‘Drs’, november 2017

Zoveel dingen zijn er die je van te voren nooit kunt bedenken als je de stap naar een landverhuizing zet.
Zoveel mensen die meedromen, meeleven, meelijden;) en meelezen, om maar iets te noemen.
Onlangs via het blad DRS bijvoorbeeld. En afgelopen week door middel van de Terdege. (Zie voor het complete verhaal eventueel het nummer van 24 januari.)

Wie niet eet, kan niet werken. En dus eten we. Alleen geen Oostenrijks brood, want Jeannette is de enige die dat lekker vindt.
De broodbakmachine die we van Opa & Oma kregen, lost dit probleem deels op. En verder behelpen we ons nogal eens met afbakbolletjes.
Matthias werkt er deze zaterdagochtend twee naar binnen, voordat hij gaat helpen met de  renovatie in het appartementenhuis. Als ze op zijn, slaakt hij een zucht van verlichting. ‘Bah!’ moppert hij tegen Rachel. ‘Dat was echt niet te eten. Wát een klef spul!’
Rachel voelt nattigheid. ‘Je hebt ze zeker toch wel in de oven gedaan?’ informeert ze ongerust.
Met grote ogen kijkt haar broer haar aan.  ‘In de oven? Moet dat dan?’
Hij heeft de rest van de dag weinig trek gehad, vertelt Matthias die avond aan tafel… Werken doet-ie evengoed als een paard. Samen met Harold haalt hij een heel appartement leeg, hij sloopt alle tegels uit een paar badkamers en helpt loodzware meubels naar Freudenhof brengen. Overgenomen van een Nederlands oud-kampioen wielrennen, die naar Karinthië is verhuisd. Ook deze prachtpiano!

Jeannette en Matthias stijgen maandagavond klokslag zeven weer op van Schiphol. Een uurtje eerder vertrekt zwager Rudy daar richting Afrika, en zo heeft er vlak voor de vlucht nog even een vrolijke reünie plaats,  hoewel het heerlijke weekend nog maar nauwelijks voorbij is.

Met een hoofd en hart vol fijne herinneringen aan het weerzien met familie en vrienden, aan een fantastische vispartij met Gert-Jan, aan een weemoedig uitstapje naar de basisschool, kortom: aan een rondreisje door ons vroegere bestaan in een compleet andere wereld, cirkelen we even na half negen boven een besneeuwd Salzburg.

Harold, Maria en Rachel staan al te wachten en even later sukkelt onze ouwe auto urenlang door de sneeuw. Een groot deel van de rit kruipen we achter twee sneeuwschuivers aan, die gebroederlijk naast elkaar de weg voor ons vrijmaken. Pas na middernacht zijn we eindelijk terug in Zmuln. Het is maar goed dat de kinderen toestemming hebben om morgen wat later op school te komen.

De volgende middag rijden we naar nieuwe Nederlanders in Karinthië. Ze wonen hier nog maar een week en doen enkele mooie meubels en andere spullen weg uit het hotel dat zij gekocht hebben. Wij zijn er blij mee! Zelfs de piano waarvan we al zo lang alleen maar kunnen dromen, komt er nu waarschijnlijk in onze Aufenthaltsraum!

We naderen Freudenhof als Maria vanaf de achterbank roept: ‘Een ree! Daar ligt een dood ree! Rijd eens iets achteruit!’
‘Niet achteruit rijden!’ commandeert Rachel. ‘Ik vind het zielig!’
Zielig is het, maar we rijden toch achteruit en ja, daar ligt helaas het slachtoffer tussen de bomen. Thuis seinen we de jager in. Maria en Matthias lopen terug naar de plek om aan te wijzen waar het ree ligt.
‘Het zieligste wat ik ooit gezien heb’, zegt Matthias verslagen. Het arme dier is nog jong en onbeschadigd. Een ziekte?
Zodra de auto met het reeën-lijk wegrijdt en Maria en Matthias de eerste stappen op weg naar huis zetten, klinkt er duidelijk een klagelijk geluid door de schemering. Niet ver bij hen vandaan blaft treurig een ree.

Uitgerekend als Matthias en Jeannette naar Nederland hopen te vliegen voor een verrassingsbezoekje aan oma Donkersteeg – die al heel lang in de lappenmand zit – raast er een reusachtige storm over de lage landen.
Gaan we wel of gaan we niet? Jeannette zit de hele donderdagmorgen nagelbijtend aan laptop en iPhone gekluisterd. Schiphol heeft al 240 vluchten geschrapt. In de familie-apps verschijnen filmpjes van wat de storm aanricht.  De vlucht van 15.50 uur naar Amsterdam schijnt vooralsnog door te gaan, maar … ‘U kunt uw vlucht vandaag  gratis annuleren’, meldt Transavia opbeurend. Wat nu?
We besluiten het er toch maar op de wagen, aangezien de wind volgens de verwachtingen in de tweede helft van de middag gaat liggen. En dan komt er alsnog een sms van de luchtvaartmaatschappij: De vertrektijd is twee uur opgeschoven. Tamelijk laat ontdekken we dat de inchecktijd wel hetzelfde blijft, en zo springen we uiteindelijk toch nog overhaast in de auto voor een -prachtige!- rit over de Loiblpass.

