Op de Olijfberg bleek de band van onze huurauto te zijn lekgeprikt. Bij 31 graden dreven we op de Dode Zee. De potten en pannen voor de avondmaaltijden werden gejat. Onze slaapzakken waaiden haast weg. En de temperatuur daalde ’s nachts tot op koelkastniveau.
Vorige week woensdag ver na middernacht – 3.15 uur om precies te zijn – keerden we terug na een onvergetelijke reis door het zuiden van Israël. Minder dan drie uurtjes later zou de wekker alweer gaan: het werk op school, bij de Spar en op Freudenhof begon weer.
Wij hadden het er allemaal graag voor over. Want wat een geweldige en verrijkende belevenis was dat verblijf in de Negev-woestijn, samen met achttien andere gemeenteleden.
Het complete avontuur hebben we beloofd aan het familieblad Terdege, dat het verhaal graag publiceert in het vakantienummer van januari 2020, maar hier plaatsen we alvast een paar foto’s.
En nu… gaan we gauw van start met nieuwe renovatieklussen en voorbereidingen voor het komende seizoen. Want we ruiken de lente hier in Zmuln. En de eerste gasten laten niet lang meer op zich wachten.

Eén van onze slaapplaatsen….

En nog eentje…

Dagelijkse Bijbelstudie in de woestijn.

Lekker lezen onder de waslijn.

Maria bij de Tabernakel, die op ware grootte is nagebouwd in het Timna-park.

Eilat.

Zusjes in de Rode Zee.

Bij de ‘Zuilen van Salomo’.

Yerushalayim

Negev
©matthiaswilbrink

Hier glibbert Harold nog in de vrieskou de berg af. Het is zondagmorgen en hij bereikt onze auto zowaar zonder uit te glijden. Da’s een hele prestatie en bovendien een geluk, want anders had-ie tien liter Käsesuppe over zich heen gekregen.
Die soep heeft Harold gekookt voor het jubileum dat we na de kerkdienst hopen te vieren: het is namelijk dertig jaar geleden dat onze gemeenteleden Uwe en Henriette als Duitse zendelingen naar Oostenrijk kwamen, onder andere om hier te bouwen aan de kerk in Klagenfurt.
Het wordt een mooie, ontroerende middag en we voelen weer hoezeer we in korte tijd verbonden zijn geraakt met de gemeenteleden. Samen met Uwe en een aantal anderen van hen hopen we overigens de vólgende zondag in Israël te zijn. Daar trekken we als het goed is tien dagen door de woestijn, waar we slapen onder de sterrenhemel en koken op een houtvuurtje. Onze centen zitten tenslotte in het gerenoveerde Freudenhof;).
Dat we van temperaturen van 12 onder nul naar 20 boven nul reizen, zal bij alle ontberingen in elk geval een luxe zijn. We hebben er (véél) zin in!

Freudenhütte, woonhuis in het wit.

Uit de ‘Kleine Zeitung’ van gisteravond:

‘Op sociale media circuleerde de laatste dagen de uitspraak „Heel Oostenrijk is in de ban van de sneeuwchaos. Heel Oostenrijk? Nee, een kleine deelstaat vol onverzettelijke Karinthiërs biedt dapper weerstand.” Maar dat is nu voorbij. Een lagedrukgebied vanuit Adria brengt de door velen zo fel begeerde sneeuw naar Karinthië.’

En dus mag Harold deze morgen Matthias naar de bushalte brengen. Want hoe hard Jeannette ook juicht als er vlokken vallen, rijden in de sneeuw doet ze niet meer.
In de eerste versnelling stuurt Harold de oude Alhambra door de maagdelijke sneeuw. Zoals altijd is-ie bedacht op overstekende reeën, ronddwalende katten en andere schepsels die zich weinig van de menselijke verkeersregels aantrekken. De rit naar beneden verloopt zonder problemen. Matthias wordt losgelaten in het nog donkere Zweikirchen en de terugweg wordt aangevangen.
Die tocht omhoog gaat moeizamer. Wat Harold ook probeert -de Alhambra is zo oud, dat je best eens een risico kunt nemen, vindt hij-, de besneeuwde berg opkomen, lukt niet. Teleurgesteld parkeert hij de auto halverwege, op de plek waar ooit een lantaarn stond, die hij bij een eerdere poging om boven te komen helaas omver gereden heeft.

