Bevoorrecht zijn we! Drie dagen nadat ze met ‘het Leger’ naar Nederland vertrokken was, konden we Marjan alweer ophalen van het vliegveld in Ljubljana! Wilko volgde de zaterdag daarna. Samen schuren, schilderen en restaureren ze er op los. De luiken aan de zij- en achtergevel zijn door hen geheel in stijl hersteld. En Stube Herzlich wordt een idylle.
Frederik is er ook nog altijd. Vandaag maakte hij een droom van een vuurplaats. In gedachten zien we ons daar op zwoele zomeravonden omheen zitten met de gasten. Hij is bovendien begonnen de rode minifietsjes van Freudenhof op te lappen. Daarmee scheuren Rachel en hij de hellingen op en af. Verder legt Frederik nog steeds onbekommerd de een na de andere boom om. Dankzij zijn drastisch ingrijpen, is er in de achtertuin van het appartementenhuis een prachtige rotswand tevoorschijn gekomen, net als langs het sportveld.
De zon schijnt, de temperaturen stijgen tot bijna zomers. De kinderen houden een watergevecht en liggen daarna op de trampoline te drogen. Van het ene op het andere moment kunnen de winterjassen aan de kapstok blijven hangen, en dragen we korte mouwen en teenslippers. Sneeuw zien we alleen nog op de bergkam aan de overkant, de winter is voorbij!

Stube Herzlich wordt dankzij Wilko & Marjan een idylle…

Fred z’n vuurplaats…

Oude luiken in ere hersteld.

De Aufenthaltsraum – gedurende lange jaren een donkere, muffe, volgestouwde ruimte – is weliswaar nog niet klaar, maar begint toch karakter te krijgen.

Rolcontainers repareren is een saaie bezigheid als je het Harold vraagt. Hij doet het dan ook nooit langer dan vier uur op een dag. Na één uur, komt het hem voor alsof-ie er al een hele werkweek heeft opzitten. Vorige week kreeg Harold een geniale inval. Met een draadloze hoofdtelefoon èn de Johannes Passion op zijn telefoon zou de werkdag hem niet lang genoeg kunnen duren.
Drie dagen later (de eerste dag vergat hij de hoofdtelefoon, de tweede had-ie ‘m bij zich, maar was het ding niet opgeladen) zet hij in een hoekje van het enorme magazijn de hooftelefoon op en start verwachtingsvol het meesterstuk van Bach. En ja, daar klinken de houtblazers al. Hij staat wel wat zacht, vindt Harold. Nu is zijn gehoor niet je-van-het, maar je hoort de muziek nauwelijks boven het geraas van de voorbijsnellende heftrucks uit. Het volume staat voluit, ziet Harold. Even googlen voor een oplossing. Die zijn er genoeg. Harold installeert een ‘volume booster’ en drukt een paar keer op de knop ‘boost’.  Elke keer dat hij erop drukt neemt het geluidsniveau met 30 procent toe. Maar echt helpen, doet het niet. Het valt Harold wel op dat er naar hem gekéken wordt. Een groepje collega’s staat een eindje verderop met elkaar te praten en wijzen naar die Holländer. Na nog een paar keer op ‘boost’ te hebben gedrukt, geeft Harold het op. Hij zal Frederik thuis wel eens vragen; die heeft er verstand van. Hij zet de hoofdtelefoon af, en merkt tot zijn schrik dat er een geluid uit zijn telefoon komt, zoals nooit tevoren. Hij moet er zelf om lachen, zwaait even naar zijn collega’s en brengt de verbinding tussen telefoon en hoofdtelefoon tot stand. “Herr, unser Herrscher, dessen Ruhm in allen Landen herrlich ist!”

