Precies een jaar geleden vertrokken we. Hier een link naar de blog van 365 dagen geleden.

 

 

Wat doe je met een tennisbaan-in-het-bos die veel weg heeft van een oerwoud? Een stel enthousiaste gasten stroopt spontaan de mouwen op en… nog diezelfde avond wordt er bij het licht van een kampvuurtje vrolijk gevoetbald in de voormalige jungle!

 

Het zijn zomermaanden als in een boek. Zonovergoten ochtenden, zwoele avonden, krekels die tsjirpen in het donker onder een adembenemende sterrenhemel. Alle appartementen zitten vol gasten en er springen ook nog eens een stuk of vier logees rond. De vijfde springt helaas niet, maar strompelt vanwege een ontsteking in haar knie. Zo’n veertig grote en kleine mensen genieten van deze plek, de zon, het zwembad, de gezelligheid, de meren en de bergen. Met een tafel om te tafeltennissen, een trampoline om te springen, de Zmulnersee voor een frisse duik en kittens om te knuffelen, blijft er weinig te wensen over.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als Jeannette op vrijdagmiddag naar beneden rent omdat er nieuwe gasten zijn gearriveerd, tuimelt er vlak voor haar een wonderlijk beest uit de struiken. Eén moment begrijpt ze niet wat er over het pad tolt. Dan herkent ze het kopje van een kat die met wijd opengesperde bek naar haar blaast en sist. Tot haar ontzetting zit het dier in een soort zwarte band. Een klem! Lopen kan het niet, springen wel. In paniek rolt het de heuvel af.
Met bonzend hart ontvangt Jeannette de nieuwe gasten, haar hoofd nog bij het beest. Na de koffie gaan Harold en zij op zoek. Bij de parkeerplaats vinden ze het slachtoffer. Zo te zien, is het het schuwe zwerfpoesje  (waarschijnlijk een zusje van onze vondelingen Moortje en Lizzy ) dat dagelijks iets te eten krijgt bij de achterdeur. Met opengesperde ogen ligt het onder de struiken. Dood?
Nee, weer begint het ongelukkige sprongen te maken. Met kattenbrokken en een deken proberen Harold en Jeannette het beestje te vangen, maar dat blijkt onmogelijk.
Na anderhalf uur tevergeefs bellen met politie en dierenbescherming, krijgt Jeannette het telefoonnummer van een Katzefängerin. Die zou katten kunnen kalmeren… De Katzefängerin heeft echter geen tijd, maar belooft terug te bellen, wat ze niet doet. De kat met de klem is ondertussen onvindbaar en we hebben er een beroerde dag door. Ligt het beest ergens langzaam dood te gaan? Wat, als Moortje, Lizzy of Tobias in zo’n val lopen? Wie haalt het in zijn hoofd om dieren zo’n marteldood te bezorgen? Ons prachtige bos ziet er plotseling dreigend uit.

Zaterdags arriveren er nieuwe gasten, gezinnen die een hoop gezelligheid meebrengen. Het kattenleed raakt een klein beetje op de achtergrond, maar buiten blijven we oplettend om ons heen kijken.

Zondags – nadat we in een kolonne van maar liefst vijf auto’s naar de kerk zijn geweest – menen de kinderen gepiep te horen in het dichte struikgewas voor ons huis. De gevangen kat? Of… heeft Lizzy jongen, zoals we soms vermoeden sinds ze een week of drie terug van behoorlijk dik opeens behoorlijk dun werd? Maria, Matthias en Rachel kunnen niets vinden. De zwerfpoes verschijnt inderdaad niet meer bij de achterdeur…

’s Maandagsmorgens barst er in alle vroegte een flinke onweersbui los. Het weerlicht en dondert en giet. Terwijl Jeannette vanwege het weer de computer uitschakelt, hoort ze buiten een klaaglijk gejammer. Een blik door het raampje doet haar alweer de rillingen over de rug lopen. Op de stoep zit een kletsnatte Lizzy met een grote muis in haar bek! Verschrikt bonst Jeannette op het raam: ‘Laat los, jij!’ Lizzy gehoorzaamt – en op de grond rolt geen muis, maar een katje. Een piepkleine kitten. Dus toch…!

De kinderen zijn door het dolle heen van vreugde. Lizzy trotseert met zichtbare tegenzin de regen en brengt algauw nog een kleintje binnen. De kinderen helpen haar en vinden er nog één. Tsja, dat hebben we er nu van… Keer op keer zeiden we tegen elkaar dat we met Moortje en Lizzy naar de dierenarts moesten voordat er nog veel meer poezen kwamen. Nu is het te laat. Maar wat zijn ze lief!

