Of wij ook ingesneeuwd zitten, klinkt van alle kanten de vraag. Nee, hier in het zuidoosten van Karinthië valt tot nu toe alleen regen, regen, regen. Modderlawines en aardverschuivingen zijn het gevolg. De Glan en de Gurk lopen over. Thuis hebben we echter geen last van de nattigheid, alleen de tennisbaan staat blank. Maar dat de kinderen liever ingesneeuwd zouden zitten, is duidelijk. ‘Ah, wat pijnlijk’, verzucht Matthias, als hij de nieuwsberichten leest. ”Scholen in Karinthië dicht door sneeuw’…’
Wíj moeten het op dit moment nog doen met de sneeuw die we vanuit het raam zien liggen op de bergen in de verte. En dat heeft natuurlijk ook wel weer voordelen…

 

 

 

De bergen aan de overkant zijn nu bedekt met een laag sneeuw. Hier op Freudenhof breekt een tijd van rust en stilte aan. En van lezen! Mocht iemand toevallig nog op zoek zijn naar zeven boekentips voor de naderende winter, bij dezen…;)

https://www.rd.nl/boeken/serie-uit-de-boekenkast-jeannette-wilbrink-donkersteeg-1.1608406

Feest in Nederland.

De schoorsteenveger treft dit keer geen gezin, maar drie vreemde kerels op Freudenhof. Blijkbaar vindt hij er niks verdachts aan, want opgewekt als altijd gaat hij aan het werk.
Hij is trouwens de enige die langskomt, in die acht dagen dat wij naar Nederland zijn. Onze drie vrienden vermaken zich ondertussen opperbest op de Zmulner Berg, zonder auto, maar met enorme voorraden proviand.
Elke avond sturen ze ons wondermooie foto’s van het vele werk dat ze verzetten. En wij blijven ons maar verbazen over deze luxe: vakantie vieren, terwijl het werk thuis gewoon doorgaat!
Harold heeft al voor vertrek een compleet rooster gemaakt van alles wat hij in het goede vaderland wil eten: kroketten, rookworsten, tompoezen, saucijzenbroodjes, frikandellen en nog heel veel meer. Een halfuur na aankomst – de speculaasbrokken van oma Donkersteeg heeft hij nauwelijks achter de kiezen – haast hij zich naar de visboer voor kibbelingen. Dat kan nog net voordat de boerenkool-met-worst wordt opgediend…
Jeannette scheurt door de Voorthuizense Hoofdstraat en verwondert zich erover hoe lekker dat gaat, om zich vervolgens te realiseren dat ze dan ook al ruim drie jaar niet meer op een fiets gezeten heeft!
Maria en Rachel spreken af met vriendinnen; Matthias gaat als vanouds vissen met Gert-Jan; ’s avonds  ontmoeten ze de kinderen van gasten tijdens twee speciale Freudenhof-Vakantiereünies.
Wat is het fijn om – voor het eerst met ons vijven – terug te zijn en zoveel familie en vrienden weer te zien – al blijkt een week jammer genoeg veel te kort om iedereen te bezoeken. De bruiloft waarvoor we gekomen zijn, wordt een onvergetelijke dag. Zaterdags pikken we in alle vroegte Maria’s vriendin Rosa op. Zij komt bij ons van Karinthië-in-herfstkleuren genieten.
Thuis zitten Gerrit, Wilchert en Wilko juist aan de patat die ze in de vriezer gevonden hebben. De voorraad groenten en vlees is namelijk uitgeput. Geen wonder, wij hadden er tenslotte niet mee gerekend dat ze dagelijks ook voor labrador Tobias koken zouden!

Vakkundig gefabriceerd terwijl wij weg zijn: heel veel nieuwe deuren en raamkozijnen, een kippenren en een luik op het keldergat.  

 

Weer thuis in Karinthië. Foto 1, 2: uitzicht vanaf Freudenhof; foto 3, 5: Maria en Rosa wandelen in de omgeving; foto 4 avond aan de Wörthersee.

Ze zijn er weer, onze trouwe klusvrienden. Wilko kwam weken geleden al aan en bouwt een paleis van een kippenren. Gerrit en Wilchert landden deze week. Die laatste noemt Freudenhof inmiddels zijn ‘troetelprojectje’… Samen met Gerrit vervangt hij de lelijke deuren van de Aufenthaltsraum door een ambachtelijk getimmerde deur met een romantisch raampje. Blij met deze mooie binnenkomer! En wat ook leuk is: het werk gaat gewoon door als wij er – morgennacht – even tussenuitgaan met z’n vijven…

…!

‘Pffft, hoe hebben jullie dit gevónden?!’ zo luidt de meest voorkomende reactie van gasten die hier voor het eerst uit de auto stappen. En: ‘We reden het laatste stuk over een onverhard pad, hebben we de verkeerde weg genomen?’

Deze zomer kwam er een derde vraag bij. Al dan niet op gedempte toon en al dan niet met een samenzweerderige blik klonk het op een gegeven moment bijna standaard: ‘Mag ik wat vragen? Bent u Jenthe?’

‘Jenthe’ is een fictief blog in het familieblad Terdege. De hoofdpersoon verhuist met haar man en hun vier kinderen naar een boerderij in de Karawanken. Inderdaad, niet ver van Freudenhof. Daar richten ze met vallen en opstaan enkele appartementen in en langzaam maar zeker integreren ze in de Karintische cultuur.

De naam van de auteur van deze rubriek staat in de kantlijn, maar kennelijk zo klein dat het de lezers niet opvalt. Die breken zich massaal het hoofd over de herkomst van de verhalen.

Als een ouder echtpaar een vakantie op Freudenhof boekt, geeft dat stof tot puzzelen op de Veluwse camping waar zij een vakantiehuisje bezitten. Samen met verschillende leeftijdgenoten die daar ook verblijven, pakken ze de Terdege én een kaart van Karinthië erbij om uit te zoeken of Freudenhof nu wel of niet het huis van Jenthe is.

En een van de gasten die op Freudenhof logeert, krijgt een appje van een vriend: ‘Je moet maar eens op zoek gaan. Ze schijnen daar kostbare geweren verstopt te hebben!’ (Als Jenthe en haar man in financiële problemen zitten, vinden ze namelijk een antiek geweer dat 6000 euro opbrengt.)

Op een zondagmorgen vlak voordat de dienst begint, wordt Jeannette in de kerk op haar schouder getikt: ‘Zeg’, wil de Hollandse dame achter haar weten. ‘Is dat van dat zwaard nou echt gebeurd?’
‘Zwáárd?’
‘Ja, dat zwaard van 6000 euro!’

Weer iemand anders, die thuis de Terdege zit te lezen, schudt meewarig het hoofd en verzucht tegen haar man: ‘Die Jenthe begint appartementen in Karinthië. O, o, dat ís me een concurrentie voor de Wilbrinks!’

Ze kan gerust zijn. Jenthe bestaat niet. Zoals de kleingedrukte naam in de kantlijn vermeldt, komen Jenthe, haar gezin én hun belevenissen uit de dikke duim van Jeannette Wilbrink-Donkersteeg. En al kan niet ontkend worden dat hun avonturen geïnspireerd zijn door het wel en wee hier op Freudenhof, waargebeurd zijn ze (meestal…) niet. Geen vondst die 6000 euro opleverde, dus. Helaas.

 

Hijgend haast Matthias zich de Freudenhütte binnen. Hij is omhoog komen fietsen om de komst van nieuwe vakantiegangers te melden: ‘Mam, de gasten zijn er! En ze zijn wéér aardig!’
Hij kijkt er een beetje verbaasd bij, maar we hadden het natuurlijk kunnen weten. Op de boekenplank in een van de appartementen prijkt immers de titel ‘De meeste mensen zijn aardig’.
En zo is het.
Als er families vertrekken, moeten wij vaak even schakelen. Weken van mooie ontmoetingen, fijne gesprekken, gezellige avonden zijn opeens definitief voorbij. De kinderen nemen afscheid van maatjes met wie ze keer op keer het spannende spel Jachtseizoen speelden en met wie ze tot laat op de avond bij het kampvuur zaten te zingen en appels poften.
Enigszins sip kijken we elkaar aan. Zo leuk als het nú was, kan het nóóit meer worden! En dan arriveren de volgende gasten. Terwijl de volwassenen onder de wilg koffie drinken, vinden de kinderen elkaar op de trampoline of bij het zwembad. En voor we het weten, is het weer net zo gezellig als voorheen.
Niet zelden blijkt de verbondenheid blijvend te zijn. Dan zeggen we bij het uitzwaaien: “Tot volgend jaar!” Dat maakt zelfs het afscheid nog een klein beetje leuk.
En als we al die aardige mensen en al die heerlijke weken daarna héél erg missen? Dan bekijken we gewoon de mooie foto’s die ze ons stuurden van hun verblijf op Freudenhof en van hun uitstapjes hier in Karinthië:

Dank aan de families Eggebeen, Everts, Van de Bovenkamp, Colijn, Hofman, Den Hartog, Rozendaal, Schipper, Schram en Vrijhof!

Zes katten mag dan wat veel zijn, als er eentje kwijtraakt, zijn we toch niet blij. Vooral Rachel niet, want het is haar eigen, lieve Koosje die spoorloos verdwijnt.
Zit-ie ergens opgesloten? Is het arme dier in een val terechtgekomen? Heeft hij diep in het bos de laatste adem uitgeblazen (hij was de laatste tijd tenslotte wel erg mager)?
Dagen, weken en uiteindelijk maanden gaan voorbij, maar Koos keert niet terug, al droomt Rachel nu en dan dat dat wel gebeurt. En al bidt ze daar ook om.
Als we met een van de andere katten bij de Tierarztin zijn, adviseert zij ons Radio Kärnten te bellen. Via het programma Antenne kun je een signalement van de vermiste opgeven. ‘Levert vaak reacties op’, beweert de dierendokter.

Rachel besluit moed te verzamelen voor zo’n telefoontje, maar vertrekt eerst voor twaalf dagen naar Nederland. Regelmatig informeert ze bij het thuisfront of Koos misschien toch nog thuisgekomen is. Dat die kans echter met de dag kleiner wordt, is duidelijk.

