Maandagavond tegen zevenen. Elke minuut telt. En dus werken we door, al is het snikheet en al lang etenstijd.  Juist als we eindelijk op het punt staan om naar huis te gaan, waar de meisjes pannenkoeken bakken, begint het plotseling verschrikkelijk te regenen. Vanuit het niets steekt er een wind op die de deuren van Freudenhof met een dreun dicht slaat. Bliksemschichten schieten door de lucht. De donder doet de ruiten trillen. Verbluft staren wij – natbezweet en van top tot teen onder verfvlekken en andere viezigheid – uit het raam van Stube Friedlich. Van het anders zo idyllische uitzicht is niets over. Een modderstroom bruist langs het weggetje naar beneden. De hele bosrand zwiept met geweld heen en weer. Er gaat een boom om. Hij ligt nog maar net plat in de wei van de buren als de tweede volgt. Wat zich verder naar achteren afspeelt, blijft onzichtbaar door het grijze gordijn van neerstortende regen. De herrie van water, wind en onweer is oorverdovend.
Van naar boven gaan, is nu geen sprake. Gelukkig kunnen we per mobiel contact houden met het woonhuis, waar de meisjes binnen zitten te bibberen en de jongens buiten op het balkon staan te filmen… De lampen gaan uit, weer aan, dan definitief uit.
Als de bui wegtrekt, blijven we heelhuids, maar zonder stroom en in een chaos van omgevallen bomen achter. Matthias racet op z’n mountainbike naar de drie huizen van Zmuln-centrum. Daar blijkt de hele buurt op straat te staan met een aantal brandweermannen. Vanavond hoeven we niet meer op elektriciteit te rekenen, zeggen ze. Morgenvroeg pas weer.
Elke minuut telt, maar de volgende ochtend kunnen we niet wassen of stofzuigen of zagen of boren. We willen inkopen doen, maar kunnen de juiste adressen niet vinden, want internet is onbereikbaar. De boiler doet zijn werk niet. De telefoons raken leeg en kunnen niet opgeladen worden. Het wordt elf uur, twaalf uur, één uur. De koelkast is warm van binnen. Hoe lang gaat het eigenlijk goed in een vrieskast zonder stroom?
Om half twee springen opeens de lampen aan, de vaatwasser gaat verder waar hij gebleven was, en de wasmachine komt op gang. Wíj springen een gat in de lucht. En gaan als een speer proberen de verloren tijd in te halen.

Sfeervol spelletje.

Douchen in het donker, zolang het water nog warm is…

Voor alle gasten die de komende zomervakantie hier op Freudenhof hopen door te brengen een paar indrukken van het openluchtmuseum in Maria Saal en de Magdalensberg. Twee plekjes waar we vanmiddag een paar uur doorbrachten om onze trouwe Hollandse helper Gerhard te midden van alle hectiek toch iets van de omgeving te laten zien.

Op ruim een kwartiertje rijden vanaf Freudenhof ligt het stadje Maria Saal…

… met het oudste openluchtmuseum(pje) van Oostenrijk.

Iets verderop rijd je langs dit kapelletje de Magdalensberg op.

Op de top.

Donderdagmorgen. In het dal klinkt een  zwaar geronk. Het geluid zwelt aan, komt bergopwaarts. De koekoek staakt zijn lied. Een eekhoorn vreest voor zijn veiligheid en springt hoger in de boom. Tobias zet zijn haren overeind en gromt. Harold staakt zijn werk, leunt op zijn schop en kijkt nieuwsgierig, maar ook wat bevreesd, het weggetje af. Daar verschijnt een monsterlijke tractor.  Het gevaarte is uitgevoerd in gele vlammen met draken en vurige paarden. De rook uit de glimmende knalpijp is zwart, het gebrul van de motor oorverdovend. Achter de tractor hangt soort maaimachine, denkt Harold. ‘Grüss Gott! Firma Stark’, roept de bestuurder nadat-ie uit zijn cabine is gesprongen. Op z’n Kärntnerisch vraagt hij wat er gefreest moet worden. Da’s waar ook, denkt Harold. Er zou gefreest worden. Wat het precies inhoudt, weet-ie niet. Maar dat zal gauw veranderen! Hij geeft wat vage aanwijzingen. De chauffeur roept iets van ‘Jetzt geht’s los!’,  klimt op z’n trekker en geeft zoveel gas dat de ruiten in het appartementhuis ervan rinkelen. Een keienregen vliegt in het rond. Ontelbare stenen kletteren neer op de balkons. Harold zoekt dekking en kijkt van zijn schuilplaats z’n ogen uit.  De ‘maaimachine’ vermorzelt alles wat op zijn weg komt: oude graszoden, onkruid dat tot deze ochtend nog welig tierde, verdwaalde stoeptegels, een oude composthoop, restanten van de vijftig grote vuren die we gestookt hebben. In gezwinde spoed wordt het oerwoud met grond gelijk gemaakt.
Opeens beginnen tractor en frees hevig te beven. De bestuurder kijkt beduusd uit zijn cabineraampje: de frees delft bij een groot brok graniet het onderspit. Grote keien, tegels, bakstenen vermaalt-ie zonder enige noemenswaardige moeite, maar graniet is zelfs voor dit apparaat andere koek. De chauffeur laat het er niet bij zitten en zet de frees nog eens op het stuk harde natuursteen. De frees knarst hevig; rookwolken omhullen de brullende tractor. Tevergeefs: het graniet geeft niet mee. Ook de robuuste stalen pijp van de oude wipwap, die in het onkruid verstopt lag, blijkt te veel gevraagd. Voor de rest wordt alles netjes fijngemalen en geschikt gemaakt voor een groene grasmat, zodat de gasten binnenkort over een frisgroen grasveld naar het zwembad, naar de speelplaats, naar de wasmachineruimte kunnen lopen.

