Een belevenis: op zaterdagmorgen vertrekken Rachel en Jeannette voor het eerst na vijf (!) weken richting de bewoonde wereld. De laatste keer dat zij de Zmulnerberg afreden, lag er nog een laagje sneeuw. Nu blijken overal de akkers geploegd, de bloesems te bloeien, de bomen frisgroen getooid en … de mensen mondkapjes te dragen.

Kassa’s zijn omringd door plaatjes van plexiglas, winkelwagentjes worden consequent ontsmet en bij de bouwmarkt kun je je handen zelfs laten desinfecteren. Klanten en personeel hebben zonder uitzondering hun mond bedekt, want dat is hier verplicht. Maar: de winkels zijn in elk geval weer open!

We wippen aan bij de Christliche Bücherstube, die gerund wordt door een zendelinge uit onze kerk. De mooie mondkapjes die Heidi naait, lokkken heel wat passanten de boekhandel binnen. Wij kopen er ook een paar en zijn blij eindelijk weer eens iemand uit de gemeente te ontmoeten. Rachel, die het kluizenaarsbestaan de laatste week echt zat begon te worden, knapt helemaal op van dit wonderlijke uitje.

Terug naar de bewoonde wereld: de akkers zijn geploegd; de mensen dragen mondkapjes.

In de week erna, volgen we het nieuws op de voet. In Nederland blijken de besmettingsaantallen nog niet zo hard te dalen – en uit dat land verwachten wij de meeste van onze gasten. Die van april en mei hebben bijna allemaal moeten annuleren. Wat, als ze ook in juni en het hoogseizoen niet komen kunnen…?
Sommigen sturen al even een berichtje – en dat is keer op keer hartverwarmend! Voor iedereen staat een vakantie op een spel waar lang naar uitgekeken is. Plannen zijn gemaakt, aanbetalingen gedaan en kinderen hebben volop voorpret. Toch leven veel gasten van harte mee met Freudenhof.
‘We kunnen ons voorstellen dat jullie je zorgen maken over de vakantieperiode’, mailen mensen die we nog niet eens kennen. ‘Natuurlijk hopen we dat we bij jullie kunnen verblijven in de zomervakantie. Mocht het toch niet door kunnen gaan, dan hopen we jullie in 2021 te bezoeken. Wat betreft de aanbetaling, die hoeft niet teruggestort te worden. Ook als de vakantie niet door zal gaan. Hoe we het in 2021 oplossen, zien we dan wel weer. Een hartelijke groet en Gods zegen toegewenst.‘

En zo zijn er ook in tijden van crisis heel veel mooie momenten, waar we ons dankbaar over verwonderen. De krantenkoppen klinken ondertussen hoopvol:

‘Kanzler Kurz: Ab Mai wieder normale soziale Kontakte’

‘URLAUB IN ÖSTERREICH: FAST JEDE ZWEITE ANFRAGE BETRIFFT KÄRNTEN’

‘Flugverkehr im Sommer für Ministerin Edtstadler denkbar’

Met zekerheid valt er echter nog steeds niets de zeggen. De Oostenrijkse minister van Toerisme werkt hard aan haar plan voor de zomer en moet daarbij afstemmen op omringende landen. Zolang zij daarmee bezig is…

De komst van een kruidentuintje in crisistijd…

‘Gefeliciteerd met de aanstaande versoepeling van de maatregelen in Oostenrijk’, appt een van onze gasten vandaag. ‘Dat schept een klein beetje hoop richting de zomervakantie.’ Ja, blij zijn we met deze berichten. Heel misschien wordt dit seizoen wel het meest bijzondere van de vier die we hier in Zmuln hebben meegemaakt. Wat een wonder zou het zijn als we veel bekende, maar ook nieuwe gasten na zulke bizarre tijden toch in gezondheid mochten ontmoeten!