De kattengeschiedenis is nog niet voorbij. Twee uur later zit namelijk de zwerfpoes op zijn post bij de achterdeur.
Was het dan toch een ander dier dat we vrijdag signaleerden met die akelige klem om zijn lijf?
Of heeft onze zwerver zich weten te bevrijden?

OVER ENKELE WEKEN GRATIS AF TE HALEN IN ZMULN: SUPERLIEVE, SCHATTIGE POESJES DIE EEN GOED THUIS VERDIENEN

 

 

Oude tijden herleven. Na al die jaren is er op woensdag 19 juli 2017 dan eindelijk weer een Grillabend in de tuin. Alle gasten doen mee. Onder de oeroude wilg die 45 jaar lang zomer aan zomer zoveel vakantiegangers heeft zien barbequen, eten we met elkaar in de avondzon. Het is goed en gezellig. Even vallen er enkele spetters. ‘De regenboog!’ roept een van de kinderen. En ja, daar staat hij. Wat willen we nog meer?

 

Het is zondagavond als er op de deur van de Freudenhütte wordt geklopt. Enigszins ontdaan zitten wij bij elkaar. De gasten die de vorige avond arriveerden, zijn namelijk meteen weer vertrokken. Freudenhof beviel hen niet en de manier waarop zij ons dat duidelijk maakten, hakte er behoorlijk in. Wie een ‘lekker strak’, sjiek resort verwacht, wordt hier teleurgesteld. Een sobere stijl en een eenvoudige sfeer zijn ons meer waard.
Op de stoep staat dit keer een Duits echtpaar met een zoon van een jaar of 20. Ze hebben meer dan 30 jaar lang vakantie gevierd in het appartementenhuis, vertellen ze. En hun huwelijksreis brachten ze hier in ons houten Bauernhaus door! Jeannette nodigt hen uit voor een kop koffie en al gauw wordt in de woonkamer de ene na de andere herinnering opgehaald.
We genieten uitbundig van de verhalen. Jaren achtereen reserveerde een groep gezinnen uit verschillende landen altijd in dezelfde weken appartementen, zodat ze met elkaar konden optrekken. Op zaterdag kwam iedereen aan. Op zondagochtend elf uur werden allen geacht aan te treden om zich voor te stellen aan nieuwelingen én om het Zmulner lied te zingen. ‘Mittwoch Grillabend!’, bepaalde gastheer Heinz Ragossnig dan, ‘en iedereen brengt wat mee.’
Ja, die Heinz… De waterafvoer legde hij gewoon in het weiland van de buurman. Totdat deze het ontdekte en er een prop in stopte, zodat al het water weer terugkwam. Was er een tegel in de badkamer stuk, dan zocht hij er een andere bij en liet die erin lijmen. Pastte de kleur totaal niet bij de rest? ‘Doch! Passt schon!’ vond de eigenaar. ‘Jawel! Gaat best!’
‘Passt schon!’ Het zal ons al wel opgevallen zijn dat je dat hier in Karinthië vaak hoort, vermoedt de Duitse bezoeker terecht. ‘Gaat best, kan prima, is al goed’, betekent dat. Een uitdrukking die hoort bij het karakter van de Karinthiërs in het algemeen en bij Heinz in het bijzonder. Als er iets niet functioneerde, moest het zo snel en voordelig mogelijk gemaakt worden en er voor het oog mooi uitzien. Passt schon!
Nog elk jaar komen veel gezinnen terug naar Liebenfels. Bijna allemaal gaan ze dan even in Zmuln kijken. Met pijn in het hart zagen ze gedurende het afgelopen decennium hoe het huis elk jaar verder achteruit was gegaan. ‘Ik kon het op een gegeven moment niet meer aanzien’, zegt de vrouw. Enkelen overwogen het te kopen, misschien gezamenlijk: allemaal een appartement. Het bleek te gecompliceerd.
‘We vreesden dat het op een dag zou worden platgeschoven’, vertelt de man. Zijn zoon legt uit dat Haus Einsamkeit, zoals het verblijf toen nog heette, zijn tweede thuis was. ‘Hij kwam er al toen hij nog in de buik van zijn moeder zat’, lacht de vader.  Deze plek is etwas ganz besonderes, klinkt het herhaaldelijk.
We lopen door de avondschemering naar beneden. Bij de parkeerplaats grinniken ze. ‘Ooit zaten hier de koeien op de auto’s. Er was een kudde in paniek van de berg afgekomen.’ In de tuin waar de kinderen in het halfdonker aan het voetballen en tafeltennissen zijn en het kaarslicht vanaf de veranda flakkert, staat het drietal ontroerd stil.
‘Zo is het altijd geweest’,  zegt de vrouw zacht. ‘Lachende, spelende kinderen.’
‘Ik kan mijn ogen niet geloven’,  mompelt haar zoon.
Boven, in het appartement dat niet goed genoeg was voor de gasten van gisteren, wordt hij emotioneel. De tranen lopen over zijn wangen. ‘Wat is alles opgeknapt!’ Zijn moeder slaat even haar armen om hem heen. Dan kijkt ze rond. ‘Schön! Wunderschön!’ knikt ze. ‘En het ruikt weer fris. Het vocht is weg.’ Alledrie uiten ze hun dankbaarheid voor het feit dat het karakter van het huis bewaard gebleven is. Maar wij kijken elkaar aan en beseffen dat wíj degenen zijn die reden tot dankbaarheid hebben. Wat kunnen we dit hartelijke bezoek goed gebruiken. We zijn verwonderd.
We lopen verder door het huis, horen wie er in het verleden waar zat en welke komische voorvallen er plaatshadden. In de Aufenthaltsraum liggen allerlei aandenkens klaar voor de kleine expositie die we willen inrichten. De zoon ontdekt een foto van zichzelf als peuter. Gedrieën wijzen ze aan wie de anderen zijn die op de verschillende oude foto’s staan. De tekst op een van de passepartouts blijkt ooit door de vrouw zelf te zijn geschreven.
‘Fijn, dat we alles mogen zien’, vinden ze,  ‘dat jullie niet zeggen: ‘Nu is het van ons’. Natuurlijk niet. Freudenhof is er voor de gasten.
Als we in het donker afscheid nemen van deze vriendelijke mensen, weten we beter dan ooit wat Freudenhof waard is.