Voor de frees…

Na de frees…

31 graden is het.
3 weken duurt het voordat de eerste gasten komen.

Nu gaat het erom spannen. We werken van vroeg tot laat in de warmte. En we bellen voortdurend in het rond. Waar blijft het bestelde materiaal voor het zwembad? Wie kan een sleuf graven voor de waterleiding naar het washok? Hoe komen we aan een frees voor het gazon? We krijgen tips. Nemen 06-nummers in ontvangst, maar bellen tevergeefs. Wachten op beloofde telefoontjes. Die uitblijven… Beginnen zelf weer te bellen. Krijgen bij herhaling geen gehoor. Scheuren naar vier bouwmarkten voordat we eindelijk geschikte tegels vinden. Sjouwen met kilo’s spachtelpoets en cement en lijm. Moeten dan weer terug, omdat de meegekregen Schluter Schiene de verkeerde blijkt te zijn. De WiFi wordt geregeld. Vijf vergieten worden er aangeschaft, vijf theezeefjes, vijf prullenbakken, vijf waterkokers, vijf kapstokken, vijf… enz. enz. enz.  We komen een paar pluggen te kort, kunnen een doos schroeven nergens meer vinden. Bij de bouwmarkten kijken ze inmiddels vreemd op als we een dag níet op komen dagen.

En toch is het leven goed hier in het zonovergoten Zmuln, waar de bloemen uitbundig bloeien en het bos geurt. Waar de vogels zingen en de reeën springen. Waar zomaar iemand aanwipt die jarenlang haar vakanties hier doorgebracht blijkt te hebben en daarover vertelt. Waar zomaar een paar Tiroler vrienden aanwaaien met wie we van een fijne avond en een vrolijk ontbijt genieten.  En waar langzaam, maar zeker vakantiehuis Freudenhof een feit wordt.

En dan komt er opeens iemand langs die zegt meteen de volgende morgen het gazon te kunnen frezen.
En dan krijgen we opeens bericht van de vrienden uit Tirol die zeggen dat ze ons in de laatste week voor de opening graag komen helpen.
Ja, het leven is goed hier!

Daar komt de ketel die -via zonnepanelen op het dak- warm water leveren zal. Meer dan 250 kilo schoon aan de haak wordt naar het zolderraam gehesen.

Wat heerlijk dat de Jugend van onze Gemeinde opnieuw een hele (Hemelvaarts)dag komt helpen!

En gelukkig werpt het hele gezin zich in de strijd!

Een ingegraven tuinslang liep van de hoofdkraan naar de schuur. Nu komt er een heuse waterleiding.

Gerhard voorziet het balkon van een nieuw hek en -historisch moment- hangt de bloembakken op.

Wonen in de vrije natuur is niet alléén maar vredig en vreugdevol. Dat ontdekken we als Matthias en Gerhard (de jonge Barnevelder die ons momenteel helpt) een reekalf vinden. Het pasgeboren beestje ligt – met navelstreng en al! – in het hoge gras voor het appartementenhuis. Met een vertederend filmpje en een hartveroverende foto keren de jongelui naar huis terug. Maar dan begint de narigheid: Waarom ligt die kleine daar eigenlijk zo alleen? Heeft zijn moeder hem in de steek gelaten? Of… was ze wel degelijk in de buurt en heeft ze de twee menselijke wezens bij haar baby gezien? Komt ze dan nog wel terug?

Donkere wolken pakken zich samen. Het dal trekt helemaal dicht. De warmte van de afgelopen dag ontlaadt zich in een daverende donderbui. Het water stórt naar beneden. Droevig staren we uit het raam. Daar beneden ligt ergens een donzig reekalfje in de stromende regen. Pasgeboren en misschien wel zonder moeder. Zodra de regen minder wordt, gaan de kinderen voorzichtig nogmaals kijken. Hópelijk is de moeder bij het jong… Hópelijk zijn ze er samen vandoor… Hópelijk…
Maar helaas, het vondelingetje ligt nog steeds op zijn plekje in het hoge gras, kletsnat en – alsof het allemaal al niet akelig genoeg is – er blijkt een al even klein en kwetsbaar broertje of zusje vlakbij te liggen. Ook dat nog!
Een nieuwe bui barst los. De kinderen haasten zich met hun paraplu’s naar huis. We bellen een of andere boswachteres. Dat er mensen in de buurt zijn geweest, is inderdaad niet ideaal, maar reekalfjes liggen altíjd alleen’, stelt ze ons gerust. ‘Gewoon laten liggen. Hopelijk komt hun moeder hen af en toe voeden.’ Vrolijk worden we niet van dat hópelijk. En als we ’s nachts één oog open doen en de regen buiten horen vallen, zuchten we diep.
De volgende morgen staan we aan de rand van de wei. Er valt niets te horen, niets te zien. Maar net voordat we ons omdraaien, komt er plotseling een reeënrug omhoog uit het lange gras. Moeder is er!
Deze dag zien we haar regelmatig op die plek bij haar kinderen. En de zon schijnt op hun bolletje. Gelukkig maar! Matthias stelt van pure vreugde een geboortekaartje op:

Geboortekaartje
Zmuln verheugt zich om u de geboorte van een nieuwe bergbewoner aan te kunnen kondigen!
Deze middag rond een uur of 1, begon een nieuw leven, pril, jong, maar ongelooflijk mooi. Wij zijn dankbaar en verheugd  (al is het niet eens een familielid)  over deze geboorte, ondanks enkele bijkomstige moeilijkheden.

Misschien iets eerder dan gedacht,

werd jij met spoed ter wereld gebracht

En nu mag iedereen het horen:

Er is een heel dapper hertje geboren!

Langskomen?

Vooral niet doen!

Breng je 140 kroketten van Lieren naar Zmuln, kom je d’r na een paar dagen achter dat het er veel te weinig zijn. Als het zo doorgaat, zit er eind volgende week geen kroket meer in de vriezer.

Bij thuiskomst in Zmuln zette Maria meteen haar tanden in een deel van de voorraad. En vandaag hebben we maar liefst zo’n veertig kroketten moeten serveren.
Maar, wat deden we dat graag! De Jugend van onze Kirche kwam ons helpen. Helemaal freiwillig. En werken dat ze deden!: ze spoten de buitenmuren van het appartementenhuis schoon; groeven een sleuf, om ook het bovenste deel van de fundering met vochtwerende verf te verven; schuurden en reinigden 21 stoelen; zetten die in de grondverf en deden nog meer, nog veel meer.
En dan te bedenken dat Harold behalve kroketten ook een 15-jarige boerenzoon uit Barneveld heeft meegebracht – jazeker: op klompen en met eieren van eigen kippen – die hier met de bosmaaier opgewekt tekeer gaat in een tempo dat wij nauwelijks kunnen bijhouden. De parkeerplaats en de tennisbaan – twee dagen terug niet minder dan echte oerwouden – heeft hij nu al tevoorschijn weten te halen!

Daarom zijn het welbestede kroketten voor al deze geweldige mensen. En daarom was het een welbestede barbecue vanavond. Wat zijn we gezegend!

Liebe Amélie, Debora, Amos, Boaz, Stefan und Idris: sehr vielen Dank! Es war wirklich toll. Wir sind überrascht und dankbar!

… en ik neem mee: 140 kroketten, sambal oelek, soda, Zaanse mayonaise, pepermunt, pindakaas en nog veel meer.

Harold en Matthias zijn na enkele mooie dagen in Nederland op weg naar huis. De kruudmoes van oma Wilbrink, die zij ook vervoeren, hebben ze niet op de foto gezet. Maar juist daarom zit Jeannette vandaag de hele dag op de uitkijk. En ze mag die verrukkelijke Veluwse lekkernij vanavond helemaal alleen opeten…!

We denken zelf aan twee forse, bronzen borstbeelden, op flinke sokkels middenop het veld voor de Freudenhof, met een perkje rozen eromheen. Het definitieve besluit hebben we echter nog niet genomen. We kunnen er ook nog metalen of stenen bustes van maken. We zouden vergeet-mij-nietjes kunnen planten in plaats van rozen. Eén ding is zeker: de inscripties moeten van zwaar verguld goud zijn. Dat hebben Wilko en Marjan verdiend na drieënhalve week knetterhard werken. De teksten voor de inscripties hebben we ook al.

Voor Marjan is het deze geworden:

‘Weinig plekken hier bleven onberoerd  door haar schuurpapier en kwast
alles en iedereen werd door haar creativiteit en onstuimige dadendrang verrast’

En voor Wilko deze:

‘Hij is loodgieter, electriciën, timmerman.
D’r is eigenlijk niks wat-ie niet kan’

Christa trakteert vandaag op de Volksschule. Morgen hoopt ze naar de Veluwe terug te gaan. Drie weken lang was ze bij ons in Karinthië. Een feest voor Rachel; een belevenis voor Christa zelf. Elke dag gingen ze samen naar school en hoewel Christa nog maar zelden Duits had gehoord en gesproken, hielden de twee 10-jarigen een prachtige presentatie. Herr Direktor zelf kwam meeluisteren en mailde een paar foto’s naar Zmuln.

Eerst thuis even oefenen voor een vertrouwd publiek.

Donderdagmorgen 11 mei, in de klas.

Poster.

12 mei: afscheid, dus: trakteren!

Met ‘der Matthias’ in der Zeitung (helemaal links) en…

… ‘der Harold’ in het RD.