Het is midden maart als wij ons laatste blog schrijven. Vanaf dat moment gaat ook hier op Freudenhof het coronavirus het hele leven beheersen.
Nog diezelfde middag horen we dat Gerrit en Wilchert – twee vrienden van het Leger des Heils – niet kunnen komen. Gerrit is ernstig ziek en wil heel graag nog één laatste keer naar Freudenhof. Stichting Ambulancewens is van plan hem, en zijn trouwe kameraad Wilchert, het eerstvolgende weekend te brengen, maar de coronacrisis gooit roet in het eten. Dat is slikken. Ontroerd horen we dat er echter toch iets van Gerrit naar Freudenhof komt:  ‘Ik schenk jullie een fruitboom’, vertelt hij, ‘met een bordje erbij!’ Een week later sterft Gerrit.
Ondertussen vernemen we dat ook de groep mensen van het Leger die vanaf 3 april zou komen klussen, het bezoek moet uitstellen.
Alles gaat heel snel nu. De kerkdienst wordt bij nader inzien toch de eerstvolgende zondag al afgeschaft en er is die maandag meteen geen school meer. Behalve de supermarkten en apotheken gaan alle winkels onmiddelijk dicht.
Harold komt als enige nog van de Zmulner Berg af. Bij het magazijn van de Spar, waar hij werkt, is het extreem druk. Zelfs het Oostenrijkse leger wordt ingezet om te helpen, nu mensen op grote schaal extra inkopen doen. Overigens beweert Harold nu wel te begrijpen waarom deze soldaten twee oorlogen verloren hebben: ‘Ze pauzeren meer dan ze werken. Maar hun camouflage is wel heel goed, want ik heb ze alweer een halfuur niet gezien.’
Wie onnodig de deur uitgaat, riskeert een boete van meer dan 3000 euro en er wordt streng gecontroleerd. Een collega van Harold ondervindt dat aan den lijve als hij op een vrijdagavond in een park loopt en er proces verbaal tegen hem opgemaakt wordt. Hij is nu 3000 euro armer.
Je mag nog wel de natuur in, maar alleen met eigen gezinsleden. Mocht je iemand tegenkomen, dan geldt ook hier de anderhalve meter afstand. In de supermarkt wordt een mondkapje verplicht.

Meer dan eens doemt in ons hoofd het spookbeeld op van massaal annulerende gasten, aanbetalingen die teruggestort dienen te worden, een leeg appartementenhuis, een lege tuin, een leeg zwembad….
Onzegbaar veel erger zijn de berichten over ziekenkamers waar mensen in alle eenzaamheid sterven, over ziekenhuizen waar patiënten naar adem snakken en personeel machteloos staat.
Als oma Donkersteeg op een nacht hoge koorts krijgt, schrikken we ons wild.  De dokter die meteen langskomt, denkt aan ‘griep in het gunstigste, corona in het ergste geval’. Een dag later blijkt het om wondroos te gaan. Opgelucht halen we adem. Geen pretje misschien, maar hier helpt gelukkig antibiotica tegen…
Zwager Albert in Nederland wordt erg ziek en een van onze gasten komt zelfs in coma aan de beademing te liggen. Het houdt ons allemaal flink bezig.

Vooral de zondagse diensten en onze kerkelijke gemeente gaan we na verloop van tijd steeds meer missen, al blijft er verbondenheid via een app-groep. De kinderen vermaken zich thuis prima en zitten tot onze verrassing na ruim drie weken nog steeds heel goed in hun vel. Het schoolwerk blijkt op afstand uitstekend door te kunnen gaan. Het weer werkt ook mee: ze zijn veel buiten en genieten van de lente, de ruimte, de dieren. En heb je echt gebrek aan sociale contacten, dan ga je gewoon tot half twee ’s nachts met vrienden videobellen, zoals Maria op een keer doet…
Matthias maakt zich pas zorgen als zijn mountainbike een platte band krijgt en de pomp die hij bestelt, niet binnen tien dagen geleverd kan worden! Een appje naar de ‘buren’ beneden in Zmuln biedt uitkomst: zij leggen hun pomp op een bank in de tuin. Daar kan Matthias het ding ophalen en weer terugleggen.

Er ontstaat een nieuwe groet hier: ‘Bleib gesund!’ Alleen onder apps, mails en via de telefoon natuurlijk, want in het echt zie je elkaar niet meer…
Met z’n allen poetsen we het zwembad. Dat laten we vollopen, zodat het kan opwarmen.  Harold en Matthias maken een mooi kruidentuintje.
Elke avond zijn we dankbaar dat we alle vijf weer gezond mochten blijven, want Harold loopt best wat risico bij de Spar, waar dagelijks veel chauffeurs uit heel Europa langskomen die allemaal dezelfde toiletten gebruiken als hij en dezelfde deuren doorgaan.
De besmetting is hier niet zo hoog als in Nederland, het aantal doden een tiende van het aantal in Nederland, maar we beseffen dat alles zomaar weer veranderen kan. Toch komt er vandaag een beetje goed nieuws:  áls het zo door blijft gaan, mogen kleinere winkels hier vanaf 14 april weer openen. Op 1 mei zouden dan ook de kappers volgen en twee weken daarna het onderwijs en de horeca.
We mogen vertrouwen. Hoe het ook loopt, aan het eind van deze donkere coronatunnel gloort licht. En als we op een dag echt weer gasten mogen begroeten, zal dat extra bijzonder zijn!

Gerrit (midden), toen hij vorig jaar rond deze tijd op Freudenhof was.

‘Hamsteren!’ zegt de regering. Het is een week of wat geleden. Net over de grens, in het noorden van Italië, woedt een uitbraak van het coronavirus. Wij hamsteren.
We zijn niet de enigen. Bij het Spar-magazijn waar Harold werkt, is het extra druk. Klasgenoten van de kinderen komen met desinfecterende zeep aan. Na enkele dagen hangt de school zelf overal flessen met dat spul op.
Maar verder blijft het stil hier in het zuiden van Oostenrijk. Wenen wordt met het virus geconfronteerd, Tirol ook, en Salzburg. Hier in Karinthië duikt het slechts één keer op. Daar blijft het gelukkig bij.
Dan slaat de corona in Nederland toe. Rachel vergelijkt cijfers en merkt dat Nederland Oostenrijk al snel inhaalt als het om het aantal ziektegevallen gaat.  Onze gehamsterde voorraden raken uitgeput en van aanvullen komt nog niet. Toch begint het onrustig te worden.
Op maandag circuleren er geruchten dat universiteiten en hogescholen dichtgaan.  ’s Avonds appt vriendin Amélie – die de zondagen meestal bij ons doorbrengt – dat ze onderweg is naar haar ouders in Tirol, omdat de ‘Uni’ in Klagenfurt inderdaad sluit.
Op dinsdag moeten de kinderen op school emailadressen inleveren. Het kán zijn dat ze bericht krijgen dat de school dicht gaat… Rachel hoest en heeft verhoging, dus die zit meteen al thuis.
Op woensdag melden Maria en Matthias dat hun scholen hoogstwaarschijnlijk voor tenminste drie weken zullen sluiten. Via het nieuws vernemen we dat er langs de grenzen ‘koortscontroles’ worden gehouden. Zoals het er nu naar uitziet, mogen we zondag nog wel naar de kerk, want bijeenkomsten van maximaal honderd personen zijn toegestaan. Theathers en bioscopen gaan dicht en Maria ontdekt dat haar plannetje om met elkaar te gaan bowlen ter gelegenheid van haar verjaardag volgende week ook niet kan doorgaan.
Donderdag – vandaag –  is Rachel weer opgeknapt. Ze gaat graag naar school, want ‘nu kan het nog’. In de loop van de ochtend wordt bekend dat in Oostenrijk voor het eerst iemand aan corona is overleden. In Karinthië zijn inmiddels drie gevallen van de ziekte bekend, weliswaar het laagste aantal van heel Oostenrijk, maar toch… Jeannette krijgt telefoon van de tandarts in Liebenfels: de afspraak voor volgende week kan niet doorgaan. De praktijk sluit voorlopig.

Maria en Matthias hebben morgen hun laatste schooldag, Rachel krijgt waarschijnlijk nog tot en met dinsdag les. Hoewel het de bedoeling is dat het onderwijs gedeeltelijk nog op afstand, via internet, doorgaat, begint het erop te lijken dat ze de komende weken veel vrije tijd hebben. We bidden dat het virus gauw de wereld uit is. En gaan tot die tijd maar een keer extra de natuur in. Die sluit tenminste niet.

Hartverwarmend is altijd weer het horen van nieuwe herinneringen aan oude tijden hier op Freudenhof. Komende zomer hopen we opnieuw verschillende gasten te begroeten die hier lang geleden ook al vakantie vierden. We verheugen ons op hun verhalen uit de oude doos. Blij zijn we ook met deze brief en foto’s van Herr Rudolf uit Duitsland! De Nederlandse vertaling en historische foto’s staan onderaan.