We zagen er lang van tevoren al naar uit. De kinderen ook. Maria installeerde een app op haar telefoon die de dagen aftelde tot het zover was. En precies een week geleden brak dan eindelijk het lang verwachte moment aan: Luid toeterend kwam de Leger-des-Heilsbus de berg opgereden.  Luid toeterend keerde het Leger gisteravond weer richting Nederland.
Tussen het getoeter door was er weer heel veel lol en werd er hard gewerkt aan de vervolmaking van Freudenhof.
De illustere troepenmacht bestond dit keer uit acht heldhaftige vrijwilligers. Je zou hun grappen en grollen graag willen onthouden om ze op je blog te zetten. Maar het zijn er te veel. Ze vliegen ook veel te snel heen en weer om allemaal op te slaan. En, zeg nou zelf,  je gaat toch niet tijdens de maaltijd of in de pauze met een pen en notitieblokje die hilarische opmerkingen noteren. Neem daarom maar gewoon van ons aan dat we vaak de hik kregen van het lachen. Dat ze in Ugchelen nog geen theatershow of cabaretprogramma  hebben, snappen we echt niet.
Schreven we ooit dat we te weinig hout voor de kachel hadden? Nu niet meer. We weten niet waar we het allemaal moeten laten. Marjan heeft honderden schrootjes van de wanden in Stube Heimisch gesloopt en aan stukken gezaagd. Frederik heeft met hulp van Khalid inmiddels meer dan twintig bomen geveld, waaronder enkele die dood waren. Dat hout kan meteen de kachel in.
Wilko was de afgelopen week de manus van alles. Hij stopte gaten dicht –deftiger gezegd: hij egaliseerde wanden –, timmerde het binnenwerk van een nis in Stube Heimisch, hielp ons al brandend van een hoop houtafval af en deed 1001 dingen meer.
Jimmy maakte met Wilchert een pracht van een boerenbuitendeur en hield het vuur van Wilko brandend. Wilchert stucte met Freek de wanden van appartement Herzlich. Herzlichen Dank dafür! Ook voor al die mooie randen en rozetten die de plafonds nu sieren!
Ondertussen deden Frank en Bert de inkopen voor de fourage, bereidden zij de maaltijden en zorgden ervoor dat de keuken opgeruimd en schoon bleef.
En wéér was het voor ons allemaal een feestweek waar we dankbaar op terug mogen zien.

Zie voor eerdere verhalen over Het Leger op Freudenhof:

• Stil
• Leger der Helden herovert Zmuln
• Het Leger des heils rukt op

Ontvangstcomité…

Wat een geweldig leuke verrassing: Freek brengt kaarten en cadeautjes mee vanuit de kerk in Apeldoorn!

Elke avond fantastisch eten…

… van deze topkok!

Wilchert op 1100 meter hoogte.

Echt Oostenrijks: Kaiserschmarrn.

Avond aan de Wörthersee.

Papkindjes.

Samen delen.

