‘Het zaakje stinkt!’ zegt een vriend uit de kerk. Ja, bah, dat ruiken wij inmiddels ook. We slapen slecht en sjouwen vertwijfeld emmers water de besneeuwde berg af. In het appartementenhuis gaat het werk namelijk zoveel mogelijk door, ook al zit de hoofdkraan er vanwege de strenge vorst nog dicht. Want zodra we de eerste schok te boven zijn, staat één ding vast: Hier willen we blijven! En de appartementen moeten compleet klaar zijn als de gasten komen! Hoe dan ook.
Het worden een paar slopende weken. Wat vonden we ook alweer zo romantisch aan verhalen of films over oude kastelen en landgoederen die met veel pijn en moeite van de ondergang gered moeten worden?
In huis is het koud, maar alle inkomsten gaan rechtstreeks naar het appartementenhuis en we wagen het niet er haardhout voor te kopen. ‘Zullen we met z’n vijven in de sauna gaan zitten?’ stelt een van de kinderen op een avond voor.
We piekeren voortdurend over de vraag waarom de bankdirecteur zo lang deed alsof hij een krediet ging verlenen. En over wat hem bezielde toen hij van het een op andere moment niet alleen daarvan afzag, maar ook nog eens zonder iets te zeggen onze betaalrekening blokkeerde. Het blijft een raadsel.
De makelaar die ons bij de landverhuizing begeleidde, leeft van harte mee en helpt ons aan een financieel adviseur. Ondanks hevige sneeuwval komt die onmiddellijk naar Zmuln gereden. Het wordt wel een halfuurtje later dan afgesproken, appt hij onderweg. Geen wonder, met dit weer! Daarna meldt hij zich opnieuw: de weg die hij wil nemen, is niet geruimd. Wat nu? We wijzen hem een andere route en hoewel het daar niet veel beter is, weet de adviseur Freudenhof te bereiken.
De man heeft geen goed woord voor de bank over en is daar niet voor niks na 25 jaar dienstverband weggegaan, beweert hij. Hij bekijkt ons bedrijfsplan en zegt tevreden goede mogelijkheden te zien om binnen enkele weken een andere bank te vinden. Hij loopt een rondje door de kamer, klopt op de eeuwenoude balken aan het plafond en gaat voor het raam staan, waarachter de sneeuwvlokken nog altijd vallen. ‘Wat wonen jullie hier mooi!’ Tsja, tot nu toe was het een droom, beamen we. ‘Dan zullen we zorgen dat het een droom blíjft’, antwoordt hij. ‘Ik weet hier de weg!’
We krijgen weer een beetje hoop, maar gerustgesteld zijn we nog niet. Dat het allemaal voor elkaar zou komen, hebben we eerder gehoord…  De spanning stijgt en stijgt.
Jeannette heeft hoofdpijn, Harold spookt – geheel tegen z’n gewoonte in – ’s nachts door het huis.
En dan meldt de adviseur zich: morgen komt hij langs met de directeur van een Raiffeisenbank uit de omgeving! Harold haalt de volgende dag eerst Frederik van het vliegveld in Slovenië; daarna ontvangen we opnieuw een bankdirecteur. We zijn zenuwachtig en zien het bezoek eigenlijk niet zo zitten. Er liep hier tenslotte al eerder een financieel iemand, die zich zeer welwillend toonde. Nu komt de regen ook nog ‘es met bakken uit de hemel en het decor is sombergrijs. De bergen in de verte zie je niet eens.
Maar het enthousiasme van deze vriendelijke man – in een mooi, jagergroen Oostenrijks jasje – werkt al snel aanstekelijk. ‘Ik ben in zo’n houten huis opgegroeid’, zegt hij waarderend als hij alle hoeken van ons woonhuis bezichtigt. ‘Later heb ik het afgebroken, iets wat ik nu nooit meer zou doen!’
Ook van het appartementenhuis is hij onder de indruk. Als we op een van de balkons staan te praten, wijst Harold  naar de hemel voor het huis. Vlak naast de Ulrichsberg aan de overkant, verschijnt de regenboog.
In de dagen die volgen, schrikken we van elk telefoontje. Zal Freudenhof door de ‘Prüfung’ komen of toch niet? En wat dan?
Vrijdagsmiddags om vijf uur – juist als we ons hebben neergelegd bij het idee dat we het hele weekend nog in onzekerheid zullen zitten – gaat de telefoon. De Raiffeisenbank wil onze hypotheek graag overnemen èn de laatste investering bekostigen! Freudenhof is gered! Dankzij een lagere rente blijken we zelfs beter af dan voorheen!
Met extra veel vreugde en energie begroeten we de volgende ochtend onze vrienden van het Leger des Heils. En al hun getimmer, geschuur en gezaag klinkt ons deze dagen als muziek in de oren!
Leuk was het niet, maar we hebben weer een hoop geleerd de afgelopen weken. Dat we in alle opzichten afhankelijk zijn en blijven, ervaren we nu des te meer van binnenuit.  En ook hoeveel we in anderhalf jaar tijd van deze plek zijn gaan houden! Wat rest, is verwondering.