Liebe Familie Wilbrink,
als ich zufällig auf die Seite freudenhof-zmuln.at gestoßen bin, bekam ich (Jahrgang 1964) Tränen in die Augen. Warum?  
Meine Eltern machten 1963 das erste Mal Urlaub bei Heinz R. auf der Zmuln. Eine enge Freundschaft verband die Familien bis zum Tod meiner Eltern, von Heinz und seiner Frau Joschi. Mit vielen gegenseitigen Besuchen. Zu Sohn Heinz und Tochter Annemarie besteht noch ein ganz feiner Kontakt meiner ältesten Schwester Monika.
Für mich war die Zmuln immer das größte Abenteuer im Jahr. Allein die Anreise im Nachtzug, die vielen Kinder, der See, der Wald, Mosebauer (so hieß das Sygergut damals), Ausflüge zum Wörthersee/Minimundus, u.v.m.
Bis ins Jahr 1990 verbrachten wir viele Urlaube auf der Zmuln, haben den Bau von Tennisplatz und Schwimmbad miterlebt. Auch in Ihrem jetzigen Wohnhaus haben wir später schöne Zeiten verbracht. Die Gästebücher sind noch erhalten? Wahnsinn! Gibt es darin den Text “Lied der Zmuln” noch?
Dies wurde Ende der 60-er von einem Gast komponiert und zu fortgeschrittener Stunde am Feuer, unten am See oder auch nur mal zwischendurch immer wieder gesungen.
Wir haben nach dem Tod von Heinz mitbekommen, dass die Zmuln langsam verfällt. Wenn ich heute durch Ihre Seiten blättere, komme ich aus dem Staunen nicht heraus.
Das sieht ja mittlerweile alles wieder so toll aus! Ich werde mal mit meiner Familie sprechen … Wir sollten mal wieder Urlaub auf der Zmuln machen!
(Anbei ein paar Bilder der Jahre 1972 und 1979 zur weiteren Verwendung. Wenn ich auf weitere stoße, schicke ich Sie gern.)
Viele Grüße nach Kärnten!

===   ===   ===

Lieve  familie Wilbrink,
Toen ik toevallig op de website van Freudenhof stuitte, kreeg ik (geboren in 1964) tranen in mijn ogen. Waarom?
Mijn ouders brachten hun eerste vakantie bij Heinz R. in Zmuln door in 1963. Een hechte vriendschap verbond de families tot de dood van mijn ouders, van Heinz en zijn vrouw Joschi. Met veel wederzijdse bezoeken. Mijn oudste zus Monika heeft nog altijd heel fijn contact met zoon Heinz en dochter Annemarie.
Voor mij was ‘Zmuln’ altijd het grootste avontuur van het jaar. Alleen al de reis met de nachttrein, de vele kinderen, het meer, het bos, Mosebauer – dat was toen de naam van boerderij Sygergut -, de uitstapjes naar de Wörthersee en Minimundus en nog veel meer.
Tot 1990 brachten we vele vakanties door in Zmuln. We waren getuige van de aanleg van de tennisbaan en het zwembad. Later brachten we ook mooie tijden door in jullie huidige woonhuis.
De gastenboeken zijn nog bewaard gebleven? Ongelooflijk! Bestaat de tekst “Lied van Zmuln” ook nog steeds? Dit werd eind jaren ’60 door een gast gecomponeerd en tot in de late uurtjes gezongen bij het kampvuur, aan het meer of gewoon tussendoor.
Na de dood van Heinz vernamen wij dat Zmuln gaandeweg verviel. Nu ik vandaag de pagina’s van jullie website doorblader, val ik van de ene verbazing in de andere. Alles ziet er nu weer zo geweldig uit!
Ik zal met mijn familie praten… We moeten weer op vakantie naar Zmuln!
(Bijgevoegd enkele foto’s van de jaren 1972 en 1979 voor verder gebruik. Als ik nog meer tegenkom, stuur ik ze graag.)
Met groeten aan Karinthië!

Blik richting het huis, het zwembad en vanaf de tennisbaan – op foto’s van Herr Rudolf uit 1972-1979 en op foto’s van afgelopen zomer, 2019.