Vliegveld Ljubljana…

Harold en de meisjes laten de twee reisgenoten achter op het vliegveldje van Ljubljana in Slovenië, waar zij zich prima vermaken. Jeannette handwerkt voor Freudenhof; Matthias heeft gelukkig een portie strafwerk te  maken, omdat-ie vergeten is een mededeling te laten ondertekenen.

(Ook op school zijn Oostenrijkers dol op ‘Unterschrifte’ en dagelijks zetten we dus diverse handtekeningen in de ‘Mitteilungshefte’  die de kinderen ons voorhouden: over  het huiswerk dat ze moeten maken, over de toetsen die ze hebben; over een excursie die gepland is; over een les die uitvalt.)
Mat schrijft welgemoed de strafregels van zijn mentrix over en verzucht als hij klaar is: ‘En toch mag ik d’r.’

Ons vliegtuig, dat uit Amsterdam moet komen, komt vooralsnog niet opdragen en de vertrektijd schuift nog een paar keer tien minuten door. Ter compensatie krijgen we een sandwich en een flesje water aangeboden.

Klokslag 18.30 uur laten we dan toch een aardedonker Slovenië achter ons, om twee uur later te landen op een felverlicht Amsterdam, waar zwager Rudy ons oppikt. Gestrande treinreizigers wachten nog steeds op de perrons en wij staan in de file vanwege een omgevallen boom, maar verder lijkt het land zich alweer aardig te herstellen van de storm. Meer tijd om te herstellen heeft oma nodig, die niet weet wat ze ziet als tegen tienen opeens twee familieleden die ze in Karinthië waant, bij haar in de kamer staan…!

Het werk voor Freudenhof gaat in het vliegtuig gewoon door:)

‘Kun je nog eens meer over dit gebruik vertellen?’ vraagt een van onze volgers, naar aanleiding van de vorige blog. En:  ‘Wat betekenen de tekens boven de deur?’

Nog voor we tijd hebben om te antwoorden, meldt een ander:

‘Sternsinger ben ik in mijn ver katholiek verleden ook nog geweest. Leuke tijd en natuurlijk nooit snoep tekort. Die C+M+B-traditie is trouwens van land tot land verschillend. In Polen zet de huisbewo(onst)ner dit zelf op de voordeur, nadat de pastoor is langs geweest voor zijn jaarlijks pastoraal bezoek. Terwijl dit bezoek eigenlijk maar één bedoeling heeft: de overhandiging van een envelop met inhoud aan de pastoor, voor zijn levensonderhoud. Vandaar dat C+M+B (in Polen schrijft men K+M+B) ook nog wel eens verbasterd wordt tot “każdy musi bólić” (iedereen moet dokken).’

Vorig jaar hadden wij pas aan het eind van het bezoek door wat de bedoeling was. Dit keer greep Jeannette meteen maar naar haar portemonnee, toen ze de eerste kleine ‘koning’ met de handen boven de ogen door een ruitje zag gluren. Rachel rende onmiddellijk naar de keuken voor de snoeppot. (Die per ongeluk onaangeroerd op de ontbijttafel bleef staan totdat de koningen alweer vertrokken waren, ontdekten we later …)
Ze komen namens de Rooms-Katholieke Kerk in de week van 6 januari: de feestdag waarop herdacht wordt dat (drie?) wijze mannen Bethlehems ster ontdekten en op zoek gingen. Die wijzen werden bekend als Caspar, Melchior en Balthasar – en daar staan dan ook de letters voor, die de ‘koningen’ volgens oud gebruik boven onze voordeur schrijven. Voor en na die initialen staat het huidige jaartal, dus: 20 – C+M+B – 18.  Wij verkeren in de veronderstelling dat dit teken een waarschuwing is, mochten er eventuele andere koningen langskomen om geld op te halen. Dit jaar legt een van de koningen ons echter uit dat het betekent ‘dat Gods zegen op het huis rust.’
De kinderen die ons deze week bezoeken, zingen en declameren niet alleen, maar zeggen ten slotte ook een rijmpje op waaruit blijkt dat ze komen om een gift te vragen. In ruil daarvoor laten ze informatie achter over de doelen waaraan het geld besteed zal worden en… een beetje wierook.

