! We stapten in de auto en we gingen op weg naar school. Toen we bij school waren gingen we naar een grote hal daar waren heel veel kinderen. De jongste kinderen die voor de eerste keer naar school gingen (die waren al 6) hadden een puntzak met snoep van wel een meter!

Puntzakken met snoep van wel een meter!

We liepen naar een kerk heel dicht bij de school. Twee juffen deden een gesprek na de een was  de stem van Abraham en de ander was de stem van de Heere. Het ging over dat Abraham niet weg wou uit zijn land het was heel mooi en ik kon het ook heel goed verstaan. Ze zongen ook veel mooie liedjes. De dominee was bruin en had een groene jurk aan en was heel vrolijk. We gingen weer terug naar school en de groepen gingen naar hun eigen klas. Mijn klas ook. Ze deden allemaal hun schoenen uit en zetten die onder een bankje in de gang. We kregen wat informatie over schriften en tekenspullen die we moeten kopen en  alle kinderen stelden zich aan mij voor en de juf vertelde dat ik uit Nederland kwam en dat ik geen Duits kan. De meeste kinderen zijn 9 net als ik of 10 en we zitten in de vierde klas dat is de laatste klas van de school. Ik zit naast een meisje dat Simone heet ze lijkt mij heel aardig. Ik heb nu al zin in morgen!

Groetjes Rachel’

In de kerk

…dat je wéér wat kwijt was en dat Jelle dan riep: ‘Zit in de vierde verhuisdoos van onder, zesendertigste rij van achter!’

…dat je nog wel dacht de kerkklok van Lieren te zullen missen, en dat toen bleek dat het gebeier van kerkklokken je hier vanuit het dal tegemoet klinkt
…dat Matthias opgetogen thuiskwam met de mededeling dat we een piepklein watervalletje in ons eigen bos hebben
…dat Maria aan de Zmulner See al volop zat te kletsen met een gezin uit de buurt: ‘En als ik een woord niet in het Duits weet, zeg ik het gewoon in het Engels.’
…dat Matthias en Rachel de volgende middag van het meer terugkwamen met de mededeling dat ze wildvreemde mensen hadden gesproken die al precies wisten dat wij uit Holland komen en met z’n vijven zijn en een vakantiehuis gaan beginnen…
…dat Tobias het niet eens meer rook als je een kluifje voor zijn neus legde terwijl hij sliep, zó moe was hij van het op en neer rennen tussen de twee huizen hier op de berg.

…dat Rachel buiten adem het bos achter het huis uit kwam rennen, omdat er een groot lichtbruin beest langs haar heen was gevlogen – dat bij nader inzien een vos moest zijn geweest
…dat de broodmagere venijnige katjes die ons beten en krabden al na een paar dagen tevreden bij de kinderen op schoot zaten te spinnen

…dat je vanuit het keukenraam zomaar een zwarte eekhoorn met witte buik door de bomen zag springen
…dat op de dag dat we hier een week woonden de regenboog boven het dal stond
…dat het uitzicht altijd weer anders was met nevels, en morgenzon en avondlicht en witte wolken en –afhankelijk van hoe helder het is- wel of geen bergen in de verte
…dat je gewoon een wasrek op het weggetje voor het huis kon zetten omdat hier nu eenmaal toch nooit iemand kwam

Het afstandsonderwijs is begonnen. Wekelijks twee uur Godsdienst en drie uur Nederlands aan de Fruytier Scholengemeenschap in Apeldoorn. Maria en Matthias gingen afgelopen nacht tot één uur door, terwijl de rest van de familie al sliep. Was het samen huiswerk maken zó gezellig? Wilden ze er zó graag snel van af zijn? Of was het gewoon een goed excuus om lekker lang op te blijven…?

Als we in Oostenrijk wonen, nemen we een poes, hebben we de kinderen beloofd. Nu zijn we in Oostenrijk, dus nemen we een poes. Zo simpel is dat. Althans volgens de kinderen. Dat nog zeker de helft van de 350 verhuisdozen moet worden uitgepakt, doet er niet toe. Dat het huis nog vol spinnenwebben zit, dat we nog geen internet- en geen wasmachineaansluiting hebben evenmin. Die kat moet er komen.
In Feldkirchen kun je gratis een jonkie afhalen, dat heeft ons kroost akelig gauw in de gaten. De Oostenrijkse Marktplaats is de eerste site die ze hier ontdekken… En dus stuurt Jeannette per mail de vraag of we een kitten kunnen afhalen.
Als ze diezelfde morgen de deur van het appartementenhuis opendoet, trekt ze die snel weer dicht. ‘Er is daar iemand binnen!’ Voorzichtig kijken Harold & zij om het hoekje. En juist als ze het eerste appartement willen binnengaan om uit te zoeken of het geluid dat ze hoorden daar soms vandaan kwam, zien ze het: aan het eind van de gang zit bovenaan de keldertrap een jong poesje dat hen angstig aankijkt. Alleen zijn oren en zijn grote ogen komen boven de bovenste trede uit. Jeannette gaat er achteraan, maar het beestje blijkt schuw en wild. Het krabt, bijt, blaast, sist, verstopt zich en vliegt tegen de muren op.
Maria, Matthias en Rachel zitten de rest van de ochtend in het appartementenhuis. Het heeft heel wat voeten in de aarde voordat ze de kitten te pakken krijgen en het levert Matthias een paar hevig bloedende vingers op. Hij draagt tuinhandschoenen, maar de kat bijt daar gewoon doorheen. Zodra ze het beestje in handen hebben, grijpen ze tussen alle spullen die er nog opgeslagen staan de eerste de beste mand-met-deksel die ze zien en stoppen het dier daarin. Thuis kondigen de kinderen opgetogen aan: ‘Er is er nog één!’ En maken meteen rechtsomkeert met hun mand…

Als ze eindelijk ook nummer twee afleveren, willen ze alwéér terug omdat er ‘zeker vier’ wilde katjes in het appartementenhuis blijken te zitten! Maar twee vinden wij voorlopig wel genoeg. Moortje en Lizzy hebben hun intrede gedaan. Maria, Matthias en Rachel zijn niet bij ze weg te slaan. De adverteerder uit Feldkirchen laat niets van zich horen. Dat is maar goed ook.