Droom…

Zomer in Zmuln! Als Jeannette en Tobias deze ochtend rond zevenen van Rachels schoolbus naar huis teruglopen, zit een van de gasten al op de veranda in de morgenzon. Op zijn knie ligt een verrekijker. Wie weet komt er wild opdagen.
‘Gisteravond liep er een ree in de tuin.’

De vele reeën, hun geblaf en hun jonkies zijn vaak onderwerp van gesprek hier op Freudenhof. Net als het mooie weer. En natuurlijk de uitstapjes die de gasten vandaag gemaakt hebben.

Deze zelfde avond graast er een prachtig roodbruin reekalf in de wei naast het appartementenhuis.
‘Hebben jullie dat gezien?’ vraagt Jeannette op gedempte toon aan de mensen die op het achterste balkon zitten te eten. Ze staan meteen bij de balustrade en seinen ondertussen zachtjes hun onderburen in.
Jeannette kijkt om het hoekje van het veranda-appartement. ‘D’r is weer een ree, hoor.’ Met vier man sterk, camera’s in de aanslag, sluipen ook deze vakantiegangers dichterbij. Het jonge dier laat zich bewonderen, maar trekt zich dan toch terug in het hoge gras bij de bosrand.

Het fotograferen gaat echter nog even door, want het uitzicht blijkt ook zonder ree de moeite waard. De akkers lijken van goud zoals ze daar in het avondlicht liggen tegen een achtergrond van beboste hellingen.
‘Dus zo krijg jij de mensen bij elkaar, Jeannette’, grijnst een van de gasten vanaf het balkon.
‘Ja, ja. Ik wilde ff tellen of iedereen er nog was…’
De avonturen van vandaag worden uitgewisseld. Een prachtige wandeling bij Sörg, hoog boven Liebenfels; een heerlijke rondvaart op de Wörthersee; een mooie klim naar de top van de Ulrichsberg; per kabelbaan de Gerlitzen op.
Een van onze gasten heeft vernomen dat Harold morgenochtend al vroeg van het vliegveld in Slovenië moet worden opgehaald na een paar dagen Nederland. ‘Kun jij wel weg van de kinderen rond die tijd?’ informeert hij. ‘Anders wil ik hem best ophalen, hoor.’ Dat retourtje Ljubljana gaat wel lukken, maar ondertussen is het een geweldig aanbod. Waar vind je zulke gasten?!

De grote renovatie zit erop; kleine klusjes blijven.

Goede gesprekken – onvergetelijke ontmoetingen – een hoop gezelligheid – samen stil zijn:            de vuurplaats: plek bij uitstek voor jonge en oudere gasten!

Rust, ruimte en – de tijd om ervan te genieten.

Zomer in Zmuln.

Nu is het werkelijkheid: een goed bezette parkeerplaats en volop bewoonde vertrekken.

Nóg zo’n moment met mooie ontmoetingen: rondom de barbecue onder de oude wilg.

Harold mag zo nu en dan wat van onze belevenissen delen in het Reformatorisch Dagblad. Deze week is dat dit verhaal:

Jokken uit vriendelijkheid

De column levert leuke reacties op. ‘Het zijn net Werkendammers, die Karinthiërs’,  appt onze goede vriend uit Werkendam. En een van de gasten die onlangs vertrokken is, mailt: ‘Wij lazen vandaag de column over de werklieden in Karinthië. Voor ons niets nieuws; wij hadden al ‘inside information’. Ik heb het idee, dat de volgende column zal gaan over ‘deadlines’, maaaaaaar ik kan het mis hebben.’
Helemaal bijzonder is het bericht van de gasten die we maandag verwachten in het laatste appartement dat we renoveren. Gelukkig lijkt het op tijd klaar te komen, maar we zijn wel verrast door en dankbaar voor alle begrip die uit het mailtje blijkt: ‘Zojuist lazen we de column van Harold Wilbrink in het RD. We vroegen ons al eerder af hoe het zou gaan met de renovatie. Omdat er geen nieuws op de blog kwam te staan, dachten we, dat er wellicht overuren gemaakt worden en we willen daar niet graag de oorzaak van zijn. Nu we in de krant lazen dat verbouwen in Karinthië toch wel een probleem kan zijn, dachten we dat we toch maar even contact moesten opnemen. Maandag hopen we naar Oostenrijk af te reizen, maar wij hebben nog wat speling. Als het voor u prettiger is als we een aantal dagen later komen en wat later weggaan, kan dat wel hoor.’
Afspraak is afspraak. Daar willen we ons koste wat het kost graag aan houden. Wie op vakantie gaat, kijkt daar -terecht- vaak lang van te voren al naar uit en daarom was de spanning hier groot, telkens als een appartement bijna klaar moest zijn.
We zijn zielsdankbaar dat het – vooral dankzij de hulp van mensen als Erwin, Wilko en Marjan – alle keren toch gelukt is (al stond niet altijd elk puntje op de i).  We weten ook dat je dit door allerlei omstandigheden niet altijd zelf in de hand hebt. Wat geweldig – en niet vanzelfsprekend – als mensen op zo’n hartelijke manier even laten merken dat ze daarin meeleven!

Raar idee: nog vier dagen en dan zijn – bijna twee jaar na onze verhuizing – eindelijk alle acht de appartementen gerenoveerd en in gebruik.

De hele benedenverdieping van de zijvleugel is bestemd voor de gasten van Stube Heimisch. Tien personen passen er in. Met twee bescheiden badkamers, een ruime woonkeuken, een eetkamer en drie slaapkamers -waarvan één heel royale- is er ook hier werk genoeg te doen. 
Stube Heimisch komt van ver. Als we het huis in 2016 kopen, wordt dit appartement nog meer dan de andere bewoond door schimmels en spinnen.  De keuken bijvoorbeeld kunnen we zo ongeveer met duim en wijsvinger van de wand trekken… 
Daarom laten we dit voorjaar 2018 aan de achterkant van het verblijf drainage aanleggen. Het rare ‘kelderraam’ boven het aanrecht vervangen we door twee gezelliger raampjes. Onze Elektriker zorgt voor méér elektriciteit en nieuwe stopcontacten. Aan het eind van de winter heeft hij bij min-17 (!) al sleuven in de wanden staan slijpen, waardoor hij nieuwe draden trok.  De beide badkamers worden totaal gestript en opnieuw betegeld. Onze Erwin betegelt ook de vloeren van woonkeuken en eetkamer; Wilko legt laminaat in de slaapkamers; Marjan schildert de vele kozijnen en deuren. De tijd die we nog hebben, is bijna op; het werk nog lang niet!
Omdat Heimisch een houtkachel krijgt, wordt er een schoorsteen gebouwd. Jeannette regelt tien bedden; tien eetkamerstoelen; kleerkasten; gordijnen; keukengerei; handdoekenhaakjes, closetrolhouders enz. enz. 
Redden we het of redden we het niet? 
‘Lukt nooit!’ stellen de gasten uit andere appartementen vast als ze een kijkje komen nemen.
‘Gaat nét’ denkt Harold.
De nachten duren vaak maar vier uurtjes. Verder wordt er gewerkt, gewerkt, gewerkt. 
De nieuwe loodgieter is druk en kan pas komen installeren op de woensdag vóór de donderdag dat het appartement klaar moet zijn… Oeps. Als-ie dat dan ook maar doet, mompelen we.
Hij doet het! Wastafels, toiletpotten, kranen – ze zijn die woensdagmorgen in een mum van tijd aangesloten. Er komt nog water uit ook! En het toilet wordt niet eens met heet water doorgespoeld, zoals bij onze vorige loodgieter het geval was. Sterker nog: er komt helemaal nérgens heet water uit…!
‘Waarom niet?’  bijt de loodgieter ons toe.
Waarom niet? Hoe moeten wij dat weten?
‘Ik heb geen druk, hoe kan dat?’ snauwt hij nerveus.
Geen idee!
‘Ik ken dit huis niet. Hoe lopen de leidingen? Is er ergens een kraan afgesloten?’
Met z’n allen gaan we nadenken en zoeken. Het antwoord is verbijsterend: De vorige loodgieter heeft nooit een leiding aangelegd vanaf de grote, nieuwe boiler op zolder naar deze zijvleugel!
En dus…?
‘… moet er hier een boiler komen!’
Maar daar is geen geschikte plek voor. En al helemaal geen tijd meer. Morgen arriveren de vakantiegangers.
‘… dan een leiding vanaf de zolder over het hele huis naar dit deel van het huis.’
Mooi! Doen! Hoe lang duurt dat?
‘Geen idee, maar ik heb er pas volgende week tijd voor.’
VOL-GEN-DE WEEK??? De gasten zijn al onderweg!
‘Het spijt me. Ik heb nog meer klanten.’
Wilko krabt zich achter het oor. Harold wrijft over zijn baard. Jeannette gaat er bibberend bij zitten. Marjan is nietsvermoedend een spiegelkast in elkaar aan het zetten – en dat laten we maar even zo. 
O, o, o!
‘Dan bel ik de vorige loodgieter maar weer’, verzucht Harold uiteindelijk.
‘Als u…’ oppert de loodgieter, ‘… zelf een flexibele slang uit Klagenfurt gaat halen én die over de zolders trekt, dan zal ik vanmiddag terugkomen om hem te monteren.’
Harold en Wilko vliegen al. Eigenlijk moesten zij zo snel mogelijk drieduizend andere dingen doen, maar dat kan vannacht tenslotte ook nog…
Die middag beschikt Stube Heimisch over kokend heet water!  Yes!

