‘Je moet een broek aan doen’, zegt Harold tegen Jeannette. ‘En laarzen. Kom es’ kijken wat we op ons terrein hebben…’
Na dagenlange regen is het nu een heerlijke septembermorgen, met zon en nevels rondom ons huis.
‘Is het leuk of niet leuk?’ wil Jeannette weten, als ze haar laarzen aantrekt.
‘Superleuk!’
Samen struinen we de berg naast het woonhuis op, dwars door manshoge struiken en brandnetels.
‘Heeft het soms met het ruisen van het bos te maken, terwijl het helemaal niet waait? Dat viel me gisteren op, toen ik buiten was.’
En ja, niet veel later staan we bij de oorzaak van het mysterieuze geruis. Waar Matthias vorig jaar al eens een mini-watervalletje ontdekte, brúist het water nu naar beneden. Een prachtig gezicht en een machtig geluid, dat je op grote afstand nog steeds kunt horen.

Foto’s maken blijkt lastig omdat de waterval van alle kanten overwoekerd wordt door struikgewas,  varens en boomtakken. Zo goed en zo kwaad als het gaat, volgen we de stroom omlaag tot in de buurt van het zwembad.
Boven het weiland hangen witte watten. De Ulrichsberg aan de overkant steekt er groen bovenuit, maar op de bergen in de verte ligt sinds gisternacht sneeuw.

Freudenhof – met het mooie, nieuwe balkon, dat Wilko & Marjan de afgelopen weken gemaakt hebben – ligt te stralen in de morgenzon. 

Na heel veel maanden zit de deur hier nu op slot. De laatste gasten zijn dinsdag vertrokken. Er valt nog steeds veel te doen, maar zodra wij naar boven gaan, is daar niemand meer. Een raar idee!
We  kijken dankbaar terug. Wat is het -voor een eerste seizoen- allemaal goed gegaan en wat waren het mooie maanden! We hebben ze feestelijk afgesloten met het bezoek van oma Wilbrink en tante Tiny: toerend door de Karawanken en bij zonsondergang uit eten op de Magdalensberg. En met het bezoek van de vrienden Evert en Frits: kruipend door onderaardse gangen en grotten vol vleermuizen en lopend langs de Abenteuer Wasserweg en door de Tscheppaschlucht.

Nu genieten we van de stilte. En hoewel we ondertussen aan de slag gaan met een heleboel grote en kleine klussen die nog wachten in het appartementenhuis, speelt het leven zich voorlopig wat meer in het woonhuis af.

 

 

 

‘Morgen komen er nieuwe gasten,’  zegt Jeannette op dinsdagmiddag. ‘Hmm’, antwoordt Harold. ‘Voor hoe lang? Hebben ze al betaald? In welk appartement zitten ze? Kunnen ze tafeltennissen? En: het zijn toch geen vegetariërs?’ Die laatste vraag stelt Harold steevast, omdat er niet vaak genoeg gebarbecued kan worden. Vindt hij. Maar op al deze concrete vragen antwoordt  Jeannette dit keer niet, vaag of ontwijkend. Harold is er de man niet naar om moeilijk te doen, hij laat graag alles zonder voorkennis over zich heenkomen, en dus gaat-ie verder met bonnetjes scannen voor de BTW-teruggave.

Dat Maria extra druk aan het bakken slaat, valt hem niet op. Dat Jeannette woensdagmorgen het woonhuis grondig aan het poetsen is, zet hem evenmin aan het denken. Meestal is daar wel een aanleiding voor, namelijk bezoek. Van aankomende visite weet Harold echter niks en dus neemt hij maar aan dat zich een spontane schoonmaakwoede van zijn vrouw heeft meester gemaakt. De volmáákt argeloze toon waarop de kinderen in zijn aanwezigheid met elkaar zitten te overleggen wat voor gasten er eigenlijk komen en hoe laat die zullen arriveren, doet bij hem geen alarmbel rinkelen.

