Windautal, vrijdagmiddag – De zon probeert de laatste restjes sneeuw weg te smelten, de bergtoppen blijven wit, de bomen zijn groen en de bergbeek is kristalhelder. In het water apporteert Tobias takken die Matthias voor hem weggooit, baadt Rachel pootje en bouwen Maria en haar vriendin Dorien een dam. Op de oever leest Jeannette een moeilijk boek en eet Harold worstjes van de Hofer. Hoe goed kan een mens het hebben?! Karinthië kan bij nader inzien best wachten, heel best! Laat het maar sneeuwen daar.

Jeannette legt ‘De schaduw van de wind’ terzijde, vraagt Harold om de autosleutel en loopt naar de wagen om haar quiltwerk te pakken. Daarna neemt ze weer plaats op de tuinstoel. De jongste vraagt op haar beurt om de sleutel. Ze wil een sneeuwpop maken en ergens in de auto moeten nog handschoenen liggen.

Uren later, na een copieuze maaltijd van gepofte piepers en geroosterde marshmallows rondom ons kampvuurtje willen we opbreken. Harold vraagt Jeannette of-ie de autosleutel terug mag. Jeannette vraagt Rachel waar de sleutel is. Die verschiet van kleur.

Waar heeft ze hem gelaten? In het bos op de helling waar ze een boodschap deed, dichtbij dat diepe gat? We gaan kijken. Tevergeefs. Bij de schommel? Nergens te bekennen. Is-ie op de bodem van de vuilnisbak terechtgekomen waar ze een papieren zakdoek in heeft gegooid? We vissen met een stok, maar vangen geen sleutel. Hij zal toch zeker niet in de bruisende bergbeek liggen?!

Matthias juicht: ‘We blijven hier overnachten! Zal ik nog wat op het vuur gooien?’ Maria kreunt dat haar jas in de auto ligt. Het begint nu inderdaad aardig af te koelen. Dorien blijft opmerkelijk stil. De omgeving wordt met een fijn kammetje uitgekamd, terwijl de schemer valt. Tobias krijgt een spoedcursus sleutels zoeken. De wind steekt op. Heeft onze telefoon hier eigenlijk bereik? Komt de Wegenwacht ook op zaterdagavonden helemaal achterin het Windautal?

Plotseling weergalmt een juichkreet van Jeannette door het dal. Gevonden! Aan de voet van een boom die op zijn beurt weer aan de voet van een helling stond die eerder op de dag door Rachel beklommen is… Jeannette hat es geschafft! Triumpherend hält sie die Schlüssel in der Luft. Begeistert jubeln wir am Ufer der Bergstrom.

“Verrückte Holländer”, denkt het hert een eindje verderop in de schaduw van een boom…

„De bezichtiging kan niet doorgaan”, zegt de makelaar aan de andere kant van de telefoonlijn.
Wát?!
Het is donderdagmorgen, minder dan 24 uur voordat we ein-du-luk naar Karinthië hopen af te reizen, en o, wat hebben we een zin, en o, wat zijn we benieuwd.
Maar de Oostenrijkse lijn die binnenkomt in onze Tiroler stacaravan dreigt roet in het eten te gooien…
Makelaar Heinrich* klinkt behoorlijk verbouwereerd. Zoiets als nu heeft-ie nog nooit meegemaakt, beweert hij. Op een toon alsof hij het zelf nog nauwelijks gelooft, vertelt hij dat Karinthië ondergesneeuwd is. In de wijde omtrek zitten mensen zonder stroom. Bomen (die al volop in bloei staan) vallen bij bosjes om onder het gewicht van de witte laag. Op zijn parkeerplaats liggen er ook twee. Het verkeer staat stil.
Gasten die hij in zijn vakantie-appartementen verwachtte om daar de meivakantie te vieren, deden vier uur over de laatste dertig kilometer, zegt Heinrich. Het zit er niet in dat hij óf de verkopende makelaar óf de eigenaar morgen rond het middaguur in Zmuln kunnen zijn.
Vertwijfeld kijken we elkaar aan. Karinthië, dat was toch die streek met het mediterrane klimaat? Dat zonnige zuiden met z’n lange zomers, z’n zwoele avonden, z’n warme meren?
We kijken op de kalender: het is volop voorjaar: 28 april 2016.
We kijken op internet: het staat er echt: Schneechaos in Kärnten!
Een paar uur later gaat de telefoon opnieuw. Maandag kunnen we in Zmuln terecht. Maandag 2 mei. Dat zou weleens een bijzondere 47e verjaardag voor Harold kunnen worden; en een ongewone 14e trouwdag voor ons allebei.

*Omwille van de privacy zijn sommige namen gefigneerd