Vandaag is het dus echt Driekoningen, ook wel Epifanië genoemd. De winkels zijn gesloten. Onze logees hebben na een nachtelijke rit de lage landen weer bereikt; Harold klust in de toekomstige Stube Heimisch; Jeannette wijdt zich aan het huishouden en Maria, Matthias en Rachel brengen deze ‘Feiertag’ in de sneeuw door. Samen met andere kinderen van onze kerk gaan ze sleeën in bergen. Een mooie afsluiting van een mooie Kerstvakantie.

Een paar dagen later krijgt deze blog over Driekoningen op Facebook een kort vervolg. Een goede bekende schrijft: ‘Vanmiddag kwam ik bij een uitvaart in een RK kerk in Kerkrade dit kaartje tegen. Dit in navolging op je blog (waar ik geen foto kan plaatsen…tenminste…ik kan niet vinden hoe het werkt😉)’

Waarop de volger die zich al eerder als ‘voormalige Sternsinger’ meldde, reageert:  ‘Dit soort stickers kregen we toen mee om op deuren te plakken. Niet iedere huisbewoner was blij met het krijt, dus dit was het alternatief. Ook alweer een jaar of 36 geleden of zo.’

En een vriend stuurt nog deze informatie:

Vijfhonderd dagen wonen we deze week in Karinthië. (Afgelopen maandag om precies te zijn; Maria houdt dat allemaal nauwgezet bij.) Dit betekent dat steeds meer dingen ons vertrouwd voorkomen.  De plaatselijke drie koningen en het ster-dragertje bijvoorbeeld, kennen we inmiddels. Vanmorgen stonden ze tijdens het ontbijt ineens weer voor ons te zingen, waarna ze hun teken boven de voordeur achterlieten. Mooi blíjft zo’n bezoekje!

Stern über Bethlehem, zeig uns den Weg,
führ uns zur Krippe hin, zeig wo sie steht;
leuchte du uns voran, bis wir dort sind,
Stern über Bethlehem, führ uns zum Kind!

In de wolken zijn we, op deze tweede dag van 2018. Fijne feestdagen -doorgebracht met families uit de gemeente- liggen achter ons. En vanmorgen kwamen Annemieke & Diederik aan in Zmuln. Fijn, om deze familieleden na lange tijd weer te zien! Ook fijn, om samen de Magdalensberg op te gaan en over een zee van wolken heen de zon achter de Karawanken te zien zakken!

Als je vrouw de auto inparkeert in een vrachtwagen vol boomstammen, ben je dankbaar dat zij en je dochter het er zonder ernstige lijfelijke schade vanaf gebracht hebben, treur je dus kort om de vergane Volvo en ga je welgemoed op zoek naar een vervangend vervoermiddel.
Op  de Oostenrijkse ‘Marktplaats’ staan 133.690 tweedehands auto’s. Daar moet er toch wel eentje voor ons bijzitten, denkt Harold. En ja, hij vindt een Seat Alhambra in Klagenfurt. “Betrouwbaar en altijd goed onderhouden’, staat in de advertentie. ‘Mal anschauen’, zegt Harold tegen Jeannette en via SMS maakt hij een afspraak met de eigenaar. Vreemd genoeg wil die niet op z’n woonadres afspreken, maar bij een supermarkt in de buurt. Er is nog iets bijzonders: de verkoper meldt dat hij ‘gehörlos’ is.
Geen probleem, denkt Harold, ben ik ook vaak als ik het Kärnterische dialect hoor. Samen met Matthias gaat hij op weg en treft de verkoper, gezeten in de Alhambra uit de advertentie. Praten doet de man niet. Hij is niet alleen doof, maar doofstom, realiseren Harold en Matthias zich onthutst.
Vader en zoon lopen om de auto heen, kijken er misprijzend naar om de prijs te drukken, vragen of de motorkap open kan en informeren of zomerbanden bij de koop horen. Dat verstaat de verkoper natuurlijk niet. Hij pak een pen en vervolgens wordt er door beide partijen van alles op papier gekrabbeld. Harold controleert  voor de zekerheid nog even of er wel een radio in de auto zit en schrijft een prijs op, hetgeen tot een verontwaardigd gezicht, drukke gebaren en woest hoofdschudden leidt. Hij schrijft een nieuwe prijs op. Zo gaat het nog even door en uiteindelijk worden de handen geschud. Maar de auto telt slechts vijf stoelen, terwijl het een zevenzitter zou moeten zijn, ontdekt Harold opeens. ‘Wo sind die andere Sitze?’, schrijft hij op. De verkoper zegt iets dat klinkt als ‘Frau’ en gebaart dat ze hem moeten volgen. ‘Ha’, denken Harold en Matthias. ‘Zijn vrouw zal ons wel in klare taal opheldering verschaffen.’ In gezwinde spoed gaat het over de Sankt Veiterstraße richting vliegveld. De Seat kan in elk geval hard, da’s duidelijk. Na een kleine 10 minuten stopt hij bij een woonhuis met uitzicht op vliegveld Klagenfurt. De vrouw des huizes komt naar buiten en de echtelieden geven een fascinerende voorstelling van drukke gebaren, snel wisselende gezichtsuitdrukkingen, en onsamenhangende klanken. Ook de vrouw blijkt doofstom te zijn. Als ze verneemt welke prijs we overeengekomen zijn, barst ze bijna in tranen uit. Dat kan Harold natuurlijk niet aanzien; hij pakt pen en papier en schrijft een bedrag op dat 50 euro hoger is dan de aanvankelijk overeengekomen prijs. Weer wordt de koop bezegeld met handengeschud. Schriftelijk komen ze overeen dat Harold de auto vrijdagmorgen 8.30 ophaalt, in ruil voor contante betaling.
‘Gibt’s hier eine Toilette?’, schrijft Harold. Even heeft hij overwogen om met gebaren duidelijk te maken dat-ie met spoed naar de wc moet, maar daar ziet hij vanwege zijn zedelijke aard vanaf. En ja, een toilet is er…

Het aanmelden van een auto voor de belasting en verzekering gaat in Oostenrijk gans anders dan in Nederland. Hier regelt je verzekeringsmakelaar alles. Daarvoor heeft hij natuurlijk wel de autopapieren nodig. Die krijg je –ook logisch– pas als je de auto betaald hebt.
Die gedenkwaardige vrijdag wil onze verzekeringsagent ons in Klagenfurt bij de Volksbank ontmoeten. Hij heeft weinig tijd, dus of we opschieten. Met grote haast snellen Harold en Jeannette in alle vroegte per huurauto naar de verkoper. Ze hopen dat ze de autopapieren alvast kunnen krijgen. Harold zal deze dan zo snel mogelijk aan de verzekeringsmakelaar afgeven en zijn vrouw als onderpand achterlaten.
Helaas, daar blijkt de verkoper geen tijd voor te hebben, schrijft hij op. Hij moet ‘sofort’ naar zijn werk. Harold dient zelf trouwens ook half tien te beginnen. Wat nu? Harolds brein werkt op topsnelheid. Als meneer de papieren en sleutels nou mee naar zijn werk neemt, sluiten we daar de koop. Zo gezegd, zo gedaan. Harold en Jeannette rijden naar de bank, nemen geld op en zetten koers naar het werkadres van de verkoper. Die troont Harold mee in het kantoorgebouw van de Magistrat der Landeshauptstadt Klagenfurt am Wörthersee. Twee trappen voeren naar een duistere parkeerkelder. Omzichtig kijkt de verkoper om zich heen. Behoedzaam loopt hij naar zijn auto en pakt de autopapieren en sleutels daaruit. Vol verwachting kijkt hij Harold aan. Die telt een aantal bankbiljetten uit en overhandigt ze in ruil voor papieren plus sleutels. Met een handdruk en hoofdknik nemen de heren afscheid.
Het echtpaar Wilbrink zit vervolgens zeker drie kwartier op een kamertje van de Volksbank, terwijl de verzekeringsagent de papieren invult, de klok onbarmhartig doortikt en het werk wacht. Daarna zijn ze er nóg niet. De verzekeringsman moet nu op een andere locatie de nummerplaten afhalen. Die zal hij naar het woonhuis van de (voormalige) eigenaar van de Seat brengen,  waar Harold en Jeannette hem al nagelbijtend en vingertrommelend opwachten.
Wéér drie kwartier later is het dan toch zo ver dat Harold in een zeventien jaar oude Seat Alhamra door Klagenfurt scheurt, gevolgd door Jeannette in de huurauto. Dat laatste voertuig wordt teruggebracht bij het verhuurbedrijf, waar niemand opendoet. Ook dat nog. Openingstijden? 8.00 – 12.00 uur. Tijdstip van aankomst bij het verhuurbedrijf? 11.45 uur. Dan maar gewoon de auto achterlaten en de sleutels in de brievenbus stoppen.
Eindelijk, eindelijk bereikt de Seat zijn nieuwe thuisstation in Zmuln. Harold wil nog gauw zijn lunch uit de keuken grissen voordat hij als een speer richting zijn werk zal gaan. Bij de voordeur kijkt hij even om naar de nieuwe aanwinst.  Zijn mond valt open, zijn wenkbrauwen schieten omhoog. Langzaam maar zeker rolt de pasgekochte Seat de helling voor het woonhuis af, richting de rand van de berg.
Harold bedenkt zich geen moment. Lenig als altijd springt hij aan de portierszijde de auto weer in, om een flinke ruk aan de handrem te geven.
En zo wordt het leven van de oude auto dankzij Harolds snelle reactievermogen gered en is ons duidelijk dat we in elk geval van de handrem geen al te hoge verwachtingen moeten hebben.