Dat er nu eindelijk weer kaarsen branden op de veranda; gesprekken klinken, en gelach; kinderen springen op de trampoline; pingpongballetjes heen en weer vliegen over de tafeltennistafel in de tuin – het blijft bijzonder. Uitbundig genieten we van en met onze gasten. De eerste mensen die vertrekken, vragen meteen om een optie voor volgend jaar. Wat doet ons dat goed. De eerste bergtochten met gasten zijn een feit, de eerste barbecue in de tuin van Freudenhof komt eraan.

Met z’n twaalven via de schitterende Tscheppaschlucht naar het bergdorp Windisch Bleiberg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niet echt…
Als tegen half twee vrijdagnacht de lamp in Stube  Fröhlich uitgaat, heeft de hoekbank nog geen nieuwe bekleding en de gordijnen hangen niet. Evenmin als de douchelamp trouwens.  Het keukengerei is niet compleet en zo vallen er nog een paar minpuntjes te noemen. Toch zijn de eerste gasten al onderweg! Laten dat nu net onze vrienden Henk en Ria met hun gezin zijn… ‘Geen stress!’ appen ze midden in de nacht. ‘Wij helpen morgen wel mee.’

Ja, de laatste dagen en de laatste appartementen bezorgen ons hoofdbrekens en hoofdpijn. Een fornuis dat net te groot is; een afvoer die niet past; een aanrechtblad dat goed lijkt, maar vermolmd blijkt; een wasmachine die dienst weigert. En dat alles onder grote tijdsdruk. Jeannette strompelt voort met een paarsblauwe teen die twee keer zo dik is als normaal nadat ze er een tafel op liet vallen. Harold kan ‘niet meer denken’ en ‘loopt rond als een kip zonder kop’.

Maar de gasten komen. En de zon schijnt. En de kinderen spelen. En de volwassenen wisselen ’s avonds hun belevenissen van de dag uit. Echtparen drinken een kopje koffie bij elkaar; op het balkon geniet iemand van de rust en een boek; gezinnen die elkaar tot voor kort niet kenden, liggen gezamenlijk een middag aan de Wörthersee.
De zon zakt achter de berg. Krekels beginnen te tjilpen. Een gast steekt een kaarsje aan.

Met vallen en opstaan wordt Freudenhof wat het wezen moet. En wij weten weer waar we het allemaal voor doen!

En dan nu Stube Fröhlich vandaag – vijf dagen voordat de eerste gasten komen: