Al wekenlang is het hoogzomer in Karinthië. Stil ligt de tuin in de warme middagzon. Behalve een dartelende vinder en een zoemende bij beweegt er weinig. Maar lang duurt dat niet meer, want zodra de schaduwen wat langer worden, rijden de gele nummerbordjes een voor een het terrein van Freudenhof weer op. Al gauw wisselen de thuiskomers hun ervaringen van de afgelopen dag uit. Verslagen van avonturen en allerlei aanbevelingen en tips gaan over en weer. In het zwembad klinkt geplons en gelach. De geur van avondeten zweeft uit een open keukenraam. Badmintonrackets komen te voorschijn en shutteltjes zoeven door de lucht. Enkele gasten schuiven de stoelen bij elkaar, ze kletsen tot in de kleine uurtjes.
Totdat de dag van vertrek aanbreekt. De achterblijvers vormen waar afscheidscomité. Goede wensen, groeten, bedankjes, een laatste zwaai.
Gelukkig hopen we verschillende van de gasten die deze dagen afreisden, over een jaar opnieuw hier te ontmoeten. Freudenhof leeft weer – en daar genieten de bewoners niet minder van dan de vakantiegangers!

• 

Nee, van eindexamenkandidaten nog geen sprake in Huize Wilbrink. Toch ging zelfs hier vandaag de vlag met schooltassen uit. Onze twee Hollandse helpers, die een maandlang op Freudenhof de handen uit de mouwen steken, kregen te horen dat ze geslaagd zijn voor hun VWO-examen! VAN HARTE GEFELICITEERD, Anna en Linde! Blij met jullie!

‘Kom’, zegt Harold op een mooie morgen tegen zichzelf, ‘de buurman beneden in Zmuln is flink aan het fikken. Laat ik die berg takken in onze wei ook in de brand steken; dan valt het minder op.’
Scheutje benzine erover.
Aanstekertje erbij.
‘Woeshhh’, doet de berg takken en Harold verliest bijna zijn 185 overgebleven haren. ‘Laat ik maar wel een beetje in de buurt blijven, want het gras is best droog’, neemt hij zichzelf voor.
Als hij even later in de schuur bezig is, komt Matthias eraan rennen, hij grijpt een emmer en draait de buitenkraan open. ‘Gaat niet helemaal goed, geloof ik’, roept hij. ‘D’r is al een heel stuk van de wei weg.’
Jeannette die deze opmerking door het open raam hoort, kijkt naar buiten en ziet tot haar verbijstering alleen maar rook. Terwijl de mannen heldhaftig met het bluswerk beginnen, trommelt zij Rachel uit bed en roept ze Maria te hulp. Twee tellen later zijn alle Wilbrinks in touw met emmers, bloemengieters en maatkannen water. Maria in haar kanten jurkje en op blote voeten. Rachel in badjas. Jeannette op haar sokken. Aangezien uitgerekend nú vier van de vijf kranen op de benedenverdieping van het woonhuis zijn afgesloten omdat de badkamer en het toilet gerenoveerd worden, moet een deel van het water van de bovenverdieping komen. Het vuur is sneller dan het bluswater. Angstaanjagend vlug kruipt het over het droge gras richting het appartementenhuis beneden en richting het woonhuis boven.
Hond Tobias zit in huis te bibberen, hond Boris ploft pontificaal middenin de rookwolken neer en bekijkt het schouwspel van zo dichtbij mogelijk met bijzondere interesse.
‘Ik ben voor de brandweer!’ zegt Maria vertwijfeld, terwijl ze verhit met de zoveelste emmer aan komt sjouwen. Harold springt in de auto om beneden een tuinslang te halen. Matthias rent de berg af en komt met twee brandblussers terug. Het werkt! Langzaam maar zeker wordt de kring van vuur kleiner. Freudenhof is gered.
Matthias zwaait met de tuinslang richting zijn vader en grijnst: ‘Zei u vanmorgen niet dat er maar weer eens iets gebeuren moest voor een blogje?’

De kranten staan er vandaag vol van: „Licht am Ende des Tunnels“. Na een lange, lege winter is eindelijk het einde van de lockdown in zicht. Bezienswaardigheden zoals Burg Hochosterwitz hebben hun deuren inmiddels geopend. Vanaf half mei mogen ook hotels en restaurants weer gasten ontvangen. Je kunt weer op de stranden aan de meren liggen, de kabelbanen zweven weer omhoog.
“Éin-de-lijk!” verzuchten ook wij. Maria, Matthias en Rachel kunnen binnenkort weer de hele week naar school, onze gemeente komt morgen voor het eerst na heel veel maanden bij elkaar voor een samenkomst in de tuin van Freudenhof.
De afstandsregel – ter grootte van een Babyelephant, heet het hier – blijft nog even bestaan. Mondkapjes zijn op veel plekken ook verplicht. Net als in Nederland wordt er nog gewerkt aan een handige “groene pas”. Wij zijn blij. En dankbaar. Want we waren er aan toe. Net als onze gasten. Tot ziens!

Daar staan we dan – wij vijven en vriendin Rosanne, die speciaal voor Maria’s 18e verjaardag uit Wenen is gekomen – met mondkapjes op voor de Mittelschule in Matrei, Ost-Tirol. Zojuist zijn we alle zes op corona getest. Anders kunnen we ons vakantiedorp namelijk niet uit. Matrei is een van de Oostenrijkse plaatsen die in verband met de torenhoge besmettingsaantallen zijn afgesloten van de buitenwereld. Bij de ‘uitgang’ staat een politieagent, die je alleen laat gaan als je een negatieve testuitslag kunt laten zien. Het mag de pret niet drukken!

Een dag eerder hebben we Tobias en Boris naar een hondenhotel gebracht dat de naam ‘hotel’ eer aandoet. De gebroeders hebben een eigen kamer en een eigen speeltuin, dus we laten ze met een gerust hart achter. Aan het begin van de middag gaan we op weg naar onze vrienden van Herberg Zirbe in Matrei. Rosanne stapt ondertussen in haar studiestad Wenen op de trein voor een zes uur durende reis naar Lienz. Daar willen wij haar oppikken, maar dat kunnen we wel vergeten aangezien we deze avond in Matrei ‘opgesloten’ zitten. Gelukkig is ze voor geen kleintje vervaard en weet ze in Lienz precies de laatste bus te vinden, zodat ook zij veilig en wel in de herberg belandt. Je moet wat improviseren in deze barre tijden, maar: het feest kan beginnen! Samen met de herbergier, zijn vrouw en hun twee heerlijke jongens zitten we tot laat bij de houtkachel met niets dan heel veel gezelligheid en vrolijkheid. Oudejaarsavond voor Maria!

De dag waarop ze volwassen wordt, begint met een uitgebreid ontbijt, veel felicitatiekaarten, een mand met 18 cadeautjes én een supboard, waarop ze komende zomer over de meren van Kärnten hoopt te peddelen. Een wel heel bijzondere verrassing is het album met bijdragen van zóveel mensen die in de loop van deze 18 jaren een tijdje met haar zijn opgelopen of dat nog steeds doen. Het zit vol ontroerende, mooie, grappige, lieve en creatieve A4’tjes!

We willen wel wat van de prachtige omgeving zien en dus gaan we ons laten testen. Dan kunnen we eropuit en geldt de uitslag ook nog voor de thuisreis. Mits die negatief is, natuurlijk. En dat is-ie!
Na de mooie middag wacht thuis Maria’s lievelingstaart, die Ulrike – uit onze kerkelijke gemeente – speciaal voor haar gebakken heeft. Uit eten gaan zit er natuurlijk niet in, maar je kunt wel heerlijke maaltijd afhalen. Onze jarige geniet van elk uur, en de rest van de reisgenoten niet minder!

Puntuit; voor en door christelijke jongeren

De laatste maand van het lastige coronajaar 2020 blijft lekker wit. Elke morgen zien we sporen van reeënhoefjes rondom het huis. Zodra wij naar buiten stappen, vluchten de dieren het bos in, waar nu weinig meer te halen valt. Swiebertje, de zwerfpoes, zit na maandenlange afwezigheid weer in de vensterbank. Jeannette graaft haar auto uit en probeert op weg te gaan, maar komt niet ver. Harold haalt tot nu toe zijn werk nog wel. “Papa remt niet!” is de verklaring van de kinderen. Daar lijkt wat in te zitten, want bij het minste of geringste beetje remmen schuift de wagen alle kanten op. Nee, praktisch is de witte wereld niet altijd, prachtig wel. We genieten ervan en laten alle volgers via deze foto’s en dit filmpje graag meegenieten. Verder voor iedereen van harte EINEN GUTEN RUTSCH INS NEUE JAHR!

Vanaf komende nacht, 00:00 uur om precies te zijn, zit Oostenrijk in een tweede lockdown. Meer nog dan anders in deze periode zal het leven zich nu vooral in de Freudenhütte afspelen.
Een avondklok hadden we al; een mondjekapje dragen is net zo gewoon geworden als je jas aantrekken; naar de kerk konden we sinds een week of wat niet meer en Maria en Matthias volgen alweer even onderwijs vanuit huis. Maar nu blijft ook Rachel voorlopig thuis. Alle winkels die niet in eerste levensbehoeften voorzien sluiten. Behalve dat de wekker op schooldagen niet om 05:25 uur al gaat, verandert er voor ons niet heel veel. Voor Harold verandert er eigenlijk nooit wat in tijden van corona. Die kiest onbewust altijd werkgevers die in welke crisis dan ook, dóórwerken. Soms spijt ‘m dat, want op Freudenhof moet ook wel een en ander gebeuren voor de vorst invalt. Hij vertrok halverwege dit jaar bij de Spar om – met veel (meer) plezier – bij de Kärnterische Abfallbewirtschaftung te beginnen.
We genieten samen van stilte, rust en gezelligheid thuis en missen het meest de kerkdiensten. Maria zal daarnaast de jeugdvereniging missen – hoewel die gelukkig nog wel online bij elkaar komt – en Rachel haar schoolvriendin. Zij brengt deze novembermiddag nog maar gauw bij Helene door nu het nog kan. Bij het afscheid geven de meisjes elkaar treurig een dikke knuffel (alsof de anderhalve-meter-afstand-regel ook pas vannacht ingaat…)
“Bis irgendwann!”, zeggen ze.
Tot ooit!