Containers vol zooi werden er vorig jaar afgevoerd en nóg houdt het niet op. Met grote regelmaat rijdt Harold een ochtend lang heen en weer naar de vuilstort in Sankt Veit an der Glan.
Hoeveel hij daar ook dumpt, thuis is de voorraad rommel nog altijd niet uitgeput. En dat heeft niet alléén te maken met het feit dat Freudenhof ten tijde van de aankoop ongelooflijk volgestouwd stond met troep. Het komt óók doordat Harold het systeem van afval verwijderen niet helemaal snapt, al heeft-ie in z’n jonge jaren dan een vakantiebaantje op de vuilniswagen gehad.
Zo kan het gebeuren dat zijn auto niet – zoals bedoeld – leeg het terrein van de vuilstort verlaat, maar met twee kanjers van schilderijen op de achterbank, bijvoorbeeld… Gevonden tussen het puin en te mooi om te laten liggen, vindt de Freiherr von Freudenhof.
Vandaag gaat het weer mis. Harold staat zijn afval uit te laden als z’n oog op een reusachtige knuffel valt, die treurig tussen de vuilniszakken en viezigheid ligt. Precíes zo’n mega-beer als Rachel voor haar verjaardag vroeg – maar niet kreeg omdat het bakbeest aldus haar vader:

A) te duur was;
B) volkomen overbodig was, aangezien Rachels kamer toch al vol met knuffels staat;
C)  ongetwijfeld ook mee zou verhuizen naar het ouderlijk bed gedurende de nachten dat Rachel besloot met haar lievelingen tussen haar ouders in te kruipen!

Nu staat Harold toch in tweestrijd. Maar niet lang. Een halfuurtje later zit de vondeling op Rachels bureaustoel te wachten tot ze uit school komt. De verrassing is compleet. Eén moment staat ze perplex met de kruk van haar slaapkamerdeur in de hand naar de stoel te staren. Dan sluit ze de beer in haar armen. Vervolgens gaat ze de knuffel met een emmer, een doek en veel wasmiddel te lijf, om hem daarna in de zon te drogen te leggen. En ze houdt niet op met stralen! Waar afval al niet goed voor kan zijn…

‘Frau Wielbrienk! Frau Wielbrienk!’
Of Jeannette even wil kijken naar de nieuwe schoorsteen in de Stubes Heimisch en Freundlich. Komt die zo op de goede plek?
Jazeker, prachtig…
Ze heeft net haar kwast met krijtverf weer ter hand genomen als een van de werklieden het zonovergoten terras op loopt.
‘Frau Wielbrienk?’
Of ze even kijken wil naar het isolatiemateriaal bij de fundering. Zit dat wat haar betreft op de goede hoogte?
Welja, waarom niet.
De man is nog niet weg, of nummer drie verschijnt.
‘Frau Wielbrienk?’
Of hij dat lint bij het gazon misschien even mag weghalen, zodat hij iets verder naar achteren kan rijden?
Tuurlijk, prima.
Door de open deur kijkt Jeannette Harold aan, die binnen grijnzend een wand van de spiksplinternieuwe Stube Herzlich staat te sauzen.
‘Waarom moeten ze mij steeds hebben?’
‘Omdat ik ze laatst een paar keer naar jou heb toegestuurd, haha.’
Er kijken twee gasten om het hoekje.
‘Wij komen jullie even helpen. Wat zullen we doen?’
‘Hélpen? Dóe-oen? Niks natuurlijk! Jullie hebben vakantie!’
Er valt niet over te praten. Voor we het weten, zet de één de deurtjes op de keuken van Herzlich en staat de ander met een roller vol witte saus bij de achtergevel. Zoonlief springt ook bij. En dat, terwijl hij in deze vakantie ook al voor zijn examen moet  leren. Hij klimt op een ladder en begint de muur schoon te maken.
De volgende avond lopen er weer andere gasten  binnen.
‘Ik ben alleen maar nieuwsgierig, hoor’, bekent de één.
Leuk juist, die belangstelling!
Of ze iets kan doen. ‘Valt er nog wat te naaien bijvoorbeeld?’
Nog geen uur later krijgen we een app van iemand uit onze kerkelijke gemeente: ‘Guten Abend, ich möchte gerne morgen früh von ca 8.30 bis 10.30 h zum putzen kommen. Passt dir das? Gut Nacht.’
We geloven onze ogen niet. Wat zijn we bevoorrecht met zoveel geweldige mensen om ons heen! Het is druk, ja. Harold staat tot in de kleine uurtjes te verven; Jeannette zit midden in de nacht achter de naaimachine. Het is behoorlijk spannend of we alles op tijd klaar krijgen, dat ook, ja. Maar we genieten ondertussen enorm van deze mooie meidagen, met spelende kinderen in de tuin, met vrolijke vriendelijke gasten overal en met een vakantiehuis dat elke dag mooier wordt. Hier de eerste – niet officiële;) – foto’s van Stube Herzlich.

De eerste twee gezinnen van het seizoen zijn vertrokken. Wat was het gezellig! We genoten van de sfeer: rond de tennistafel en bij de koffietafel, in het speeltuintje, aan de Zmulner See én tijdens een dagje uit naar de Obir Tröpfsteinhöhlen en de Trögener Klamm.
De volgende twee families zijn inmiddels gearriveerd en ook vandaag verwachten we nieuwe gasten.
Ondertussen ronden we de werkzaamheden in Stube Herzlich af. Hopelijk kunnen we vanavond de eerste foto’s plaatsen van dit nieuwe appartement, dat als het goed is, dinsdag ingewijd wordt!

Freudenhof bruist. De stilte is gedurende deze weken tijdelijk verdreven, verstoord door de ronkende schuurmachine van Marjan, de accuboor van Wilko, de motorzaag van Frederik, de slijptol van Harold, de tegelsnijder van Erwin, de trekker en de graafmachine van een ploeg Karinthiërs, die achter het appartementenhuis drainage aanlegt en in de voortuin een watertank begraaft, die veel wegheeft van een onderzeeër. Krijgen we alles op tijd weer glad voordat de eerste gasten van dit seizoen arriveren, is de spannende vraag die we ons zelf regelmatig stellen. Het lijkt erop van wel, maar vraag niet hoe…! Marjan heeft niet voor niks vorige week dit mooie bord voor ons gemaakt: 

Het is een gevleugelde uitspraak geworden! Drie keer per dag moeten we onze plannen wijzigen, het rooster omgooien. Mensen die niet op het afgesproken moment komen opdagen; materialen die bij nader inzien niet leverbaar blijken; een regenbui die de dingen in het water doet vallen, er is altijd wel wát – en tot op zeker hoogte wennen we er nog aan ook.
We geven elkaar maar eens een knipoog, roepen in koor: ‘Zoals verwacht, loopt alles anders, jongens!’ en strijden moedig voort.
Als deze dinsdagmorgen het moment van afscheid nemen aanbreekt, is er on-voor-stel-baar veel werk verzet! Toch heerst er aan het ontbijt een treurige stemming. Het vertrek van vrienden blijft lastig, hier. Je weet dat je niet even bij elkaar langs kunt komen zoals in Nederland het geval geweest zou zijn; dat het vaak een tijd duurt voordat je elkaar terugziet; én je bent ondertussen wel veel intenser met elkaar opgetrokken, hebt bij al dat werk meer met elkaar beleefd en besproken dan ‘vroeger’ in Nederland het geval was bij een kopje thee.
We troosten ons vandaag met de gedachte dat Wilko & Marjan als het goed is over een maandje alweer terugkeren en Frederik over drie maanden, maar leuk is dit moment toch niet. Vooral de meisjes hebben het zwaar.
Rond zevenen vloeien er vele tranen, en dan rijdt onze ouwe auto de nevels in, op weg naar het vliegveld in Slovenië. Rondom Freudenhof ronken nu alleen nog de trekker en de graafmachine.
Jeannette zet zich aan haar boek – ook dat werk dient tenslotte door te gaan – , op een laptop die het met de batterij moet doen, want over stroom beschikken we vanochtend wegens werkzaamheden niet. ‘Wat hebben we veel te danken aan het geweldige stel mensen dat nu vertrokken is’, denkt ze, ‘en niet alleen vanwege al het werk dat ze hier verricht hebben! We zullen hen missen!’
Wat ze niet weet, is dat de spits in het centrum van Klagenfurt deze ochtend wél erg druk is… Dat de autorit over de Loiblepass vandaag niet opschiet met al die regen… Dat Frederik eerder zou moeten inchecken dan de anderen, omdat hij als enige ook ruimbagage mee heeft…
En zo kan het gebeuren dat terwijl Jeannette argeloos doortikt, Frederik op z’n sokken over het vliegveld van Ljubjana rent. Zijn schoenen zijn al door de douane, en hij moet héél snel zijn, wil hij daar zelf ook nog doorheen komen, zoveel is hem inmiddels wel duidelijk aan het worden. Hij vond het net al zo vreemd dat er bij de balie niemand meer zat die zijn bagage kon aannemen… Harold, de onverbeterlijke optimist, mocht dan denken dat het baliepersoneel nog kómen moest, Fred begint iets anders te vrezen. Dat wordt er niet beter op als hij Marjan haar hand ziet opheffen en hoort zeggen: ‘Hé! Alida Maria Susanna, dat ben ík! Jongens, we worden omgeroepen!’ Luttele minuten later schudt het luchtvaartpersoneel meewarig het hoofd. Ernstig kijken ze de arme vliegende-Hollander-op-sokken aan. ‘Zu spät!’ De gate is gesloten! Een paar vriendelijke stewardessen grijpen naar de telefoon. Haastig voeren ze een gesprek met de captain zelf. Maar die is onverbiddelijk. Hij vertrekt met z’n toestel.
Frederik zit er niet in. Wilko en Marjan -compleet in verwarring door de vraag of Fred het nog haalt of niet en of ze op hem moeten wachten of niet- bevinden zich evenmin aan boord. En zo keert rond het middaguur de hele club weer terug bij Freudenhof.
We hadden het kunnen verwachten: ook vandaag liep alles anders. Tijdens de vrolijke avondmaaltijd doet de uitgelaten sfeer aan tafel in geen enkel opzicht meer denken aan de treurige stemming bij het ontbijt…! Er zijn mensen die zelfs beginnen te vermoeden dat heel die vertraging alleen maar een truc was om Frederik, Marjan en Wilko nog een tijdje hier te houden.