Twintig minuten later start Harold opnieuw de auto, dit keer om Maria en Rachel naar school te brengen en zichzelf naar zijn werk. De eerste kilometers gaat het nog best, maar dan wordt de weg steiler en de sneeuwlaag dikker. ‘Nooit remmen op glad wegdek’, houdt Harold zich voor. Met een vaartje van 20, hooguit 30 kilometer per uur gaat het via St. Peter am Bichl naar Stegendorf, vervolgens naar Karnburg. Weinig tegenliggers, gelukkig maar, op deze smalle landweg.
Bij Karnburg begint de narigheid. De auto heeft moeite om grip te krijgen als de weg steil omhoog voert. Heuvelopwaarts lichten blinkende remlichten op. Heuvelafwaarts rijdt een sleepwagen . In de verte flitst het blauwe licht van een politieauto en ja, hoor, daar heb je het al. En agent gebaart Harold te stoppen, halverwege die spekgladde steile helling!
Aan de kant van de weg staat een in de prak gereden auto. Een eindje verderop probeert een schoolbus omhoog te komen. Het voertuig glibbert van rechts naar links en vice versa, duikt zo nu en dan een berm in, maar komt uiteindelijk toch boven.
Nu is het de beurt aan de Alhambra. ‘Laten we hopen dat-ie vooruit omhoog en niet achteruit naar beneden rijdt’, verzucht Harold, terwijl het hart hem in de keel klopt.
Moeizaam, maar toch wint de auto geleidelijk aan hoogte. Hij schiet van de linker- naar de rechterberm, de banden slippen.
Rachel houdt haar adem in en knijpt haar ogen stijf dicht. Maria kijkt gefascineerd naar de sneeuw die door de slippende banden opspat. Harold doet iets met het stuur, maar veel effect heeft het niet. Af en toe kijkt hij uit het raampje om te zien waar ze terechtkomen als ze van de weg afschuiven.
Maar gelukkig, schuiven doen ze niet. Tamelijk trouw volgt de auto de sporen van de voorgaande bus. Met veel geslip bereikt hij de heuveltop. Zelden waren de inzittenden zo blij het gymnasium te zien!

Rachel na schooltijd met haar slee op de helling voor Freudenhof.

Lekker sjezen op de slee, da’s beter dan autorijden in winters weer.

Buiten koud, binnen knus.

Yes, ik mag op de laptop! Kan ik ein-de-lijk mijn avontuur met de afgehakte poten van me afschrijven! Dat had wel wat voeten in aarde, want ik mocht eigenlijk niet met m’n poten op het toetsenbord. ‘Kan nooit goed zijn voor de computer’, zei het vrouwtje. ‘In elk geval blijf je van mijn nieuwe laptop af’, waarschuwde de baas. Na lang aandringen en veel pootjes geven, mag ik dan toch een bijdrage typen.

door Tobias Wilbrink (7)

Als je als pup wordt geboren, verwacht je een voorspelbaar hondenleven te gaan leiden: brokjes eten, uitgelaten worden, pootjes geven, dat soort dingen. Ik hoopte er het beste van, kort nadat ik aan ‘de Goate’ in Vaassen (Gelderland)  ter wereld was gekomen.
Een paar weken later kwam er een klein, blond meisje met haar zusje, haar broertje en haar ouders op de boerderij. Ze wees naar mij en riep: ‘Ikke wil die witte!’ Ze kreeg haar zin…
Best een toffe familie bleek het te zijn.  Twee keer per dag gaven ze me een bak vol brokken, vier keer per dag namen ze me mee naar het voetbalveldje achter de kerk. Daar ontmoette ik Duke, Pacho, Dribbel en Pebbles. Aparte lui. Die drukke Duke, bijvoorbeeld, had z’n baas zover gekregen dat-ie elke week zijn tanden poetste. En de reusachtige Pacho plaste de over schoenen van zijn baas. Dribbel, hoe klein-ie ook was, liep het snelst van alle honden in Lieren. Pebbles was de vrouw aan wie ik mijn hart verloor, ook al zei mijn baas dat ze een lelijk mokkel was. De vrouw van wie ik nog altijd van droom… De vrouw die nu onbereikbaar is…
Want nu woon ik in Oostenrijk. We zijn geëmigreerd, zoals de familie dat noemt. Wat het precies betekent, weet ik niet, maar op het voetbalveldje kom ik niet meer en Pebbles zie ik niet meer… Vaak droom ik nog van haar. Zie ik in mijn slaap haar mooie, bruine ogen, haar onverschrokken manier van doen – en ik ruik haar geur.
Toch is het hier ook goed, heel goed zelfs. Ik heb alle ruimte. Zwemmen doe ik in het meer, als het tenminste niet bevroren is zoals nu. Ik ren door de bossen achter het huis, jaag reeën achterna en graaf naar mollen. Mijn zwerftochten schijnen niet zonder risico te zijn. ‘De jager schiet op alles wat beweegt’, zegt mijn baas tegen het vrouwtje. ‘Er wordt gestroopt met vallen en strikken.’
Daarom mag ik niet alleen het bos in. Maar als ik de kans krijg, smeer ik ‘m. De laatste weken levert dat een hoop consternatie op. Zodra ik -terug van mijn zwerftochten- het huis nader, begint het gegil al: ‘Óóóóh! Tóóóób! Waar heb je gezéten?! Bah, wat ben je víes! Fóei, stoute hond!’
Zodra ik dan dichterbij kom en trots mijn nieuwe buit wil tonen, schreeuwen ze nog harder. ‘Óóóóh, een póóóót! Een varkenspoot! Bah, viezerik! Foei, stoute hond! Hoe kom je daar nou aan?!’
Met de reeënpoten die ik thuisbreng, is het hetzelfde verhaal. Gegil, gegriezel en een hele lading vragen.
‘Zeg’, hoorde ik de baas vanmiddag zeggen, toen ze allemaal voor de zoveelste keer hoofdschuddend om me heen stonden voor het huis. ‘Zou Tobias soms weer naar zijn vrienden bovenop de berg gaan, iedere keer dat hij ontsnapt? Die mensen die hier vorig jaar langs wandelden en vertelden dat Tobias hen soms opzocht en dat ze hem dan ‘wat lekkers’ gaven?’
‘Da’s een half uur lopen’, peinsde Matthias. ‘Klopt wel zo ongeveer met de tijd dat Toob telkens weg blijft. Ruim een uur…’
Ik kauwde genietend op mijn varkenspoot.
‘De modderpoel ligt ook op die route’, bedacht het vrouwtje. ‘Daar gaat hij dan op de terugweg blijkbaar even zwemmen.’
Bij het woord zwemmen keek ik op, ik kwispelde even. Zwemmen is een hobby van me. Vooral in smerig water.
‘Wat een lol zullen die lui hebben’, grijnsde de baas, ‘iedere keer als ze hem weer met een andere poot naar huis terug sturen…’
Ik zette mijn eigen modderige poot op de varkenspoot en trok met een flinke ruk een stuk vel eraf.
Omdat ik was weggelopen en ‘vies’ geworden was, moest ik nog een poos buiten op de bevroren grond blijven zitten. Kan mij het schelen. Die varkenspoot heb ik toch maar mooi weer in de wacht gesleept. De reeënpoten ook.  Hoe en waar vandaan? Dat blijft mijn geheim!
En ik verheug me al op mijn volgende ‘vangst’. Ben benieuwd van welk beest de poot dán zijn zal…