Wat hem énigszins wakker schudt – en dan nog maar half… –  is het luide getoeter van een blauwe Renault die aan het einde van de middag de berg op komt scheuren. Het voertuig met Nederlands kenteken houdt geen halt bij het appartementenhuis, maar dringt door tot aan de voordeur van het woonhuis. Daar staat juist Harold op de stoep. Hij is net van zins om het bier voor de barbecue in de ijskast te leggen en moet daarvoor in de garage zijn. Verbaasd over de lawaaierige aankomst van de nieuwe gasten, vraagt hij zich af:  ‘Wat zijn dat voor lui?! Je gaat toch niet zo uitbundig toeteren als je op je vakantie-adres aankomt?’ Vertwijfeld kijkt hij Jeannette aan, die ‘toevallig’ ook in de buurt is. Het blauwe autootje stopt. ‘Benieuwd wat voor types daar uitkomen’, zegt Harold in zichzelf. Hij zet een paar stappen in de richting van de wagen en staat dan stokstijf stil. Uit de auto die opengaat, vliegt zijn bloedeigen moeder!
‘Héééééééé!’ zegt Harold verbluft.
Veel meer komt er voorlopig niet uit.
Perplex is hij. Volkomen overrompeld, verrast, verbaasd en onthutst. Pas enkele uren later zegt-ie uit de grond van zijn hart: ‘Wat fantastisch dat mama hìer is! En wat geweldig dat Tiny d’r bij is!’
In ruim een jaar tijd heeft hij z’n moeder slechts één keer gezien. Nu zet ze voor het eerst voet aan de grond in Zmuln, samen met een tante die we ook al zó lang graag eens hier in Karinthië zouden willen hebben. Daar zijn ze dan. Volkomen onverwacht. Voor Harold althans.

Wat doe je op een grijze, regenachtige dag in Karinthië? Dan ga je gewoon de grotten in. Timon, een jongen uit onze kerkelijke gemeente, weet veel van de natuur hier in zijn vaderland.  Hij biedt aan om de jongeren onder onze gasten een plekje te laten zien waar ze normaal gesproken niet komen.  Zo kruipen ze op hun buik door een fascinerend gangenstelsel in de rotsen. Na afloop zoekt de hele club paddenstoelen in ons eigen bos. Timon en Maria maken ze vervolgens klaar.  “Ik krijg opeens een Kerstgevoel”, zegt een van de gasten als we laat die avond aan tafel gaan in de Freudenhütte en bij kaarslicht een verrukkelijke paddenstoelenmaaltijd verorberen.

‘Wohnen wo andere urlaub machen’, noemen ze dat hier… En zo blijft het vakantiegevoel ondanks al het werk dat er nog te doen valt op Freudenhof. Wat genieten we van dit dagje uit met z’n vijven!

 

 

 

 

 

 

 

Links op de achtergrond ligt de Mangart, een berg op de grens van Italië en Slovenië. De Mangart is een engerd – weten we sinds we een tijdje terug tevergeefs probeerden deze berg te bedwingen.

H

Dit went na 365 dagen nog steeds niet: zo’n mooie zondagmiddagwandeling op nog geen 15 kilometer van huis!

Precies een jaar geleden vertrokken we. Hier een link naar de blog van 365 dagen geleden.

 

 

Wat doe je met een tennisbaan-in-het-bos die veel weg heeft van een oerwoud? Een stel enthousiaste gasten stroopt spontaan de mouwen op en… nog diezelfde avond wordt er bij het licht van een kampvuurtje vrolijk gevoetbald in de voormalige jungle!

 

Het zijn zomermaanden als in een boek. Zonovergoten ochtenden, zwoele avonden, krekels die tsjirpen in het donker onder een adembenemende sterrenhemel. Alle appartementen zitten vol gasten en er springen ook nog eens een stuk of vier logees rond. De vijfde springt helaas niet, maar strompelt vanwege een ontsteking in haar knie. Zo’n veertig grote en kleine mensen genieten van deze plek, de zon, het zwembad, de gezelligheid, de meren en de bergen. Met een tafel om te tafeltennissen, een trampoline om te springen, de Zmulnersee voor een frisse duik en kittens om te knuffelen, blijft er weinig te wensen over.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als Jeannette op vrijdagmiddag naar beneden rent omdat er nieuwe gasten zijn gearriveerd, tuimelt er vlak voor haar een wonderlijk beest uit de struiken. Eén moment begrijpt ze niet wat er over het pad tolt. Dan herkent ze het kopje van een kat die met wijd opengesperde bek naar haar blaast en sist. Tot haar ontzetting zit het dier in een soort zwarte band. Een klem! Lopen kan het niet, springen wel. In paniek rolt het de heuvel af.
Met bonzend hart ontvangt Jeannette de nieuwe gasten, haar hoofd nog bij het beest. Na de koffie gaan Harold en zij op zoek. Bij de parkeerplaats vinden ze het slachtoffer. Zo te zien, is het het schuwe zwerfpoesje  (waarschijnlijk een zusje van onze vondelingen Moortje en Lizzy ) dat dagelijks iets te eten krijgt bij de achterdeur. Met opengesperde ogen ligt het onder de struiken. Dood?
Nee, weer begint het ongelukkige sprongen te maken. Met kattenbrokken en een deken proberen Harold en Jeannette het beestje te vangen, maar dat blijkt onmogelijk.
Na anderhalf uur tevergeefs bellen met politie en dierenbescherming, krijgt Jeannette het telefoonnummer van een Katzefängerin. Die zou katten kunnen kalmeren… De Katzefängerin heeft echter geen tijd, maar belooft terug te bellen, wat ze niet doet. De kat met de klem is ondertussen onvindbaar en we hebben er een beroerde dag door. Ligt het beest ergens langzaam dood te gaan? Wat, als Moortje, Lizzy of Tobias in zo’n val lopen? Wie haalt het in zijn hoofd om dieren zo’n marteldood te bezorgen? Ons prachtige bos ziet er plotseling dreigend uit.

Zaterdags arriveren er nieuwe gasten, gezinnen die een hoop gezelligheid meebrengen. Het kattenleed raakt een klein beetje op de achtergrond, maar buiten blijven we oplettend om ons heen kijken.

Zondags – nadat we in een kolonne van maar liefst vijf auto’s naar de kerk zijn geweest – menen de kinderen gepiep te horen in het dichte struikgewas voor ons huis. De gevangen kat? Of… heeft Lizzy jongen, zoals we soms vermoeden sinds ze een week of drie terug van behoorlijk dik opeens behoorlijk dun werd? Maria, Matthias en Rachel kunnen niets vinden. De zwerfpoes verschijnt inderdaad niet meer bij de achterdeur…

’s Maandagsmorgens barst er in alle vroegte een flinke onweersbui los. Het weerlicht en dondert en giet. Terwijl Jeannette vanwege het weer de computer uitschakelt, hoort ze buiten een klaaglijk gejammer. Een blik door het raampje doet haar alweer de rillingen over de rug lopen. Op de stoep zit een kletsnatte Lizzy met een grote muis in haar bek! Verschrikt bonst Jeannette op het raam: ‘Laat los, jij!’ Lizzy gehoorzaamt – en op de grond rolt geen muis, maar een katje. Een piepkleine kitten. Dus toch…!

De kinderen zijn door het dolle heen van vreugde. Lizzy trotseert met zichtbare tegenzin de regen en brengt algauw nog een kleintje binnen. De kinderen helpen haar en vinden er nog één. Tsja, dat hebben we er nu van… Keer op keer zeiden we tegen elkaar dat we met Moortje en Lizzy naar de dierenarts moesten voordat er nog veel meer poezen kwamen. Nu is het te laat. Maar wat zijn ze lief!

De kattengeschiedenis is nog niet voorbij. Twee uur later zit namelijk de zwerfpoes op zijn post bij de achterdeur.
Was het dan toch een ander dier dat we vrijdag signaleerden met die akelige klem om zijn lijf?
Of heeft onze zwerver zich weten te bevrijden?

OVER ENKELE WEKEN GRATIS AF TE HALEN IN ZMULN: SUPERLIEVE, SCHATTIGE POESJES DIE EEN GOED THUIS VERDIENEN