Behalve de vele reeën die zich – vooral in dit jaargetijde – dagelijks laten zien, kun je hier op Freudenhof van alles tegenkomen. De oogst van afgelopen week…:

Bevoorrecht zijn we! Drie dagen nadat ze met ‘het Leger’ naar Nederland vertrokken was, konden we Marjan alweer ophalen van het vliegveld in Ljubljana! Wilko volgde de zaterdag daarna. Samen schuren, schilderen en restaureren ze er op los. De luiken aan de zij- en achtergevel zijn door hen geheel in stijl hersteld. En Stube Herzlich wordt een idylle.
Frederik is er ook nog altijd. Vandaag maakte hij een droom van een vuurplaats. In gedachten zien we ons daar op zwoele zomeravonden omheen zitten met de gasten. Hij is bovendien begonnen de rode minifietsjes van Freudenhof op te lappen. Daarmee scheuren Rachel en hij de hellingen op en af. Verder legt Frederik nog steeds onbekommerd de een na de andere boom om. Dankzij zijn drastisch ingrijpen, is er in de achtertuin van het appartementenhuis een prachtige rotswand tevoorschijn gekomen, net als langs het sportveld.
De zon schijnt, de temperaturen stijgen tot bijna zomers. De kinderen houden een watergevecht en liggen daarna op de trampoline te drogen. Van het ene op het andere moment kunnen de winterjassen aan de kapstok blijven hangen, en dragen we korte mouwen en teenslippers. Sneeuw zien we alleen nog op de bergkam aan de overkant, de winter is voorbij!

Stube Herzlich wordt dankzij Wilko & Marjan een idylle…

Fred z’n vuurplaats…

Oude luiken in ere hersteld.

De Aufenthaltsraum – gedurende lange jaren een donkere, muffe, volgestouwde ruimte – is weliswaar nog niet klaar, maar begint toch karakter te krijgen.