Of wij óók al ingesneeuwd zijn? De vraag klinkt van alle kanten, nu grote delen van Oostenrijk met ‘Schneechaos’ kampen. Nou nee, helaas niet.
Kwam er vorig jaar gedurende deze maanden geen einde aan de sneeuwval (zie ook ‘Ongeluk in de sneeuw’), nu moeten we het doen met een paar miezerige vlokjes; een dun laagje hier en daar – da’s alles.
De dikke pakken dalen momenteel neer aan de noordkant van de Alpen – en wij zitten juist ten zuiden daarvan. Praktisch is het natuurlijk wel; we kunnen zelfs gewoon met de auto boven bij het woonhuis komen, ook al is het hartje winter. Toch hopen verschillende gezinsleden dat er binnenkort weer wat wits onze kant op komt. Tot die tijd kijken ze verlangend uit het raam naar de besneeuwde bergen aan de overkant. En een enkele keer rijden we gewoon naar een van die witte toppen in de omgeving toe. Mét slee. En logee.

Eén voordeel: met zo weinig sneeuw kun je best blijven fietsen. Matthias & vriend Gert-Jan vorige week naast het woonhuis.

Schaatsen gaat gelukkig ook goed. Samen met andere kinderen van de club van de kerk speelde Rachel (vierde van rechts) zaterdag ijshockey op de Hörzendorfer See, in de buurt van Zmuln.

Hörzendorfersee

Hörzendorf

De oude mevrouw Ragossnig is overleden. Samen met haar man runde ze hier in Zmuln maar liefst 45 jaar lang Haus Einsamkeit, totdat hij – in 2007 – plotseling stierf. Ruim negen jaar leeg stond het vakantieoord vervolgens leeg, waarna wij het kochten en het de naam Freudenhof gaven. Nu beide oprichters er niet meer zijn, gaat deel één van de kronieken voorgoed dicht. De familie is verdrietig, maar laat ons ook regelmatig weten blij te zijn dat ‘Zmuln’ weer leeft. Deze week kregen we van hen een bijzonder borduurwerk, dat bij mevrouw Ragossnig in huis hing.  Voor ons een prachtig aandenken aan de eerste (bijna) halve eeuw Freudenhof.

Krobath, Cvetko, Schönthaler en Gratzerkrapf, zo heten de docenten die we op deze ouderavond in december wel even zouden willen spreken. In het aardedonker lopen we achter het oude klooster waar de meisjes naar school gaan. Een pracht van een sterrenhemel strekt zich boven ons uit, niets dan stilte heerst rondom. De parkeerplaats staat zo vol dat wij onze auto maar ergens achter het gebouw hebben gezet. Nu zoeken we bij het licht van onze telefoonzaklamp een achterdeur – en vinden die nog ook.
Voor het lokaal van Gratzerkrapf leunt een lange rij ouders tegen de gangmuur. Bij de deuren van Schönthaler, Cvetko en Krobath is het niet anders. En op de school van Matthias was het eerder deze week precies hetzelfde verhaal. Je kunt tussen 16.00 en 20.00 uur terecht voor een ‘Elterngespräch’ en omdat je bepaald niet de enige bent, sta je minimaal een uur te wachten voor elke ‘Herr/Frau Professor’. De leerlingen die ondertussen langskomen met Reindling, Apfelstrudel en andere Karintische lekkernijen (opbrengst-voor-het-gymnasium) doen goede zaken. Als wij ruim twee uur later vernomen hebben dat onze dames ‘ganz brav’ zijn, besluiten we het bij twee van de vier docenten te laten.
Zo gaat dat hier. Elk land heeft nu eenmaal z’n eigen aardigheden. Dat weet je van te voren als je emigreert dus je kunt al die verschillen maar het beste gewoon boeiend vinden. En al die wonderlijke achternamen natuurlijk ook.
Iets meer moeite hebben we eerlijk gezegd met het Sinterklaasfeest. Onvoorstelbaar, dat mensen in Nederland moeilijk doen over die goeie, ouwe Zwarte Piet! Bij ons brengt Sint vaak een ‘engel’ mee, en… de gruwelijke Krampus.
Als Jeannette en Rachel in de week van de ouderavonden enkele inkopen doen, klinkt het gerammel van kettingen en koebellen hen al tegemoet zodra ze uit de auto stappen. Uit het Lagerhaus rolt juist een winkelwagentje met een Krampus erin en een Krampus erachter. In de T€di rennen er ook twee rond. Het zijn stuk voor stuk duivels uitziende wezens, en hoewel ze Rachel een zak vol lekkers in haar handen duwen, worden we niet vrolijk van deze ontmoeting.