We rennen verder. Maria en haar vriendin Dorien -die hier logeert- schilderen samen stoelen; Marjan timmert plintjes vast; Rachel maakt meubels schoon; Matthias ruimt puin en rent met gereedschappen van de een naar de ander; de Elektriker wringt zich hoofdschuddend een stampvolle badkamer uit. ‘Fünf Leute!’ zucht hij. Daar past hij niet meer bij. Hij klimt op een trapje en hangt eerst maar de kroonluchter in de woonkamer op. Jeannette sleept met matrassen. Harold schroeft gordijnroedes aan de muur. Erwin kit nog gauw de tegels boven het aanrecht. Wilko zet een slot in de voordeur – die vervolgens een uur lang niet meer open kan.
En zo gaat het maar door, ook de volgende morgen – als blijkt dat de kleerkast in de grote slaapkamer onmogelijk in elkaar gezet wil worden. Drie man sterk stort zich erop. Uur na uur verstrijkt voordat het eindelijk lukt.
De houtkachel is nog niet aangesloten; de nieuwe keukenramen hebben nog geen gordijntjes. Maar verder begint Stube Heimisch steeds meer op een echt ‘Heim’ te lijken. Als rond vieren de gasten arriveren, veegt Jeannette juist een laatste restje stof over de drempel. De vakantie van de eerste gasten in Heimisch kan beginnen.
En wij… gaan als een speer het achtste en laatste appartement van Freudenhof aflakken: Stube Freundlich. 

Spinnen en schimmels bewonen aanvankelijk het appartement dat Stube Heimisch moet gaan worden…

Stube Heimisch komt van ver…

Moet dit slaapvertrek echt ooit een mooie eetkamer worden?

De werkzaamheden beginnen al in de winter. Een toog vervangt de deur.

De deur naar een voormalige slaapkamer wordt vervangen door een toog. Daarachter komt de eetkamer.