Het staat heel sfeervol, dat dennegroen en die lichtjes langs de leuning van onze monumentale trap. Kat Moortje (niet op de foto) denkt er anders over. Hoewel hij er na vier decembermaanden hier in huis toch aan gewend zou moeten zijn, vindt hij de versiering eng. Bang springt hij uit de armen van Maria, die met hem op weg naar boven is en hij vliegt voor de voeten van Jeannette langs, die juist naar beneden loopt.
Zie je wel dat je hier over de katten struikelt! Jeannette klapt voorover van de laatste vier treden en knalt met haar hoofd op de houten vloer, waar ze versuft blijft liggen, terwijl een buil als een ei van onze Altsteirer-kippen op haar voorhoofd groeit.
Geschrokken haalt Maria Harold erbij. Deskundig als die is, draait hij z’n vrouw meteen in de stabiele zijligging, haalt een koud doekje en –  weet daarna eigenlijk ook niet precies meer wat te doen. Dus belt hij Amanda, een verpleegkundige uit onze kerk. ‘Bij hoofdletsel altijd even naar het Unfall Krankenhaus in Klagenfurt’, adviseert zij. Jeannette – inmiddels alweer een stuk minder suf – protesteert, maar wordt ook nu niet serieus genomen en dus in de auto gezet.
Röntgenfoto’s laten zien dat er van ernstige schade gelukkig geen sprake is. Een lichte hersenschudding, meer niet. Na een paar dagen hoofdpijn, spierpijn en misselijkheid gaat het alweer beter. De gele plek en het blauw wordend oog staan alleen maar feestelijk, ze passen prachtig bij de versierde trap.
Dit verhaal had natuurlijk anders kunnen aflopen en daarom zijn we dankbaar. Ook voor tal van andere zegeningen, trouwens. Bijvoorbeeld voor het feit dat het hoogseizoen van 2020 al bijna volgeboekt is. En dat – nog wonderlijker – er zelfs al enkele reserveringen voor 2021 binnen zijn! ‘Jullie een goede jaarwisseling toegewenst’, schreven gasten die van de week boekten. ‘Én volgend jaar;) Daarna graag tot ziens in de zomer van 2021!’
Vanuit een Freudenhütte vol vrolijke logees en een heerlijke, Hollandse oliebollengeur een heel hartelijke groet voor alle volgers. En, zoals ze hier zeggen: ‘Guten Rutsch ins neue Jahr!’

Het zit niet altijd mee. Zelfs op de mooie, stille Zmulnerberg gaat weleens wat mis. Dit weekend hebben we van die dagen dat niks loopt zoals het zou moeten.
Gelukkig volgt er dan een mooie maandag met een sprookjesachtige zonsopgang boven het weidse winterlandschap. Als Jeannette tussen de middag naar buiten stapt, haalt ze diep adem. De lucht is zuiver fris. Elk takje, elk grassprietje wordt bedekt met een dikke laag rijp. Alles schittert en twinkelt helder wit.
Tobias en Boris springen om haar heen. Ze mogen mee om de baas en Rachel op te halen, dus zij zijn ook blij. Het drietal dartelt naar de auto, die als altijd onafgesloten op het erf staat. Dat is zo ideaal hier. Je hoeft nooit iets op slot te doen. En de sleutel kan niet kwijtraken, want die blijft gewoon in de wagen.
Super!
Behalve vandaag.
Terwijl de honden staan te popelen, doet Jeannette verwoede pogingen om de achterklep te openen. Dat zul je ook altijd zien: de helft van de tijd sluit dat ding niet goed, nu wil hij plotseling niet open. Dan moeten Tobias en Boris maar via een zijdeur de auto in, bij de Spar en op school wordt tenslotte gewacht.
Gek is dat, het portier wil ook niet open. Sterker nog, álle deuren zitten potdicht. En op het vaste plekje achter de voorruit prijkt pontificaal de autosleutel.
Verbijsterd tuurt Jeannette door het raam. ‘Nét heb ik nog boodschappen uit die wagen gehaald!’ zegt ze tegen Tobias. ‘Toen was alles nog open en de sleutel heb ik niet aangeraakt!’
Hoe dan ook, dit schiet niet op. Ze slaat alarm en via Whatsapp rollen de adviezen binnen: vriend Wilko vanuit Apeldoorn, neef Jelle vanuit Australië – allemaal denken ze mee. Een schroevendraaier, een tang, een kleerhanger – de halve gereedschapskist komt er aan te pas. Jeannette tobt, en prutst en wrikt. Ze breekt bijna haar nek omdat Boris ondertussen ongemerkt zijn riem rond haar benen wikkelt en is dan eerst een poos bezig om zich te bevrijden. Daarna gaat het gepeuter weer verder. Maar wat ze ook probeert, de ouwe auto blijft op slot.
Dan maar een bedrijf bellen dat raad weet met dit soort akkefietjes. Zal wel weer een hoop kosten, maar wat moet je anders? De telefoniste belooft dat er iemand komt, en belt een halfuur later weer af. Geen tijd.
En dus neemt Rachel de bus, om met een omweg Zmuln te bereiken. En dus loopt Harold anderhalf uur lang door de vrieskou naar huis. En dus tikt hij een ruitje in. En dus hebben we weer een reden om te balen.
Totdat er hard op de deur wordt gebonsd. Daar staat de postbode. En mét hem een reusachtige doos, die vol cadeautjes blijkt te zitten. Vijf paar ogen beginnen te glimmen. Afgezakte mondhoeken krullen weer omhoog. Het gedicht dat uit de doos komt, laat ons blozen. Ach, wat doet een autoruitje er eigenlijk toe, zolang er zulke aardige mensen zijn?!
Lieve gasten – want na nauwkeurig onderzoek van vingerafdrukken en andere sporen hebben we jullie toch wel weten te traceren – enórm bedankt voor deze geweldige verrassing! Zaterdag hopen wij alsnog het heerlijk avondje te vieren en al die Hollandse verrassingen ook uit te pakken. Ons verheugend op de komende zomer. Tot ziens!

Philomena woont met haar oude moeder, twee honden, twee katten en vijfenveertig kippen in de bergen. Omdat ze haar schouder heeft geblesseerd, gaat Harold haar een middagje helpen. Uit pure dankbaarheid belooft ze hem een koppeltje kippen mee te geven.
Ze beginnen met koffie.
‘Ken jij misschien een fokker van Berner-Sennenhonden?’ vraagt Harold, terwijl ze bij het fornuis zitten. ‘Wij zoeken een verjaardagscadeau voor onze Rachel, en we denken dat we haar nergens blijer mee kunnen maken dan met een eigen hond.’
Philomena wordt meteen enthousiast. Ze weet een paar pups die een Berner Sennen als vader en een Sint Bernard als moeder hebben. Zodra ze haar kopje leeg heeft, trekt ze haar jas aan.
‘Maar het werk dan?’ aarzelt Harold.
‘Nee, nee, dit is leuker.’
En zo rijdt Harold die middag – zonder ook maar één klus geklaard te hebben –  met een kattenbak vol kippen én een kanjer van een hond naar huis. Alleen… Rachel is pas over een paar dagen jarig. Waar verstoppen we die pup zo lang? Het is me nogal een bakbeest. Misschien meteen maar geven?
Onderweg belt Harold even met het thuisfront voor overleg.  Jeannette polst vervolgens de bijna-jarige: ‘Zeg Raach, zou je het heel erg vinden als je cadeau geen verrassing meer is? Papa heeft iets gevonden, maar hij weet niet zeker  of het goed is. Je moet het… eh… eerst even passen…’
‘Ski-schoenen, dus!’ stelt Rachel vast. ‘Of een wet suit!’ Nou, nee hoor, geeft niet, zij past wel.
Als de auto de berg op  rijdt, wordt Rachel op een stoel in de hal geparkeerd. Ogen dicht! Zonder dat ze het ziet, kiert de deur open. Het wordt heel stil in de hal. Matthias en Maria houden hun camera’s in de aanslag.

Een flinke bol wol stapt schuchter naar binnen. Witte voetjes heeft-ie, net als Rachels kat Koosje. Verlegen kijkt het beestje omhoog naar de vreemde mensen die hem opwachten. Bedremmeld doet het nog een paar stapjes naar voren. Het is alsof het vraagt: ‘Ben ik hier goed? Wie zijn jullie? Ik vind dit eng!’
Rachel mag kijken.
‘Past dit, denk je?’
Ze gelooft haar ogen niet, hurkt op de vloer neer en sluit de bol wol verbluft in haar armen. Boris noemt ze hem. Hij is sindsdien haar grote liefde. En Harold, die gaat morgen gewoon weer terug naar Philomena.

Uitzicht: regen, regen, regen…

Of wij ook ingesneeuwd zitten, klinkt van alle kanten de vraag. Nee, hier in het zuidoosten van Karinthië valt tot nu toe alleen regen, regen, regen. Modderlawines en aardverschuivingen zijn het gevolg. De Glan en de Gurk lopen over. Thuis hebben we echter geen last van de nattigheid, alleen de tennisbaan staat blank. Maar dat de kinderen liever ingesneeuwd zouden zitten, is duidelijk. ‘Ah, wat pijnlijk’, verzucht Matthias, als hij de nieuwsberichten leest. ”Scholen in Karinthië dicht door sneeuw’…’
Wíj moeten het op dit moment nog doen met de sneeuw die we vanuit het raam zien liggen op de bergen in de verte. En dat heeft natuurlijk ook wel weer voordelen…

De bergen aan de overkant zijn nu bedekt met een laag sneeuw. Hier op Freudenhof breekt een tijd van rust en stilte aan. En van lezen! Mocht iemand toevallig nog op zoek zijn naar zeven boekentips voor de naderende winter, bij dezen…;)

https://www.rd.nl/boeken/serie-uit-de-boekenkast-jeannette-wilbrink-donkersteeg-1.1608406

Feest in Nederland.

De schoorsteenveger treft dit keer geen gezin, maar drie vreemde kerels op Freudenhof. Blijkbaar vindt hij er niks verdachts aan, want opgewekt als altijd gaat hij aan het werk.
Hij is trouwens de enige die langskomt, in die acht dagen dat wij naar Nederland zijn. Onze drie vrienden vermaken zich ondertussen opperbest op de Zmulner Berg, zonder auto, maar met enorme voorraden proviand.
Elke avond sturen ze ons wondermooie foto’s van het vele werk dat ze verzetten. En wij blijven ons maar verbazen over deze luxe: vakantie vieren, terwijl het werk thuis gewoon doorgaat!
Harold heeft al voor vertrek een compleet rooster gemaakt van alles wat hij in het goede vaderland wil eten: kroketten, rookworsten, tompoezen, saucijzenbroodjes, frikandellen en nog heel veel meer. Een halfuur na aankomst – de speculaasbrokken van oma Donkersteeg heeft hij nauwelijks achter de kiezen – haast hij zich naar de visboer voor kibbelingen. Dat kan nog net voordat de boerenkool-met-worst wordt opgediend…
Jeannette scheurt door de Voorthuizense Hoofdstraat en verwondert zich erover hoe lekker dat gaat, om zich vervolgens te realiseren dat ze dan ook al ruim drie jaar niet meer op een fiets gezeten heeft!
Maria en Rachel spreken af met vriendinnen; Matthias gaat als vanouds vissen met Gert-Jan; ’s avonds  ontmoeten ze de kinderen van gasten tijdens twee speciale Freudenhof-Vakantiereünies.
Wat is het fijn om – voor het eerst met ons vijven – terug te zijn en zoveel familie en vrienden weer te zien – al blijkt een week jammer genoeg veel te kort om iedereen te bezoeken. De bruiloft waarvoor we gekomen zijn, wordt een onvergetelijke dag. Zaterdags pikken we in alle vroegte Maria’s vriendin Rosa op. Zij komt bij ons van Karinthië-in-herfstkleuren genieten.
Thuis zitten Gerrit, Wilchert en Wilko juist aan de patat die ze in de vriezer gevonden hebben. De voorraad groenten en vlees is namelijk uitgeput. Geen wonder, wij hadden er tenslotte niet mee gerekend dat ze dagelijks ook voor labrador Tobias koken zouden!

Vakkundig gefabriceerd terwijl wij weg zijn: heel veel nieuwe deuren en raamkozijnen, een kippenren en een luik op het keldergat.  

Weer thuis in Karinthië. Foto 1, 2: uitzicht vanaf Freudenhof; foto 3, 5: Maria en Rosa wandelen in de omgeving; foto 4 avond aan de Wörthersee.