Breng je 140 kroketten van Lieren naar Zmuln, kom je d’r na een paar dagen achter dat het er veel te weinig zijn. Als het zo doorgaat, zit er eind volgende week geen kroket meer in de vriezer.

Bij thuiskomst in Zmuln zette Maria meteen haar tanden in een deel van de voorraad. En vandaag hebben we maar liefst zo’n veertig kroketten moeten serveren.
Maar, wat deden we dat graag! De Jugend van onze Kirche kwam ons helpen. Helemaal freiwillig. En werken dat ze deden!: ze spoten de buitenmuren van het appartementenhuis schoon; groeven een sleuf, om ook het bovenste deel van de fundering met vochtwerende verf te verven; schuurden en reinigden 21 stoelen; zetten die in de grondverf en deden nog meer, nog veel meer.
En dan te bedenken dat Harold behalve kroketten ook een 15-jarige boerenzoon uit Barneveld heeft meegebracht – jazeker: op klompen en met eieren van eigen kippen – die hier met de bosmaaier opgewekt tekeer gaat in een tempo dat wij nauwelijks kunnen bijhouden. De parkeerplaats en de tennisbaan – twee dagen terug niet minder dan echte oerwouden – heeft hij nu al tevoorschijn weten te halen!

Daarom zijn het welbestede kroketten voor al deze geweldige mensen. En daarom was het een welbestede barbecue vanavond. Wat zijn we gezegend!

Liebe Amélie, Debora, Amos, Boaz, Stefan und Idris: sehr vielen Dank! Es war wirklich toll. Wir sind überrascht und dankbar!

… en ik neem mee: 140 kroketten, sambal oelek, soda, Zaanse mayonaise, pepermunt, pindakaas en nog veel meer.

Harold en Matthias zijn na enkele mooie dagen in Nederland op weg naar huis. De kruudmoes van oma Wilbrink, die zij ook vervoeren, hebben ze niet op de foto gezet. Maar juist daarom zit Jeannette vandaag de hele dag op de uitkijk. En ze mag die verrukkelijke Veluwse lekkernij vanavond helemaal alleen opeten…!

We denken zelf aan twee forse, bronzen borstbeelden, op flinke sokkels middenop het veld voor de Freudenhof, met een perkje rozen eromheen. Het definitieve besluit hebben we echter nog niet genomen. We kunnen er ook nog metalen of stenen bustes van maken. We zouden vergeet-mij-nietjes kunnen planten in plaats van rozen. Eén ding is zeker: de inscripties moeten van zwaar verguld goud zijn. Dat hebben Wilko en Marjan verdiend na drieënhalve week knetterhard werken. De teksten voor de inscripties hebben we ook al.

Voor Marjan is het deze geworden:

‘Weinig plekken hier bleven onberoerd  door haar schuurpapier en kwast
alles en iedereen werd door haar creativiteit en onstuimige dadendrang verrast’

En voor Wilko deze:

‘Hij is loodgieter, electriciën, timmerman.
D’r is eigenlijk niks wat-ie niet kan’

Christa trakteert vandaag op de Volksschule. Morgen hoopt ze naar de Veluwe terug te gaan. Drie weken lang was ze bij ons in Karinthië. Een feest voor Rachel; een belevenis voor Christa zelf. Elke dag gingen ze samen naar school en hoewel Christa nog maar zelden Duits had gehoord en gesproken, hielden de twee 10-jarigen een prachtige presentatie. Herr Direktor zelf kwam meeluisteren en mailde een paar foto’s naar Zmuln.

Eerst thuis even oefenen voor een vertrouwd publiek.

Donderdagmorgen 11 mei, in de klas.

Poster.

12 mei: afscheid, dus: trakteren!

Met ‘der Matthias’ in der Zeitung (helemaal links) en…

… ‘der Harold’ in het RD.

Wat een mooi moment om de dag mee te beginnen: sinds een week kunnen we elke ochtend vroeg via het raam op de overloop deze bezoeker begroeten… Het oude lied van Zmuln klopt nog steeds: ‘In der Näh springt manch ein Reh.’