Bij min-17 zorgt de Elektriker voor nieuwe draden. Dat rare raam gaat trouwens ook weg.

Hé, kijk nou! Daar begint toch echt wat te veranderen.

Eindelijk bijna klaar: de eetkamer.

Stilleven in Stube Heimisch.

Nog even iets over deze ‘Wohnung’: De houtkachel en de ruimte zijn niet het enige pluspunt. In een van beide badkamers is de drempel weggehaald; hier staat een verhoogd toilet en langs de wand is een beugel geplaatst, in de hoop dat mensen die wat slechter ter been zijn, daar gemak van zullen hebben. Zij kunnen hun auto tot aan de voordeur van Heimisch rijden, om via de tuindeur meteen de zitruimte binnen te gaan, waar deze badkamer plus één slaapkamer direct aan grenzen.

Containers vol zooi werden er vorig jaar afgevoerd en nóg houdt het niet op. Met grote regelmaat rijdt Harold een ochtend lang heen en weer naar de vuilstort in Sankt Veit an der Glan.
Hoeveel hij daar ook dumpt, thuis is de voorraad rommel nog altijd niet uitgeput. En dat heeft niet alléén te maken met het feit dat Freudenhof ten tijde van de aankoop ongelooflijk volgestouwd stond met troep. Het komt óók doordat Harold het systeem van afval verwijderen niet helemaal snapt, al heeft-ie in z’n jonge jaren dan een vakantiebaantje op de vuilniswagen gehad.
Zo kan het gebeuren dat zijn auto niet – zoals bedoeld – leeg het terrein van de vuilstort verlaat, maar met twee kanjers van schilderijen op de achterbank, bijvoorbeeld… Gevonden tussen het puin en te mooi om te laten liggen, vindt de Freiherr von Freudenhof.
Vandaag gaat het weer mis. Harold staat zijn afval uit te laden als z’n oog op een reusachtige knuffel valt, die treurig tussen de vuilniszakken en viezigheid ligt. Precíes zo’n mega-beer als Rachel voor haar verjaardag vroeg – maar niet kreeg omdat het bakbeest aldus haar vader:

A) te duur was;
B) volkomen overbodig was, aangezien Rachels kamer toch al vol met knuffels staat;
C)  ongetwijfeld ook mee zou verhuizen naar het ouderlijk bed gedurende de nachten dat Rachel besloot met haar lievelingen tussen haar ouders in te kruipen!

Nu staat Harold toch in tweestrijd. Maar niet lang. Een halfuurtje later zit de vondeling op Rachels bureaustoel te wachten tot ze uit school komt. De verrassing is compleet. Eén moment staat ze perplex met de kruk van haar slaapkamerdeur in de hand naar de stoel te staren. Dan sluit ze de beer in haar armen. Vervolgens gaat ze de knuffel met een emmer, een doek en veel wasmiddel te lijf, om hem daarna in de zon te drogen te leggen. En ze houdt niet op met stralen! Waar afval al niet goed voor kan zijn…