Na drie decembers hier in Karinthië went dit nog steeds niet en blijven we ons afvragen wat mensen bezielt om deze vreselijke figuren in te zetten bij een kinderfeest.
In Rachels klas komt de volgende morgen gelukkig geen Krampus langs, maar Sinterklaas heeft wel een ‘engel’ bij zich. En samen met de leerlingen bidt dit illustere bezoek het ‘Onze Vader’…!
Zo blijft er, een kleine tweeënhalf jaar na onze landverhuizing, nog altijd veel om ons over te verbazen, om over na te denken en om over te praten met elkaar.
En, hoezeer we ons inmiddels ook thuis voelen hier in ‘Kärnten’, het heerlijk avondje, dát blijven wij gewoon vieren op de oude, vertrouwde Hollandse manier. Met pepernoten en chocoladeletters die we vanuit Nederland krijgen en lekker veel gedichten en surprises.

Daar komt een kameel! Het lijkt erop dat een nieuw avontuur wacht. Hierover – als het goed is – meer in een volgend blog…

Een pinguïn die echte geluiden maakt, Matthias die terug moet in de box en een schat van een (zevende!) kat voor mama.

Je staat wel even raar te kijken als een bezoeker opeens z’n shirt uittrekt, het aan je overhandigt en met ontbloot bovenlijf in de auto stapt en vertrekt…
Het overkwam ons afgelopen seizoen, toen een van de vroegere gasten van Freudenhof het appartementenhuis weer opzocht. Jarenlang had hij met zijn gezin hier vakantie gevierd, en behalve een schat aan verhalen liet hij nu ook zijn T-shirt bij ons achter. De voormalige eigenaar, Heinz Ragossnig, had in een grijs verleden op dat shirt de (eveneens voormalige) naam van Freudenhof laten drukken: ‘Haus Einsamkeit’. Een mooie aanwinst voor het museumpje dat we momenteel inrichten in de Aufenthaltsraum!

Andere ‘vroegere gasten’ reserveerden alvast twee appartementen voor de zomer 2019. Zij stuurden een foto uit de oude doos mee, waarop hun ouders te zien zijn, terwijl die hun vakantie doorbrachten in wat nu ons woonhuis is.

En toen kregen we een e-mail van een onbekende mevrouw uit Nederland, die schreef dat ze een ‘bordje’ gevonden had waar ‘Haus Einsamkeit, Zmuln, Kärnten’ op stond. Of dat misschien bij ons vandaan kwam? Wij wisten niet van het bestaan van dit souvenir af, en waren opnieuw verrast!

Filmopnamen van vele zomers in Zmuln zijn verzameld op deze dvd, die Nederlandse gasten-van-toen ons tot onze verrassing kwamen brengen. Zo komt de geschiedenis hier weer tot leven en koesteren we die.

Hoe het gaat, zo klinkt van veel kanten de vraag, nu het een beetje stil blijft op de blog. Goed hier, dank u!
We blikken terug op een heerlijke herfstmaand. Samen met logerende (schoon)ouders en vriend(inn)en trokken we er veel op uit. We zagen Karinthië op z’n mooist! Net als van de winter, in het voorjaar en afgelopen zomer, trouwens…;)
Van de storm die veel Karinthiërs deze week opzadelde met wateroverlast, stroomuitval en allerlei schade hadden wij weinig last.
Nu maken we Freudenhof langzamerhand klaar voor de winter. Leidingen laten we leeg lopen, kranen sluiten we af, tuinmeubels mogen naar binnen, de luiken gaan dicht.
En laat dan de stilte en de sneeuw maar komen!

Burg Hochosterwitz en de Ossiacher See

Jagdmuseum Ferlach en de Wörthersee

Maria Saal

Hoch Sankt Paul

Pörtschach am Wörthersee