235. Een wit slot

De laatste maand van het lastige coronajaar 2020 blijft lekker wit. Elke morgen zien we sporen van reeënhoefjes rondom het huis. Zodra wij naar buiten stappen, vluchten de dieren het bos in, waar nu weinig meer te halen valt. Swiebertje, de zwerfpoes, zit na maandenlange afwezigheid weer in de vensterbank. Jeannette graaft haar auto uit en probeert op weg te gaan, maar komt niet ver. Harold haalt tot nu toe zijn werk nog wel. “Papa remt niet!” is de verklaring van de kinderen. Daar lijkt wat in te zitten, want bij het minste of geringste beetje remmen schuift de wagen alle kanten op. Nee, praktisch is de witte wereld niet altijd, prachtig wel. We genieten ervan en laten alle volgers via deze foto’s en dit filmpje graag meegenieten. Verder voor iedereen van harte EINEN GUTEN RUTSCH INS NEUE JAHR!

232. En daar is dan de tweede lockdown

Vanaf komende nacht, 00:00 uur om precies te zijn, zit Oostenrijk in een tweede lockdown. Meer nog dan anders in deze periode zal het leven zich nu vooral in de Freudenhütte afspelen.
Een avondklok hadden we al; een mondjekapje dragen is net zo gewoon geworden als je jas aantrekken; naar de kerk konden we sinds een week of wat niet meer en Maria en Matthias volgen alweer even onderwijs vanuit huis. Maar nu blijft ook Rachel voorlopig thuis. Alle winkels die niet in eerste levensbehoeften voorzien sluiten. Behalve dat de wekker op schooldagen niet om 05:25 uur al gaat, verandert er voor ons niet heel veel. Voor Harold verandert er eigenlijk nooit wat in tijden van corona. Die kiest onbewust altijd werkgevers die in welke crisis dan ook, dóórwerken. Soms spijt ‘m dat, want op Freudenhof moet ook wel een en ander gebeuren voor de vorst invalt. Hij vertrok halverwege dit jaar bij de Spar om – met veel (meer) plezier – bij de Kärnterische Abfallbewirtschaftung te beginnen.
We genieten samen van stilte, rust en gezelligheid thuis en missen het meest de kerkdiensten. Maria zal daarnaast de jeugdvereniging missen – hoewel die gelukkig nog wel online bij elkaar komt – en Rachel haar schoolvriendin. Zij brengt deze novembermiddag nog maar gauw bij Helene door nu het nog kan. Bij het afscheid geven de meisjes elkaar treurig een dikke knuffel (alsof de anderhalve-meter-afstand-regel ook pas vannacht ingaat…)
“Bis irgendwann!”, zeggen ze.
Tot ooit!

230. Een ‘glossy’ voor Freudenhof

De laatste gasten zijn gisteren vertrokken. Als gevolg van de coronacrisis loopt het seizoen 2020 rustiger en vroeger dan anders ten einde. Het wordt stil op Freudenhof. Maar op de pagina’s van de speciale ‘glossy’ die een van onze gasten maakte, gaat het bruisend vakantieleven gewoon door. Lieve Sabina, dank je wel voor dit prachtige aandenken aan de zomer van 2020! Slechts een kleine greep uit de inhoud:

229. De kleine bewoners van Freudenhof

Je loopt er zomaar langs heen: op Freudenhof blijken talloze wonderlijke wezentjes te wonen die je in eerste instantie helemaal niet ziet. Dat ontdekten we toen we keken door de ogen van een van onze gasten, een natuurfotograaf met talent. Onvoorstelbaar, zoveel verschillende soorten beestjes hier op de Zmulnerberg! Willem Ruiter, dank je wel!

©Willem Ruiter 2020

227. Aan een boom gebonden, deel II

Met twee honden en zes katten herbergt de Freudenhütte eigenlijk wel genoeg huisdieren. Toch twijfelt niemand eraan: het aan de boom gebonden hondje kunnen we niet naar een dierenasiel brengen.
In een mum van tijd heeft het alle harten veroverd. Behalve die van de katten… Telkens als ze die tegen het lijf loopt, staat het hele huis op z’n kop.
In spanning wachten we het bezoek aan de dierenarts af. Misschien mankeert de hond iets en is ze daarom achtergelaten. Naarmate de uren verstrijken, hopen we steeds meer dat we de kleine knuffel niet hoeven laten inslapen.
En dan belt Frau K.
“Ik weet wie de eigenaar is!”
De Tierärztin vertelt dat ze de hond onmiddelijk herkende van de foto’s die wij haar mailden. Het beestje heet Lucie, is negen jaar oud en opgeleid tot jachthond. Vroeger kwam ze bij onze dierenarts met haar baas, een jager. Wat Frau K. vertelt, moet onder vier ogen blijven. In elk geval maakt ze duidelijk dat jagers doorgaans een “andere verhouding met hun hond hebben dan wij”.
Frau K. heeft hem op de man af gevraagd wat hij zou doen met een dier waar hij vanaf zou willen. “Mee naar het bos nemen en doodschieten”, zo luidde zijn antwoord.
Maar van Lucie wilde hij niet af. Toen hij een week geleden (!) met haar op de Zmulnerberg was en zich bukte om een paddestoel te plukken, vloog het hondje met lijn en al achter een ree aan, aldus de jager. Hij zocht haar overal, maar vond haar niet terug en uiteindelijk ging hij ervan uit dat Lucie dood was. Haar verdwijning meldde hij bij de politie.
Wat denkt Frau K. van dit verhaal? “Ik geloof dat hij de waarheid vertelt”, zegt ze, na enig aarzelen. “Hij zal haar afschieten als hij het nodig vindt, maar haar niet mishandelen.”
Als detectives leggen we deze nieuwe informatie bij de puzzelstukjes die we al hebben. Dat Lucie geen schuwe of verwaarloosde indruk maakt, past in dit plaatje. Maar kan de knoop in de lijn inderdaad zonder mensenhanden gelegd zijn…? We zoomen in op de foto’s.

Harold besluit de jager op te bellen en te vragen of hij zijn hond terug wil. Luidt het antwoord “ja”, dan kunnen we ons spervuur op hem richten. Van vragen wel te verstaan.
Een spannend uurtje volgt. Wat moeten we doen als we de indruk krijgen dat de jager het hondje wel degelijk bewust heeft achtergelaten?
Het is Lucie zelf die een uurtje later het antwoord geeft. Zodra haar baas binnenstapt, dribbelt ze kwispelend op hem af. Allemaal slaken we een zucht van verlichting. Dit zit wel goed.

De jager vertelt zijn verhaal. Bij zijn zoektocht naar Lucie moet hij vlak bij haar in de buurt zijn geweest. Hij heeft op het dak van ons huis neergekeken, zo blijkt. Bovendien heeft hij twee schoten gelost, omdat ze daar normaalgesproken altijd op af komt. Inderdaad hebben we onlangs twee schoten gehoord.
Sommige raadsels blijven. Hoe kreeg Lucie haar lijn met zo’n ingenieuze knoop rondom de boom? Waarom heeft ze niet geblaft toen haar baas haar zocht?
“En”, wil Jeannette weten, “waarom is ze niet broodmager, als ze al dagenlang aan die boom zit?” Nu schiet de jager in de lach. “Ze was moddervet voordat ze verdween!”

Die avond krijgt Boris van ons een lintje. Zonder hem was Lucie nu immers langzaam aan het doodgaan. En in de koelkast… ligt een flink stuk spek. Zelfgemaakt. Door de jager.