‘Frau Wielbrienk! Frau Wielbrienk!’
Of Jeannette even wil kijken naar de nieuwe schoorsteen in de Stubes Heimisch en Freundlich. Komt die zo op de goede plek?
Jazeker, prachtig…
Ze heeft net haar kwast met krijtverf weer ter hand genomen als een van de werklieden het zonovergoten terras op loopt.
‘Frau Wielbrienk?’
Of ze even kijken wil naar het isolatiemateriaal bij de fundering. Zit dat wat haar betreft op de goede hoogte?
Welja, waarom niet.
De man is nog niet weg, of nummer drie verschijnt.
‘Frau Wielbrienk?’
Of hij dat lint bij het gazon misschien even mag weghalen, zodat hij iets verder naar achteren kan rijden?
Tuurlijk, prima.
Door de open deur kijkt Jeannette Harold aan, die binnen grijnzend een wand van de spiksplinternieuwe Stube Herzlich staat te sauzen.
‘Waarom moeten ze mij steeds hebben?’
‘Omdat ik ze laatst een paar keer naar jou heb toegestuurd, haha.’
Er kijken twee gasten om het hoekje.
‘Wij komen jullie even helpen. Wat zullen we doen?’
‘Hélpen? Dóe-oen? Niks natuurlijk! Jullie hebben vakantie!’
Er valt niet over te praten. Voor we het weten, zet de één de deurtjes op de keuken van Herzlich en staat de ander met een roller vol witte saus bij de achtergevel. Zoonlief springt ook bij. En dat, terwijl hij in deze vakantie ook al voor zijn examen moet  leren. Hij klimt op een ladder en begint de muur schoon te maken.
De volgende avond lopen er weer andere gasten  binnen.
‘Ik ben alleen maar nieuwsgierig, hoor’, bekent de één.
Leuk juist, die belangstelling!
Of ze iets kan doen. ‘Valt er nog wat te naaien bijvoorbeeld?’
Nog geen uur later krijgen we een app van iemand uit onze kerkelijke gemeente: ‘Guten Abend, ich möchte gerne morgen früh von ca 8.30 bis 10.30 h zum putzen kommen. Passt dir das? Gut Nacht.’
We geloven onze ogen niet. Wat zijn we bevoorrecht met zoveel geweldige mensen om ons heen! Het is druk, ja. Harold staat tot in de kleine uurtjes te verven; Jeannette zit midden in de nacht achter de naaimachine. Het is behoorlijk spannend of we alles op tijd klaar krijgen, dat ook, ja. Maar we genieten ondertussen enorm van deze mooie meidagen, met spelende kinderen in de tuin, met vrolijke vriendelijke gasten overal en met een vakantiehuis dat elke dag mooier wordt. Hier de eerste – niet officiële;) – foto’s van Stube Herzlich.

De eerste twee gezinnen van het seizoen zijn vertrokken. Wat was het gezellig! We genoten van de sfeer: rond de tennistafel en bij de koffietafel, in het speeltuintje, aan de Zmulner See én tijdens een dagje uit naar de Obir Tröpfsteinhöhlen en de Trögener Klamm.
De volgende twee families zijn inmiddels gearriveerd en ook vandaag verwachten we nieuwe gasten.
Ondertussen ronden we de werkzaamheden in Stube Herzlich af. Hopelijk kunnen we vanavond de eerste foto’s plaatsen van dit nieuwe appartement, dat als het goed is, dinsdag ingewijd wordt!

Freudenhof bruist. De stilte is gedurende deze weken tijdelijk verdreven, verstoord door de ronkende schuurmachine van Marjan, de accuboor van Wilko, de motorzaag van Frederik, de slijptol van Harold, de tegelsnijder van Erwin, de trekker en de graafmachine van een ploeg Karinthiërs, die achter het appartementenhuis drainage aanlegt en in de voortuin een watertank begraaft, die veel wegheeft van een onderzeeër. Krijgen we alles op tijd weer glad voordat de eerste gasten van dit seizoen arriveren, is de spannende vraag die we ons zelf regelmatig stellen. Het lijkt erop van wel, maar vraag niet hoe…! Marjan heeft niet voor niks vorige week dit mooie bord voor ons gemaakt: 