Snel geïntegreerd…

‘Het zaakje stinkt!’ zegt een vriend uit de kerk. Ja, bah, dat ruiken wij inmiddels ook. We slapen slecht en sjouwen vertwijfeld emmers water de besneeuwde berg af. In het appartementenhuis gaat het werk namelijk zoveel mogelijk door, ook al zit de hoofdkraan er vanwege de strenge vorst nog dicht. Want zodra we de eerste schok te boven zijn, staat één ding vast: Hier willen we blijven! En de appartementen moeten compleet klaar zijn als de gasten komen! Hoe dan ook.
Het worden een paar slopende weken. Wat vonden we ook alweer zo romantisch aan verhalen of films over oude kastelen en landgoederen die met veel pijn en moeite van de ondergang gered moeten worden?
In huis is het koud, maar alle inkomsten gaan rechtstreeks naar het appartementenhuis en we wagen het niet er haardhout voor te kopen. ‘Zullen we met z’n vijven in de sauna gaan zitten?’ stelt een van de kinderen op een avond voor.
We piekeren voortdurend over de vraag waarom de bankdirecteur zo lang deed alsof hij een krediet ging verlenen. En over wat hem bezielde toen hij van het een op andere moment niet alleen daarvan afzag, maar ook nog eens zonder iets te zeggen onze betaalrekening blokkeerde. Het blijft een raadsel.
De makelaar die ons bij de landverhuizing begeleidde, leeft van harte mee en helpt ons aan een financieel adviseur. Ondanks hevige sneeuwval komt die onmiddellijk naar Zmuln gereden. Het wordt wel een halfuurtje later dan afgesproken, appt hij onderweg. Geen wonder, met dit weer! Daarna meldt hij zich opnieuw: de weg die hij wil nemen, is niet geruimd. Wat nu? We wijzen hem een andere route en hoewel het daar niet veel beter is, weet de adviseur Freudenhof te bereiken.
De man heeft geen goed woord voor de bank over en is daar niet voor niks na 25 jaar dienstverband weggegaan, beweert hij. Hij bekijkt ons bedrijfsplan en zegt tevreden goede mogelijkheden te zien om binnen enkele weken een andere bank te vinden. Hij loopt een rondje door de kamer, klopt op de eeuwenoude balken aan het plafond en gaat voor het raam staan, waarachter de sneeuwvlokken nog altijd vallen. ‘Wat wonen jullie hier mooi!’ Tsja, tot nu toe was het een droom, beamen we. ‘Dan zullen we zorgen dat het een droom blíjft’, antwoordt hij. ‘Ik weet hier de weg!’
We krijgen weer een beetje hoop, maar gerustgesteld zijn we nog niet. Dat het allemaal voor elkaar zou komen, hebben we eerder gehoord…  De spanning stijgt en stijgt.
Jeannette heeft hoofdpijn, Harold spookt – geheel tegen z’n gewoonte in – ’s nachts door het huis.
En dan meldt de adviseur zich: morgen komt hij langs met de directeur van een Raiffeisenbank uit de omgeving! Harold haalt de volgende dag eerst Frederik van het vliegveld in Slovenië; daarna ontvangen we opnieuw een bankdirecteur. We zijn zenuwachtig en zien het bezoek eigenlijk niet zo zitten. Er liep hier tenslotte al eerder een financieel iemand, die zich zeer welwillend toonde. Nu komt de regen ook nog ‘es met bakken uit de hemel en het decor is sombergrijs. De bergen in de verte zie je niet eens.
Maar het enthousiasme van deze vriendelijke man – in een mooi, jagergroen Oostenrijks jasje – werkt al snel aanstekelijk. ‘Ik ben in zo’n houten huis opgegroeid’, zegt hij waarderend als hij alle hoeken van ons woonhuis bezichtigt. ‘Later heb ik het afgebroken, iets wat ik nu nooit meer zou doen!’
Ook van het appartementenhuis is hij onder de indruk. Als we op een van de balkons staan te praten, wijst Harold  naar de hemel voor het huis. Vlak naast de Ulrichsberg aan de overkant, verschijnt de regenboog.
In de dagen die volgen, schrikken we van elk telefoontje. Zal Freudenhof door de ‘Prüfung’ komen of toch niet? En wat dan?
Vrijdagsmiddags om vijf uur – juist als we ons hebben neergelegd bij het idee dat we het hele weekend nog in onzekerheid zullen zitten – gaat de telefoon. De Raiffeisenbank wil onze hypotheek graag overnemen èn de laatste investering bekostigen! Freudenhof is gered! Dankzij een lagere rente blijken we zelfs beter af dan voorheen!
Met extra veel vreugde en energie begroeten we de volgende ochtend onze vrienden van het Leger des Heils. En al hun getimmer, geschuur en gezaag klinkt ons deze dagen als muziek in de oren!
Leuk was het niet, maar we hebben weer een hoop geleerd de afgelopen weken. Dat we in alle opzichten afhankelijk zijn en blijven, ervaren we nu des te meer van binnenuit.  En ook hoeveel we in anderhalf jaar tijd van deze plek zijn gaan houden! Wat rest, is verwondering.

En dan het meerdelig drama dat we beloofden…
Een zaterdagmorgen, nu zo’n vier weken geleden: Met enige moeite duwen Harold & Jeannette een grote kar vol vloertegels voor Stube Herzlich naar een kassa van de bouwmarkt. Bij het afrekenen gaat er iets mis: ‘Saldo niet toereikend’…
‘Kan niet!’ Harold z’n gezicht staat op onweer. Vóór vertrek heeft hij ons saldo nog gecontroleerd. Op het tijdelijk krediet dat Herr Bankdirektor ons afgelopen najaar verschafte, konden we nog 3000 euro extra rood staan. De tegels zijn mooi, maar zóveel kosten ze nou ook weer niet…
Dat rood staan, is ons trouwens al tijden een doorn in het oog. Afgelopen jaar zei de directeur vele maanden lang dat hij ‘na de zomer’ met ons wilde kijken hoeveel er nog nodig was voor het laatste deel van de renovatie. Kosten gaan tenslotte voor de baat uit, dat stond vanaf het begin van dit enorme project vast – en ook dat we dat niet meteen allemaal zelf konden betalen.
‘Na de zomer’ had hij echter nog enkele papieren nodig. Onze ‘Steuerberater’ stuurde die toe. In de maanden die volgden, herhaalde dit zich enkele keren. Een peperduur krediet op onze betaalrekening was snel geregeld, maar de veel voordeliger hypotheekverhoging die ons was toegezegd voor de laatste investeringen, kwam er maar niet. De tijd verstreek, begon te dríngen. Als we hem wilden telefoneren of mailen, was Herr Direktor juist ziek geweest. Of met vakantie (zoals in Blog 141: ‘Barre tijden’.) Hij reageerde uitsluitend per telefoon, beweerde dan dat de bank ook het laatste stukje uiteraard zou financieren, maar altijd was er wel een reden waarom dat nog even niet kon…
Harold begon ervan te balen, drong opnieuw aan tot spoed. De directeur belde om te zeggen dat ze in het systeem binnen zijn bank nog een manier moesten vinden om onze vrij ingewikkelde situatie (diverse inkomstenbronnen uit twee verschillende landen) inzichtelijk te maken. Maar het zou goed komen en dus gingen de appartementen alvast in de verhuur… Omdat er afgelopen week echter weer niets ‘goed kwam’, waagde Harold er weer een mail aan, legde opnieuw uit dat we geen tijd meer te verliezen hebben. De autoreply meldde dat Herr S. met vakantie was… En nu staan we op zaterdagmorgen tevergeefs bij de kassa.
’s Maandags gaat er een mail naar de directeur: Dit kan echt niet langer zo. Nog even, en de eerste gasten komen. Waarom wordt de hypotheekverhoging telkens beloofd en telkens uitgesteld? Waarom kunnen we plotseling geen geld opnemen, terwijl er nog genoeg ruimte is op het toegezegde krediet? Om te voorkomen dat we wéér mondeling toezeggingen krijgen, vragen we dit keer om schriftelijk antwoord. Dat komt er diezelfde ochtend: De bank heeft besloten de hypotheek niet te verhogen. Over het (zonder ook maar enige waarschuwing!) geblokkeerde krediet op de betaalrekening wordt met geen woord gerept.
Jeannette gaat letterlijk bijna van haar stokje; Harold leunt verbijsterd tegen een van de vele met sneeuw bedekte rolcontainers, die hij in de vrieskou aan het verplaatsen is voor zijn werkgever. Daar zitten we dan. In Oostenrijk. Deze week precies anderhalf jaar. Achttien prachtige, voorspoedige maanden. Hindernissen waren er genoeg, maar dat wisten we toen we hieraan begonnen. We zijn er bijna. En opeens kunnen we de laatste drie appartementen niet afmaken, terwijl ze al verhuurd zijn. Volkomen onverwacht zitten we zonder geld voor boodschappen. Harold staat te bellen met onze Steuerberater, totdat z’n beltegoed op is –  en hij niet kan opwaarderen. De brandstoftank van de auto begint leeg te raken. De berg haardhout is geslonken tot een piepklein stapeltje voor het huis, terwijl er 18 graden vorst op komst is. Jeannette staat er vertwijfeld bij te kijken. Het houdt maar niet op met sneeuwen. De leiding in de buitenmuur boven raakt bevroren, de wasmachine is dus buiten gebruik. En de auto start even later ook niet meer; een beetje diesel zit er nog wel in, maar de accu is ermee opgehouden. De Steuerberater en de makelaar kijken nog eens naar onze papieren. Wat hebben we over het hoofd gezien? Niets. De verhuur gaat super; er zijn ook voldoende andere inkomsten. De stukken waar de directeur om vroeg, zijn hem al lang toegestuurd. Wat is er aan de hand?!

De berg haardhout is geslonken tot een piepklein stapeltje voor het huis, terwijl er 18 graden vorst op komst is...

Maria is 15 vandaag! Een compleet mannenkoor heeft vanavond voor haar gezongen, want… Frederik én het Leger des Heils zijn weer aangetreden. Frederik was hier vorig jaar rond deze tijd ook – toen samen met Ezra – om ons tien weken lang te helpen. Het Leger des Heils is zaterdag voor de derde keer gearriveerd. Zes oude bekenden en twee nieuwelingen steken met kennis van zaken de handen uit de mouwen, zodat de Stubes Herzlich en Heimisch zienderogen opknappen. De lachsalvo’s daveren; de motorzaag brult; de grond dreunt bij elke woudreus die wordt geveld. Foto’s volgen. Eerst vieren we feest.

Het is de pittigste week tot nu toe, daar zijn we het over eens. Een volkomen onvoorziene tegenvaller bezorgt ons slapeloze nachten. Over dat drama zullen de volgende (minstens) drie blogs wel gaan… Ondertussen daalt de temperatuur naar negentien onder nul!

De auto staat stil: in tegenstelling tot een vorige keer krijgen we de accu niet meer aan de praat. De wasmachine doet het ook niet: de leidingen in de buitenmuur zijn wederom bevroren. Net als Harold z’n ledematen trouwens, als hij ’s avonds uit zijn werk komt.
We douchen in een koelcel en koken in een ijskast -zeggen we- want alleen de woonkamer is nog behaaglijk warm te stoken.
De kinderen geven geen krimp. Matthias en Rachel kun je op hun lange latten in de omgeving van het huis langs zien zoeven (en door de lucht zien vliegen). Maria geniet van een dag gedwongen ijsvrij en kijkt uit naar de nieuwe invasie van vrijwillige helpers, binnenkort.
En dan stuurt Harold vanuit het appartementenhuis een berichtje in de gezins-groepsapp: ‘Polizei auf Besuch!’
‘Ook dat nog’, kreunt Jeannette, die toch al een zenuwinzinking nabij meent te zijn. ‘Wat nú weer?!’ vraagt ze vertwijfeld aan de hond en katten in het woonhuis op de berg.
Samen met Harold kamt de agent ondertussen alle appartementen uit. Elke slaapkamer wordt bekeken, de vertrekken in de kelder worden grondig geïnspecteerd, ook de drie ‘Stubes’ die momenteel een renovatie ondergaan, komen aan de beurt. We zouden namelijk onbewust onderdak kunnen verschaffen aan… een meneer die is weggelopen uit een verzorgingstehuis! De man van 78 houdt zich volgens de politie graag op in boerenschuren en stallen rond Liebenfels, en blijkbaar wordt Freudenhof daar ook onder geschaard… Alle bedden blijken echter onbeslapen, alle kamers onbewoond.
Die avond moeten Harold en Matthias nog even ‘beneden’ zijn. Als ze in het donker met de hond langs het appartementenhuis lopen, gaat Tobias plotseling enorm te keer. Hij springt tegen de ramen op en snuffelt langs de muren. Dit hebben we niet eerder meegemaakt, terwijl we hier toch elke dag met Tobias voorbij komen! Bij het licht van Matthias’ hoofdlamp begint een nieuwe zoektocht. Ook nu is er niemand te vinden. En dus hebben we er een zorg bij, want wie overleeft bij deze barre kou een zwerftocht buiten? Onze andere zorgen worden er een tikkie anders van. Wij hebben tenslotte nog wel een warm bed om in te slapen.

Een ‘skischans’ met ‘skilift’ vóór het huis en minstens zo veel sneeuwpret áchter het huis. Ons begint te dagen waarom ze de ‘voorjaarsvakantie’ hier geen ‘voorjaarsvakantie’ noemen… Niks lente in de lucht, wel heel veel vlokken! ‘Semester Ferien’ vieren we. Behalve Harold. Die heeft de meest barre werkdag ooit! Op een spekglad terrein sjouwt hij de ene besneeuwde container na de andere in zijn vrachtwagen. De laadklep van de auto raakt telkens opnieuw bedekt onder de sneeuw, de wielen van de containers zitten vastgevroren. Alleen van de kou heeft hij geen last, met al dat sjouwen en zwoegen. Uur na uur werkt hij zich in het zweet.

Op lange latten je eigen huis verlaten, wat is er lekkerder?!

Ze kijken wel wat verbaasd als we ze in een verhuisbox van ‘erkende verhuizers’ stoppen. Begrijpelijk, want niet eerder zaten ze in zo’n doos. Zodra Harold ook de bovenkant nog dichtvouwt, klinkt er vanuit het kartonnen binnenste klagelijk gemiauw. Eén poot steekt door de opening die als handvat dient.
Angstvallig houdt Jeannette haar handen onder de bodem als ze bergafwaarts baggert, door de sneeuw richting auto.
Met de volle doos op haar schoot, gaat het naar W. Daar woont de huisarts van onze katten. Bovendien is Frau K. erkend castrator.

Tijdens de rit valt Harold een ongewone geur in de auto op. Die geur wordt vele malen sterker als de dokter in haar praktijkruimte de doos opent.
‘Aaaah, da ist den Kackemann!’ Ze trekt een angstig Kruimeltje tevoorschijn. ‘Aaaah, und diesen ist bekackt!’ Een enigszins verkleurde Moker wordt aan zijn nekvel uit de verhuisdoos getild. Even kijkt Jeannette Harold aan. Om meteen daarna te beseffen dat ze dat niet nog een keer moet doen, aangezien ze dan waarschijnlijk allebei onder de behandeltafel rollen van het lachen. Koos wordt als laatste uit de doos bevrijd, en die is ook al niet fris meer. Bij de kraan boent de Tierarztin het bekakte drietal grondig af.
Veel gerieflijker huisvesting krijgen de patiënten vervolgens niet. Frau K. stopt ze in metalen kooien waaruit zelfs onze kwajongen Mokertje niet kan ontsnappen.
Drie uur later bekijken we de keuken van de dierendokter. Ze heeft een nieuwe besteld en wil van de oude af. Of wij de oude voor het appartementenhuis kunnen gebruiken? Nou graag! Maar we hebben ‘m wel binnen drie maanden nodig.
Helaas. ‘Schaod!’ Frau K. krijgt haar keuken op zijn vroegst in juni, en wil niet twee maanden lang elke dag pizza uit haar magnetronnetje eten… Schaod, ja. Was toch mooi geweest, de keuken van een dierenarts in een van onze Stubes.
In optocht gaat het terug naar de behandelkamer. Daar liggen de drie katten in een kooitje bijeen. Ze zijn compleet van de wereld. Misschien dromen ze, maar mocht het over hun nageslacht gaan, dan zal de droom bedrog zijn…

@matthias

Als je éigenlijk naar de lente begint te verlangen,
en éigenlijk droog, zonnig weer nodig hebt voor de renovatiewerkzaamheden,
maar…
de sneeuwvlokken vallen en vallen,
en het kwik daalt en daalt,
wat doe je dan?

Gewoon maar weer genieten van het witte wonder daarbuiten!
Én de boodschappen per kruiwagen naar boven sjouwen…
Want de auto, die komt opnieuw on-mo-ge-lijk de berg op.