Rolcontainers repareren is een saaie bezigheid als je het Harold vraagt. Hij doet het dan ook nooit langer dan vier uur op een dag. Na één uur, komt het hem voor alsof-ie er al een hele werkweek heeft opzitten. Vorige week kreeg Harold een geniale inval. Met een draadloze hoofdtelefoon èn de Johannes Passion op zijn telefoon zou de werkdag hem niet lang genoeg kunnen duren.
Drie dagen later (de eerste dag vergat hij de hoofdtelefoon, de tweede had-ie ‘m bij zich, maar was het ding niet opgeladen) zet hij in een hoekje van het enorme magazijn de hooftelefoon op en start verwachtingsvol het meesterstuk van Bach. En ja, daar klinken de houtblazers al. Hij staat wel wat zacht, vindt Harold. Nu is zijn gehoor niet je-van-het, maar je hoort de muziek nauwelijks boven het geraas van de voorbijsnellende heftrucks uit. Het volume staat voluit, ziet Harold. Even googlen voor een oplossing. Die zijn er genoeg. Harold installeert een ‘volume booster’ en drukt een paar keer op de knop ‘boost’.  Elke keer dat hij erop drukt neemt het geluidsniveau met 30 procent toe. Maar echt helpen, doet het niet. Het valt Harold wel op dat er naar hem gekéken wordt. Een groepje collega’s staat een eindje verderop met elkaar te praten en wijzen naar die Holländer. Na nog een paar keer op ‘boost’ te hebben gedrukt, geeft Harold het op. Hij zal Frederik thuis wel eens vragen; die heeft er verstand van. Hij zet de hoofdtelefoon af, en merkt tot zijn schrik dat er een geluid uit zijn telefoon komt, zoals nooit tevoren. Hij moet er zelf om lachen, zwaait even naar zijn collega’s en brengt de verbinding tussen telefoon en hoofdtelefoon tot stand. “Herr, unser Herrscher, dessen Ruhm in allen Landen herrlich ist!”

We zagen er lang van tevoren al naar uit. De kinderen ook. Maria installeerde een app op haar telefoon die de dagen aftelde tot het zover was. En precies een week geleden brak dan eindelijk het lang verwachte moment aan: Luid toeterend kwam de Leger-des-Heilsbus de berg opgereden.  Luid toeterend keerde het Leger gisteravond weer richting Nederland.
Tussen het getoeter door was er weer heel veel lol en werd er hard gewerkt aan de vervolmaking van Freudenhof.
De illustere troepenmacht bestond dit keer uit acht heldhaftige vrijwilligers. Je zou hun grappen en grollen graag willen onthouden om ze op je blog te zetten. Maar het zijn er te veel. Ze vliegen ook veel te snel heen en weer om allemaal op te slaan. En, zeg nou zelf,  je gaat toch niet tijdens de maaltijd of in de pauze met een pen en notitieblokje die hilarische opmerkingen noteren. Neem daarom maar gewoon van ons aan dat we vaak de hik kregen van het lachen. Dat ze in Ugchelen nog geen theatershow of cabaretprogramma  hebben, snappen we echt niet.
Schreven we ooit dat we te weinig hout voor de kachel hadden? Nu niet meer. We weten niet waar we het allemaal moeten laten. Marjan heeft honderden schrootjes van de wanden in Stube Heimisch gesloopt en aan stukken gezaagd. Frederik heeft met hulp van Khalid inmiddels meer dan twintig bomen geveld, waaronder enkele die dood waren. Dat hout kan meteen de kachel in.
Wilko was de afgelopen week de manus van alles. Hij stopte gaten dicht –deftiger gezegd: hij egaliseerde wanden –, timmerde het binnenwerk van een nis in Stube Heimisch, hielp ons al brandend van een hoop houtafval af en deed 1001 dingen meer.
Jimmy maakte met Wilchert een pracht van een boerenbuitendeur en hield het vuur van Wilko brandend. Wilchert stucte met Freek de wanden van appartement Herzlich. Herzlichen Dank dafür! Ook voor al die mooie randen en rozetten die de plafonds nu sieren!
Ondertussen deden Frank en Bert de inkopen voor de fourage, bereidden zij de maaltijden en zorgden ervoor dat de keuken opgeruimd en schoon bleef.
En wéér was het voor ons allemaal een feestweek waar we dankbaar op terug mogen zien.

Zie voor eerdere verhalen over Het Leger op Freudenhof:

• Stil
• Leger der Helden herovert Zmuln
• Het Leger des heils rukt op

Ontvangstcomité…

Wat een geweldig leuke verrassing: Freek brengt kaarten en cadeautjes mee vanuit de kerk in Apeldoorn!

Elke avond fantastisch eten…

… van deze topkok!

Wilchert op 1100 meter hoogte.

Echt Oostenrijks: Kaiserschmarrn.

Avond aan de Wörthersee.

Papkindjes.

Samen delen.

Snel geïntegreerd…