En dan het meerdelig drama dat we beloofden…
Een zaterdagmorgen, nu zo’n vier weken geleden: Met enige moeite duwen Harold & Jeannette een grote kar vol vloertegels voor Stube Herzlich naar een kassa van de bouwmarkt. Bij het afrekenen gaat er iets mis: ‘Saldo niet toereikend’…
‘Kan niet!’ Harold z’n gezicht staat op onweer. Vóór vertrek heeft hij ons saldo nog gecontroleerd. Op het tijdelijk krediet dat Herr Bankdirektor ons afgelopen najaar verschafte, konden we nog 3000 euro extra rood staan. De tegels zijn mooi, maar zóveel kosten ze nou ook weer niet…
Dat rood staan, is ons trouwens al tijden een doorn in het oog. Afgelopen jaar zei de directeur vele maanden lang dat hij ‘na de zomer’ met ons wilde kijken hoeveel er nog nodig was voor het laatste deel van de renovatie. Kosten gaan tenslotte voor de baat uit, dat stond vanaf het begin van dit enorme project vast – en ook dat we dat niet meteen allemaal zelf konden betalen.
‘Na de zomer’ had hij echter nog enkele papieren nodig. Onze ‘Steuerberater’ stuurde die toe. In de maanden die volgden, herhaalde dit zich enkele keren. Een peperduur krediet op onze betaalrekening was snel geregeld, maar de veel voordeliger hypotheekverhoging die ons was toegezegd voor de laatste investeringen, kwam er maar niet. De tijd verstreek, begon te dríngen. Als we hem wilden telefoneren of mailen, was Herr Direktor juist ziek geweest. Of met vakantie (zoals in Blog 141: ‘Barre tijden’.) Hij reageerde uitsluitend per telefoon, beweerde dan dat de bank ook het laatste stukje uiteraard zou financieren, maar altijd was er wel een reden waarom dat nog even niet kon…
Harold begon ervan te balen, drong opnieuw aan tot spoed. De directeur belde om te zeggen dat ze in het systeem binnen zijn bank nog een manier moesten vinden om onze vrij ingewikkelde situatie (diverse inkomstenbronnen uit twee verschillende landen) inzichtelijk te maken. Maar het zou goed komen en dus gingen de appartementen alvast in de verhuur… Omdat er afgelopen week echter weer niets ‘goed kwam’, waagde Harold er weer een mail aan, legde opnieuw uit dat we geen tijd meer te verliezen hebben. De autoreply meldde dat Herr S. met vakantie was… En nu staan we op zaterdagmorgen tevergeefs bij de kassa.
’s Maandags gaat er een mail naar de directeur: Dit kan echt niet langer zo. Nog even, en de eerste gasten komen. Waarom wordt de hypotheekverhoging telkens beloofd en telkens uitgesteld? Waarom kunnen we plotseling geen geld opnemen, terwijl er nog genoeg ruimte is op het toegezegde krediet? Om te voorkomen dat we wéér mondeling toezeggingen krijgen, vragen we dit keer om schriftelijk antwoord. Dat komt er diezelfde ochtend: De bank heeft besloten de hypotheek niet te verhogen. Over het (zonder ook maar enige waarschuwing!) geblokkeerde krediet op de betaalrekening wordt met geen woord gerept.
Jeannette gaat letterlijk bijna van haar stokje; Harold leunt verbijsterd tegen een van de vele met sneeuw bedekte rolcontainers, die hij in de vrieskou aan het verplaatsen is voor zijn werkgever. Daar zitten we dan. In Oostenrijk. Deze week precies anderhalf jaar. Achttien prachtige, voorspoedige maanden. Hindernissen waren er genoeg, maar dat wisten we toen we hieraan begonnen. We zijn er bijna. En opeens kunnen we de laatste drie appartementen niet afmaken, terwijl ze al verhuurd zijn. Volkomen onverwacht zitten we zonder geld voor boodschappen. Harold staat te bellen met onze Steuerberater, totdat z’n beltegoed op is –  en hij niet kan opwaarderen. De brandstoftank van de auto begint leeg te raken. De berg haardhout is geslonken tot een piepklein stapeltje voor het huis, terwijl er 18 graden vorst op komst is. Jeannette staat er vertwijfeld bij te kijken. Het houdt maar niet op met sneeuwen. De leiding in de buitenmuur boven raakt bevroren, de wasmachine is dus buiten gebruik. En de auto start even later ook niet meer; een beetje diesel zit er nog wel in, maar de accu is ermee opgehouden. De Steuerberater en de makelaar kijken nog eens naar onze papieren. Wat hebben we over het hoofd gezien? Niets. De verhuur gaat super; er zijn ook voldoende andere inkomsten. De stukken waar de directeur om vroeg, zijn hem al lang toegestuurd. Wat is er aan de hand?!

De berg haardhout is geslonken tot een piepklein stapeltje voor het huis, terwijl er 18 graden vorst op komst is...

Maria is 15 vandaag! Een compleet mannenkoor heeft vanavond voor haar gezongen, want… Frederik én het Leger des Heils zijn weer aangetreden. Frederik was hier vorig jaar rond deze tijd ook – toen samen met Ezra – om ons tien weken lang te helpen. Het Leger des Heils is zaterdag voor de derde keer gearriveerd. Zes oude bekenden en twee nieuwelingen steken met kennis van zaken de handen uit de mouwen, zodat de Stubes Herzlich en Heimisch zienderogen opknappen. De lachsalvo’s daveren; de motorzaag brult; de grond dreunt bij elke woudreus die wordt geveld. Foto’s volgen. Eerst vieren we feest.

Het is de pittigste week tot nu toe, daar zijn we het over eens. Een volkomen onvoorziene tegenvaller bezorgt ons slapeloze nachten. Over dat drama zullen de volgende (minstens) drie blogs wel gaan… Ondertussen daalt de temperatuur naar negentien onder nul!

De auto staat stil: in tegenstelling tot een vorige keer krijgen we de accu niet meer aan de praat. De wasmachine doet het ook niet: de leidingen in de buitenmuur zijn wederom bevroren. Net als Harold z’n ledematen trouwens, als hij ’s avonds uit zijn werk komt.
We douchen in een koelcel en koken in een ijskast -zeggen we- want alleen de woonkamer is nog behaaglijk warm te stoken.
De kinderen geven geen krimp. Matthias en Rachel kun je op hun lange latten in de omgeving van het huis langs zien zoeven (en door de lucht zien vliegen). Maria geniet van een dag gedwongen ijsvrij en kijkt uit naar de nieuwe invasie van vrijwillige helpers, binnenkort.
En dan stuurt Harold vanuit het appartementenhuis een berichtje in de gezins-groepsapp: ‘Polizei auf Besuch!’
‘Ook dat nog’, kreunt Jeannette, die toch al een zenuwinzinking nabij meent te zijn. ‘Wat nú weer?!’ vraagt ze vertwijfeld aan de hond en katten in het woonhuis op de berg.
Samen met Harold kamt de agent ondertussen alle appartementen uit. Elke slaapkamer wordt bekeken, de vertrekken in de kelder worden grondig geïnspecteerd, ook de drie ‘Stubes’ die momenteel een renovatie ondergaan, komen aan de beurt. We zouden namelijk onbewust onderdak kunnen verschaffen aan… een meneer die is weggelopen uit een verzorgingstehuis! De man van 78 houdt zich volgens de politie graag op in boerenschuren en stallen rond Liebenfels, en blijkbaar wordt Freudenhof daar ook onder geschaard… Alle bedden blijken echter onbeslapen, alle kamers onbewoond.
Die avond moeten Harold en Matthias nog even ‘beneden’ zijn. Als ze in het donker met de hond langs het appartementenhuis lopen, gaat Tobias plotseling enorm te keer. Hij springt tegen de ramen op en snuffelt langs de muren. Dit hebben we niet eerder meegemaakt, terwijl we hier toch elke dag met Tobias voorbij komen! Bij het licht van Matthias’ hoofdlamp begint een nieuwe zoektocht. Ook nu is er niemand te vinden. En dus hebben we er een zorg bij, want wie overleeft bij deze barre kou een zwerftocht buiten? Onze andere zorgen worden er een tikkie anders van. Wij hebben tenslotte nog wel een warm bed om in te slapen.

Een ‘skischans’ met ‘skilift’ vóór het huis en minstens zo veel sneeuwpret áchter het huis. Ons begint te dagen waarom ze de ‘voorjaarsvakantie’ hier geen ‘voorjaarsvakantie’ noemen… Niks lente in de lucht, wel heel veel vlokken! ‘Semester Ferien’ vieren we. Behalve Harold. Die heeft de meest barre werkdag ooit! Op een spekglad terrein sjouwt hij de ene besneeuwde container na de andere in zijn vrachtwagen. De laadklep van de auto raakt telkens opnieuw bedekt onder de sneeuw, de wielen van de containers zitten vastgevroren. Alleen van de kou heeft hij geen last, met al dat sjouwen en zwoegen. Uur na uur werkt hij zich in het zweet.

Op lange latten je eigen huis verlaten, wat is er lekkerder?!

Ze kijken wel wat verbaasd als we ze in een verhuisbox van ‘erkende verhuizers’ stoppen. Begrijpelijk, want niet eerder zaten ze in zo’n doos. Zodra Harold ook de bovenkant nog dichtvouwt, klinkt er vanuit het kartonnen binnenste klagelijk gemiauw. Eén poot steekt door de opening die als handvat dient.
Angstvallig houdt Jeannette haar handen onder de bodem als ze bergafwaarts baggert, door de sneeuw richting auto.
Met de volle doos op haar schoot, gaat het naar W. Daar woont de huisarts van onze katten. Bovendien is Frau K. erkend castrator.

Tijdens de rit valt Harold een ongewone geur in de auto op. Die geur wordt vele malen sterker als de dokter in haar praktijkruimte de doos opent.
‘Aaaah, da ist den Kackemann!’ Ze trekt een angstig Kruimeltje tevoorschijn. ‘Aaaah, und diesen ist bekackt!’ Een enigszins verkleurde Moker wordt aan zijn nekvel uit de verhuisdoos getild. Even kijkt Jeannette Harold aan. Om meteen daarna te beseffen dat ze dat niet nog een keer moet doen, aangezien ze dan waarschijnlijk allebei onder de behandeltafel rollen van het lachen. Koos wordt als laatste uit de doos bevrijd, en die is ook al niet fris meer. Bij de kraan boent de Tierarztin het bekakte drietal grondig af.
Veel gerieflijker huisvesting krijgen de patiënten vervolgens niet. Frau K. stopt ze in metalen kooien waaruit zelfs onze kwajongen Mokertje niet kan ontsnappen.
Drie uur later bekijken we de keuken van de dierendokter. Ze heeft een nieuwe besteld en wil van de oude af. Of wij de oude voor het appartementenhuis kunnen gebruiken? Nou graag! Maar we hebben ‘m wel binnen drie maanden nodig.
Helaas. ‘Schaod!’ Frau K. krijgt haar keuken op zijn vroegst in juni, en wil niet twee maanden lang elke dag pizza uit haar magnetronnetje eten… Schaod, ja. Was toch mooi geweest, de keuken van een dierenarts in een van onze Stubes.
In optocht gaat het terug naar de behandelkamer. Daar liggen de drie katten in een kooitje bijeen. Ze zijn compleet van de wereld. Misschien dromen ze, maar mocht het over hun nageslacht gaan, dan zal de droom bedrog zijn…

@matthias

Als je éigenlijk naar de lente begint te verlangen,
en éigenlijk droog, zonnig weer nodig hebt voor de renovatiewerkzaamheden,
maar…
de sneeuwvlokken vallen en vallen,
en het kwik daalt en daalt,
wat doe je dan?