Aan de vooravond van Rachels terugkeer zit Harold rond spookuur nog buiten, als hij in het donker een paar witte pootjes signaleert van een van onze katten.
Huh? Witte pootjes? Er was er toch maar eentje die dat had, namelijk…?
‘Koos???’ fluistert hij door het duister. Maar de schim is alweer verdwenen. Binnen brengt Harold verslag uit aan de jongelui, die nog bij elkaar zitten. Met z’n allen gaan ze op onderzoek uit, om vervolgens te constateren dat papa ‘ze heeft zien vliegen’.
Een halfuur later verschijnen echter opnieuw de witte pootjes bij de achterdeur – en dit keer grijpt Harold de kat die eraan vast zit bij de kladden. Zo komt het dat Jeannette tegen enen die nacht in haar slaap wordt gestoord: ‘Hé, Koos is terug!’
‘Kan niet!’ zegt Jeannette, die meteen rechtop zit. Een maand of drie is het dier al verdwenen en nu zou het uitgerekend een paar uur voordat Rachel thuiskomt weer opduiken…?
‘Kom kijken!’ beveelt Harold. En ja, daar in de kamer, omringd door twee opgetogen Wilbrink-tieners en drie al even opgetogen logees, zit Koosje. Schuchter en schuw, maar blakend van gezondheid.

Die morgen landt onze 12-jarige op het vliegveld van Lljubljana.
‘Gelukkig zijn we weer compleet!’ verzucht Jeannette.
‘Behalve Koos…’ zegt Rachel sip.
In de auto verheugt ze zich vooral op een weerzien met Tobias. ‘Maar wel jammer dat Koos er niet meer is’, peinst ze daar meteen achteraan. Waarop ze het advies krijgt nu toch echt maar eens met Radio Kärnten te bellen…

Als Rachel een uurtje later de Freudenhütte binnenstapt, worden haar ogen onwaarschijnlijk groot.
‘Is dat Kóós??? Oooooh, Kóós!!!’
En deze screenshot vertelt de rest…

Tussen dagen vol zwempartijen, bergwandelingen en allerlei andere heerlijke uitjes is er opeens de stille zondag.
In alle vroegte trekt een kolonne van Nederlandse auto’s over het landweggetje langs de Zmulner See richting Klagenfurt. De buurman die zijn Berner Sennen uitlaat, kijkt z’n ogen uit.
De Karawanken achter de stad zijn in nevelen gehuld. Na heel veel warme, zonnige weken valt nu de langverwachte regen.  In de tuin kunnen we vandaag dus niet zitten, zodat de kerkzaal van Evangelikale Gemeinde uitpuilt. Voorganger Amos heeft speciaal voor de vele vakantiegangers een aantal verzen en punten van de preek in het Nederlands op de wand geprojecteerd. Met en zonder accent klinken de Duitstalige liederen: ‘Allein Deine Gnade genügt.’
’s Avonds zingen we met z’n veertigen op Freudenhof verder. Buiten is het nog steeds te nat, binnen eigenlijk te warm, maar de vele goede stemmen komen prachtig tot hun recht bij de akoestiek in de Aufenthaltsraum. ‘Op bergen en in dalen, en overal is God!’
Soms wisselen mannen en vrouwen elkaar in beurtzang af. Wordt er in canon gezongen, dan is het de ‘bovenverdieping’ tegen de ‘benedenverdieping’. Kleine kinderen en volwassen mannen stemmen samen in. ”k Wil U o God, mijn dank betalen, U prijzen in mijn avondlied.’
Het wordt een onvergetelijk uur, en als we afsluiten – schor, warm en dankbaar – zetten in het aardedonker buiten, de krekels het gezang voort.

 

 

 

 

 

 

Een historisch momentje:
Terwijl Matthias van zijn vakantie-ontbijt geniet (négen weken vrij!) …

… print Maria de allereerste Wörthersee Plus Kaarten.

Deze kortingskaart mogen we vanaf vandaag aan alle Freudenhof-vakantiegangers cadeau doen.

Met de kaart kunnen onze gasten – bijvoorbeeld – gratis gebruik maken van veel stranden aan de Wörthersee, zoals Parkbad Krumpendorf, waar we vorige week nog waren.

De kaart geeft ook korting op allerlei attracties en bezienswaardigheden, waaronder Minimundus, Burg Hochosterwitz en de Pyramidenkogel:

‘Jammer, dat we zelf geen gasten zijn’, zeggen de kinderen. ‘Wij hadden die kaart ook wel willen hebben.’
Het is een mooie aanvulling op de Kärnten Card, die we zelf – net als onze gasten – ook weer hebben aangeschaft.
(Deze Kärnten Card is overigens niet gratis, maar geldt wel voor heel Karinthië – dus niet alleen rond de Wörthersee.)

 

 

 

Onze gasten uit Stube Gemütlich hadden deze week een bijzondere ontmoeting tijdens hun wandeling langs de watervallenroute hier vlakbij. In het bos bij Sörg zagen ze deze slang, die juist een kikker verorberde…