Inderdaad, we hebben wat te vieren! Dat komt zo:

Maandagmorgen reizen Harold & Jeannette door de sneeuw naar Tirol voor de overdracht van de stacaravan. Onderweg gaat de telefoon: het bedrijf waarvoor Harold in januari een barre tocht maakte* wil hem opnieuw spreken… Het klinkt veelbelovend en maakt ons uitje extra feestelijk, al is het afscheid van de Blije Berggeit wel weemoedig. Wat hebben we hier veel heerlijke vakanties doorgebracht!
Terwijl wij voor het allerlaatst bij ‘Hannes’ in het campingrestaurant eten, zitten de kinderen en ‘de jongens’ thuis bij kampvuur en kaarslicht aan de hamburgers. De volgende dag keren we terug naar Karinthië en woensdagmorgen gaat Harold voor de tweede keer naar bakkerij Rogg ’n roll. Met een baan komt hij thuis. Vanaf maandag hoopt hij met een vrachtwagen vol brood door de Alpen te toeren!

Dat werd dus gourmetten, vanavond.

* Zie blog 81: Levensgevaarlijke sollicitatie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ging Rachel vorige week maar liefst drie dagen skiën met haar klas, vandaag mag ze -vanwege het carnaval…- alweer! Jeannette besluit even te gaan kijken en toert over de kronkelige wegen door het landelijke landschap. Langs oude boerderijen en kleine kerkjes leidt de weg omhoog. In Sankt Urban moet de auto aan de kant vanwege een enorme groep verklede kinderen die door de straten gaat. Als ze haar raampje opendraait, gooien de kinderen snoep naar binnen en steken handjes uit die ze moet schudden. Bij de piste krioelt het eveneens van de kinderen. Ook verkleed, maar dan in ski-tenu. Het valt aanvankelijk niet mee om te ontdekken in welk pak en onder welke helm haar eigen Racheltje zit. Maar: het lukt!

De Blije Berggeit – de Tiroler stacaravan die we na onze verhuizing op Marktplaats hebben geparkeerd – is verkocht. Harold gaat er nog een dagje naartoe met Frederik en Ezra. Ter plekke besluiten ze te blijven overnachten. Dat blijkt ook zonder tandenborstel en pyjama perfect te gaan. In Zmuln is het opeens héél stil. Vrijdagavond keren de drie avonturiers terug. Het werk wacht. Weer moet er volop geklust worden. En gekookt. Vandaag verwachten we drie extra gasten aan tafel, morgen zelfs zeven. Gelukkig zijn de jongens van alle markten thuis. Frederik doet gerust even boodschappen in Klagenfurt en Ezra draait zijn hand niet om voor een fantastische lasagneschotel. Ja, ‘de jongens’ vermaken zich wel. En ons…!

 

Jeannette en Maria brengen een bliksembezoekje aan Nederland en keren terug met twee verstekelingen aan boord: Frederik en Ezra komen klussen op Freudenhof. Ondertussen willen ze zich bezinnen op de toekomst.
Momenteel denken ze nog dat ze het wel tien weken met ons uithouden. Toch menen we al enige aarzeling te horen in de jongemannenstem die nu en dan door het huis galmt: ‘How do you solve a problem like Mariaaaaaaaaa?’ Maria zelf is ter nauwernood ontkomen aan een emmer sneeuw die een van beide gasten van het balkon kiepte, terwijl de ander haar daar met een list onder lokte. Zelf blijven de heren ook nooit lang sneeuwvrij. ‘Ik heb al ongeveer twintig keer onvrijwillig de ice bucket challenge gedaan’,  verzucht Ezra.

Frederik legt alle avonturen vast in zijn vlogs. Da’s aanleiding voor een discussie over het principiële verschil tussen een blog en een vlog. ‘Wij zijn lezers’,  stelt Jeannette, ergens middenin het gesprek. Frederik rolt met z’n ogen. ‘Als je hier één keer naar de wc bent geweest, weet je wel hoe het werkt’, moppert hij, verwijzend naar een prikbord vol briefjes over het belang van boeken.  ‘Je zou haast denken dat je zwaar gehandicapt bent als je dislexie hebt.’ Ezra heeft geen idee waarover Frederik het heeft: ‘Ik heb nog nooit in het licht op de wc gezeten’, beweert hij. Maria drukt namelijk standaard het lichtknopje aan de buitenkant van het toilet uit zodra Ezra daar is binnengestapt. Hoeft hij in elk geval ook geen briefjes met wijze woorden te lezen…

Op deze zaterdagmiddag kruipen we met z’n zevenen in onze vijfpersoons Volvo en rijden naar de dichtstbijzijnde piste. Op nog geen 20 minuutjes van huis genieten we uitbundig van adembenemende vergezichten richting de Karawanken en de Julische Alpen. In het Klagenfurter bekken hangt een dichte deken van mysterieuze mist. Daarboven rijzen de besneeuwde toppen op in het late middaglicht. Een eindeloze wolkenlucht van zilver en blauw strekt zich uit boven het Alpenlandschap. Jeannette hoeft niet meer te zeggen wat ze denkt. ‘Hier wónen wij!  doen de kinderen haar na. ‘Ongelooflijk! Hé mam?!’

Het lijkt eindelijk eens een wat minder enerverende week te worden, zeggen we zondags tegen elkaar. Maar ’s maandags stijgt de spanning alweer: we bedenken dat het tijd wordt voor een gesprek met Herr Bürgermeister. Nauwelijks hebben we het aangevraagd of hij belt zelf al terug: of we de volgende ochtend om 8.00 uur (!) langskomen.
Afgelopen zomer hebben we hem weliswaar ontmoet en dat we verhuren mogen, staat vast. Maar inmiddels kunnen we hem concreter onze plannen en vragen voorleggen. De schrik zit er bij ons toch een beetje in: in Nederland duurde het een jaar of drie voordat B & B de Knusse Knapzak legaal was…
Hier blijkt het gauw gepiept. Vergunningen? Geen probleem. Zwembad in gebruik nemen? Gaat vast lukken. Bomen kappen? Tenten opzetten? ‘Du braucht keine Angst haben.’ De burgemeester belooft bovendien een Baumeister langs te sturen voor gratis advies. Toeristische informatie komt er ook aan. Onze mooie gemeente mag dan 12000 overnachtingen per jaar hebben, daar kunnen er heel goed nog wat bij – en op hulp van het gemeentehuis mogen we rekenen.
Ondertussen belt ook Herr Bankdirektor. Die blijkt woensdagmiddag persoonlijk poolshoogte te komen nemen. O help! Zonder bouwdepot geen Freudenhof. Dus is het zaak dat de directeur tevreden is. Als een speer schuiven we zoveel mogelijk stof onder het kleed. Gauw voeren we nog wat afval af, lakken we enkele deurposten, verven we een aanrechtblad en zetten we een paar bedden op hun plek. Met bonzend hart leiden we Herr Direktor – plechtig in zwart pak met stropdas – rond. En jazeker, hij is tevreden. Héél tevreden!
Terug in het woonhuis horen we de telefoon. Een van de buren moet een paar mooie meubels kwijt. Kunnen wij misschien iets gebruiken in de appartementen?
En dan zitten we aan de koffie met zelfgebakken taart en keuvelen genoeglijk over het leven in Zmuln en rijden vier keer heen en weer met bedden en kasten en tafels.
Zo wordt met hulp van de hele omgeving spook na spook verdreven uit Haus Einsamkeit. Een fantastisch vakantiehuis herrijst uit het stof. En wij zijn dankbaar.