En dan is het 2 mei.
Precies…
…48 jaar geleden werd Harold geboren;
…15 jaar geleden trouwden we;
…1 jaar geleden zagen we voor het eerst ons huis hier in Zmuln – en sindsdien rollen we van de ene verrassing in de andere. Neem nou de afgelopen tijd…:

Onze auto – die Frederik en Ezra naar Nederland brengt –  keert terug met dit prachtige stel: Wilko & Marjan schuren, schilderen, sauzen, lijmen, lakken, plakken, timmeren, zagen. Ze zien alles, kunnen alles en zijn van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in touw om van Freudenhof iets heel moois te maken.

Als in Nederland de meivakantie aanbreekt, komen ook onze vrienden Leon & Gerda met hun kroost deze kant op. Daar beneden staat hun gehuurde camper-bij-zonsopkomst. Zo zitten we weer enkele dagen met z’n zeventienen aan tafel. En…

… er rijpt een plan: Christa mag twee extra weken blijven! Ze gaat met Rachel naar school. Herr Direktor en de directeur in Nederland vinden het goed.

Rudy & Anita komen een lang weekend om Harolds verjaardag en onze trouwdag mee te vieren. Wat blijkt? Ze hebben ook Opa & Oma bij zich! Die hebben een nacht lang reizen over voor een weekendje Freudenhof. Wat zijn we blij met deze enorme verrassing!

Matthias loopt ondertussen in de stromende regen met z’n makkers van de jeugdbrandweer de Vierbergelauf. Aan deze jaarlijkse wandeltocht over vier bergen doen heel veel Karinthiërs mee. Ongeacht het weer, zo merken wij. En mét een rooms-katholiek tintje…

Oom en neef werpen vervolgens een hengeltje uit aan de Zmulner See.

Oma vult de bloembakken,

Opa hangt de lampen op in de gang,

en Harold verjaart!

Nog niet alle puntjes staan op de i, maar Stube Gemütlich begint zijn naam eer aan te doen… Bijna klaar: een knusse Stube in Oostenrijkse kleuren en met hier en daar een hert.

Philomena woont met haar oude moeder, een hond, twee katten en vijfenveertig kippen aan een bergbeek in een smal dal. Elke zondag zien we haar in de kerk. Daar nodigt ze ons uit om eens langs te komen. Woensdagmiddag kruipen we met onze zevenen in de Volvo en daar gaan we, óp naar de Karawanken. Naar de kippen die in oude caravans wonen, naar het prieel waar we koffie drinken en Karinthische ‘Kuchen’ eten, naar de heldere beek die langs het erf stroomt. Philomena leidt ons rond, stelt ons voor aan Gustav de haan en aan Rudi de hond. Ze graaft een paar handenvol knollen op, zomaar uit het gras. Topinambur, noemt ze die. Ze stopt ze in een mandje en bakt er binnen verrukkelijke ‘puffen’ van. Die eten we met een pittige groentensaus uit Slovenië, dat op nog geen 10 km afstand ligt. Na afloop duiken wij iets verderop een ´Klamm´ in, een indrukwekkend ruige kloof met steile rotswanden aan weerszijden en bruisend bergwater in de diepte. We kronkelen via haarspeldbochten omhoog tot aan een romantisch wit kerkje. Langs de paden die de donkere bossen ingaan, staan waarschuwingsborden: hier wonen beren!

Kärnterische Kuche…

Topinambur

Zoek Frederik op deze foto…

Paasvakantie! We zijn allemaal heerlijk thuis. Zelfs Harold. De bakker heeft momenteel geen werk voor hem. Hij kan in mei tijdelijk terugkomen als hij elke nacht om half één wil beginnen. Via iemand uit onze kerkelijke gemeente horen we dat dit bedrijf voornamelijk met proefrijders en maandcontracten werkt. Vandáár dus dat er alleen maar collega’s rondreden die slechts enkele weken in dienst waren…
Dit nieuws is wel een domper, want het werk was geweldig. Maar zoals datzelfde gemeentelid ons schreef: ‘Der Herr sorgt für uns und für euch. Er gebe euch gute Entscheidungen und Zuversicht.’ Daar kunnen we het mee doen. Ondertussen zijn er thuis nog bergen werk te verzetten.
De kinderen genieten met volle teugen van de vrijheid. Maria, Frederik, Ezra en twee jongens uit de kerk vertrekken voor een dagje naar Italië en Slovenië. Matthias zit twaalf uur lang aan de Zmulner See – mét drie andere jongens en z’n hengels.  Samen genieten we van de mooie foto’s waarmee de kinderen ’s avonds thuiskomen.

Óp naar Italië!

Ondertussen aan de Zmulner See…