Gewoon maar weer genieten van het witte wonder daarbuiten!
Én de boodschappen per kruiwagen naar boven sjouwen…
Want de auto, die komt opnieuw on-mo-ge-lijk de berg op.

‘Drs’, november 2017

Zoveel dingen zijn er die je van te voren nooit kunt bedenken als je de stap naar een landverhuizing zet.
Zoveel mensen die meedromen, meeleven, meelijden;) en meelezen, om maar iets te noemen.
Onlangs via het blad DRS bijvoorbeeld. En afgelopen week door middel van de Terdege. (Zie voor het complete verhaal eventueel het nummer van 24 januari.)

Wie niet eet, kan niet werken. En dus eten we. Alleen geen Oostenrijks brood, want Jeannette is de enige die dat lekker vindt.
De broodbakmachine die we van Opa & Oma kregen, lost dit probleem deels op. En verder behelpen we ons nogal eens met afbakbolletjes.
Matthias werkt er deze zaterdagochtend twee naar binnen, voordat hij gaat helpen met de  renovatie in het appartementenhuis. Als ze op zijn, slaakt hij een zucht van verlichting. ‘Bah!’ moppert hij tegen Rachel. ‘Dat was echt niet te eten. Wát een klef spul!’
Rachel voelt nattigheid. ‘Je hebt ze zeker toch wel in de oven gedaan?’ informeert ze ongerust.
Met grote ogen kijkt haar broer haar aan.  ‘In de oven? Moet dat dan?’
Hij heeft de rest van de dag weinig trek gehad, vertelt Matthias die avond aan tafel… Werken doet-ie evengoed als een paard. Samen met Harold haalt hij een heel appartement leeg, hij sloopt alle tegels uit een paar badkamers en helpt loodzware meubels naar Freudenhof brengen. Overgenomen van een Nederlands oud-kampioen wielrennen, die naar Karinthië is verhuisd. Ook deze prachtpiano!

Jeannette en Matthias stijgen maandagavond klokslag zeven weer op van Schiphol. Een uurtje eerder vertrekt zwager Rudy daar richting Afrika, en zo heeft er vlak voor de vlucht nog even een vrolijke reünie plaats,  hoewel het heerlijke weekend nog maar nauwelijks voorbij is.

Met een hoofd en hart vol fijne herinneringen aan het weerzien met familie en vrienden, aan een fantastische vispartij met Gert-Jan, aan een weemoedig uitstapje naar de basisschool, kortom: aan een rondreisje door ons vroegere bestaan in een compleet andere wereld, cirkelen we even na half negen boven een besneeuwd Salzburg.

Harold, Maria en Rachel staan al te wachten en even later sukkelt onze ouwe auto urenlang door de sneeuw. Een groot deel van de rit kruipen we achter twee sneeuwschuivers aan, die gebroederlijk naast elkaar de weg voor ons vrijmaken. Pas na middernacht zijn we eindelijk terug in Zmuln. Het is maar goed dat de kinderen toestemming hebben om morgen wat later op school te komen.

De volgende middag rijden we naar nieuwe Nederlanders in Karinthië. Ze wonen hier nog maar een week en doen enkele mooie meubels en andere spullen weg uit het hotel dat zij gekocht hebben. Wij zijn er blij mee! Zelfs de piano waarvan we al zo lang alleen maar kunnen dromen, komt er nu waarschijnlijk in onze Aufenthaltsraum!

We naderen Freudenhof als Maria vanaf de achterbank roept: ‘Een ree! Daar ligt een dood ree! Rijd eens iets achteruit!’
‘Niet achteruit rijden!’ commandeert Rachel. ‘Ik vind het zielig!’
Zielig is het, maar we rijden toch achteruit en ja, daar ligt helaas het slachtoffer tussen de bomen. Thuis seinen we de jager in. Maria en Matthias lopen terug naar de plek om aan te wijzen waar het ree ligt.
‘Het zieligste wat ik ooit gezien heb’, zegt Matthias verslagen. Het arme dier is nog jong en onbeschadigd. Een ziekte?
Zodra de auto met het reeën-lijk wegrijdt en Maria en Matthias de eerste stappen op weg naar huis zetten, klinkt er duidelijk een klagelijk geluid door de schemering. Niet ver bij hen vandaan blaft treurig een ree.