Het is een gevleugelde uitspraak geworden! Drie keer per dag moeten we onze plannen wijzigen, het rooster omgooien. Mensen die niet op het afgesproken moment komen opdagen; materialen die bij nader inzien niet leverbaar blijken; een regenbui die de dingen in het water doet vallen, er is altijd wel wát – en tot op zeker hoogte wennen we er nog aan ook.
We geven elkaar maar eens een knipoog, roepen in koor: ‘Zoals verwacht, loopt alles anders, jongens!’ en strijden moedig voort.
Als deze dinsdagmorgen het moment van afscheid nemen aanbreekt, is er on-voor-stel-baar veel werk verzet! Toch heerst er aan het ontbijt een treurige stemming. Het vertrek van vrienden blijft lastig, hier. Je weet dat je niet even bij elkaar langs kunt komen zoals in Nederland het geval geweest zou zijn; dat het vaak een tijd duurt voordat je elkaar terugziet; én je bent ondertussen wel veel intenser met elkaar opgetrokken, hebt bij al dat werk meer met elkaar beleefd en besproken dan ‘vroeger’ in Nederland het geval was bij een kopje thee.
We troosten ons vandaag met de gedachte dat Wilko & Marjan als het goed is over een maandje alweer terugkeren en Frederik over drie maanden, maar leuk is dit moment toch niet. Vooral de meisjes hebben het zwaar.
Rond zevenen vloeien er vele tranen, en dan rijdt onze ouwe auto de nevels in, op weg naar het vliegveld in Slovenië. Rondom Freudenhof ronken nu alleen nog de trekker en de graafmachine.
Jeannette zet zich aan haar boek – ook dat werk dient tenslotte door te gaan – , op een laptop die het met de batterij moet doen, want over stroom beschikken we vanochtend wegens werkzaamheden niet. ‘Wat hebben we veel te danken aan het geweldige stel mensen dat nu vertrokken is’, denkt ze, ‘en niet alleen vanwege al het werk dat ze hier verricht hebben! We zullen hen missen!’
Wat ze niet weet, is dat de spits in het centrum van Klagenfurt deze ochtend wél erg druk is… Dat de autorit over de Loiblepass vandaag niet opschiet met al die regen… Dat Frederik eerder zou moeten inchecken dan de anderen, omdat hij als enige ook ruimbagage mee heeft…
En zo kan het gebeuren dat terwijl Jeannette argeloos doortikt, Frederik op z’n sokken over het vliegveld van Ljubjana rent. Zijn schoenen zijn al door de douane, en hij moet héél snel zijn, wil hij daar zelf ook nog doorheen komen, zoveel is hem inmiddels wel duidelijk aan het worden. Hij vond het net al zo vreemd dat er bij de balie niemand meer zat die zijn bagage kon aannemen… Harold, de onverbeterlijke optimist, mocht dan denken dat het baliepersoneel nog kómen moest, Fred begint iets anders te vrezen. Dat wordt er niet beter op als hij Marjan haar hand ziet opheffen en hoort zeggen: ‘Hé! Alida Maria Susanna, dat ben ík! Jongens, we worden omgeroepen!’ Luttele minuten later schudt het luchtvaartpersoneel meewarig het hoofd. Ernstig kijken ze de arme vliegende-Hollander-op-sokken aan. ‘Zu spät!’ De gate is gesloten! Een paar vriendelijke stewardessen grijpen naar de telefoon. Haastig voeren ze een gesprek met de captain zelf. Maar die is onverbiddelijk. Hij vertrekt met z’n toestel.
Frederik zit er niet in. Wilko en Marjan -compleet in verwarring door de vraag of Fred het nog haalt of niet en of ze op hem moeten wachten of niet- bevinden zich evenmin aan boord. En zo keert rond het middaguur de hele club weer terug bij Freudenhof.
We hadden het kunnen verwachten: ook vandaag liep alles anders. Tijdens de vrolijke avondmaaltijd doet de uitgelaten sfeer aan tafel in geen enkel opzicht meer denken aan de treurige stemming bij het ontbijt…! Er zijn mensen die zelfs beginnen te vermoeden dat heel die vertraging alleen maar een truc was om Frederik, Marjan en Wilko nog een tijdje hier te houden.

Behalve de vele reeën die zich – vooral in dit jaargetijde – dagelijks laten zien, kun je hier op Freudenhof van alles tegenkomen. De oogst van afgelopen week…: