Met ‘der Matthias’ in der Zeitung (helemaal links) en…

… ‘der Harold’ in het RD.

Wat een mooi moment om de dag mee te beginnen: sinds een week kunnen we elke ochtend vroeg via het raam op de overloop deze bezoeker begroeten… Het oude lied van Zmuln klopt nog steeds: ‘In der Näh springt manch ein Reh.’

 

 

En dan is het 2 mei.
Precies…
…48 jaar geleden werd Harold geboren;
…15 jaar geleden trouwden we;
…1 jaar geleden zagen we voor het eerst ons huis hier in Zmuln – en sindsdien rollen we van de ene verrassing in de andere. Neem nou de afgelopen tijd…:

Nog niet alle puntjes staan op de i, maar Stube Gemütlich begint zijn naam eer aan te doen… Bijna klaar: een knusse Stube in Oostenrijkse kleuren en met hier en daar een hert.

Philomena woont met haar oude moeder, een hond, twee katten en vijfenveertig kippen aan een bergbeek in een smal dal. Elke zondag zien we haar in de kerk. Daar nodigt ze ons uit om eens langs te komen. Woensdagmiddag kruipen we met onze zevenen in de Volvo en daar gaan we, óp naar de Karawanken. Naar de kippen die in oude caravans wonen, naar het prieel waar we koffie drinken en Karinthische ‘Kuchen’ eten, naar de heldere beek die langs het erf stroomt. Philomena leidt ons rond, stelt ons voor aan Gustav de haan en aan Rudi de hond. Ze graaft een paar handenvol knollen op, zomaar uit het gras. Topinambur, noemt ze die. Ze stopt ze in een mandje en bakt er binnen verrukkelijke ‘puffen’ van. Die eten we met een pittige groentensaus uit Slovenië, dat op nog geen 10 km afstand ligt. Na afloop duiken wij iets verderop een ´Klamm´ in, een indrukwekkend ruige kloof met steile rotswanden aan weerszijden en bruisend bergwater in de diepte. We kronkelen via haarspeldbochten omhoog tot aan een romantisch wit kerkje. Langs de paden die de donkere bossen ingaan, staan waarschuwingsborden: hier wonen beren!

 

 

Paasvakantie! We zijn allemaal heerlijk thuis. Zelfs Harold. De bakker heeft momenteel geen werk voor hem. Hij kan in mei tijdelijk terugkomen als hij elke nacht om half één wil beginnen. Via iemand uit onze kerkelijke gemeente horen we dat dit bedrijf voornamelijk met proefrijders en maandcontracten werkt. Vandáár dus dat er alleen maar collega’s rondreden die slechts enkele weken in dienst waren…
Dit nieuws is wel een domper, want het werk was geweldig. Maar zoals datzelfde gemeentelid ons schreef: ‘Der Herr sorgt für uns und für euch. Er gebe euch gute Entscheidungen und Zuversicht.’ Daar kunnen we het mee doen. Ondertussen zijn er thuis nog bergen werk te verzetten.
De kinderen genieten met volle teugen van de vrijheid. Maria, Frederik, Ezra en twee jongens uit de kerk vertrekken voor een dagje naar Italië en Slovenië. Matthias zit twaalf uur lang aan de Zmulner See – mét drie andere jongens en z’n hengels.  Samen genieten we van de mooie foto’s waarmee de kinderen ’s avonds thuiskomen.

Vriend Freek komt de kust weer een paar dagen onveilig maken. Dit keer laat hij z’n cliënten van het Leger des Heils thuis, maar echtgenote Trijntje is nu mee – dat maakt veel goed.
Vandaag beleven we een fantastische, zonovergoten dag in de Karawanken. We lopen naar de Klagenfurter Hütte. Frederik en Ezra gaan onderweg op berggeitenjacht. Even later kunnen ze het natuurlijk niet laten om een levensgevaarlijke wand te beklimmen. Gelukkig brengen ze het er zonder kleerscheuren van af.  Freek, die – wie had anders verwacht? – keurig op het paadje blijft, raakt echter gewond. Aan het einde van dag constateren we unaniem dat de tocht beslist liters bloed, zweet en tranen waard was. En voor herhaling vatbaar.

Prieel en houthok zijn vandaag in gebruik genomen, al moet de schoorsteenwand nog mooi wit worden. Ezra heeft de naam voor de nieuwe aanwinst bedacht: het ‘Sint-Frederik-plus-Ezra-heeft-er-een-paar-boompjes-voor-omgezaagd-afdakje’ Wat zullen we daar lekker zitten…!

 

En zo was het:

 

Verhitte discussies hier in de Freudenhütte: komt de kei of komt-ie niet? En als-ie komt, komt-ie dan langzaam of met een allesvernietigende vaart? Sporen van erosie tekenen zich zichtbaar af onder de levensgrote steen achter onze achtergevel, dat valt niet te ontkennen. Frederik vreest dan ook het ergste voor het prieel dat Ezra en hij aan het bouwen zijn. Ezra echter is ervan overtuigd dat áls de steen zakt, hij dat geleidelijk doet. Harold – u raadt het al – denkt uiteraard dat het ding rustig blijft zitten waar hij zit. Maaruhh… wat denkt u d’r eigenlijk van: komt-ie of komt-ie niet? Geef uw deskundige mening in de peiling die volgt.