Hij arriveert nog net niet per arrenslee, maar verder is het pure nostalgie: de kerstboom komt dit jaar uit eigen bos. Harold en Matthias klauteren gewapend met zaag en bijl door het struikgewas achter het huis en slepen een heerlijk geurend boompje naar binnen. Alsof we weer terug zijn in de tijd van oude kinderboeken…

Rachel gaat morgen schaatsen met haar klas. Vanmiddag dus gauw nog even oefenen op de Zmulner See…

Of hier al sneeuw ligt, wordt er wekelijks aan ons gevraagd. Op de bergtoppen wel, bij ons huis nog niet. Maar het vriest vaak flink, zodat alles toch wit is van de rijp. De kinderen hebben ontdekt dat je in die witte wereld zonder sneeuw ook al kunt sleetje rijden…

 

 

Indrukwekkende preek gisteren tijdens de Adventsviering van de Evangelikale Gemeinde Klagenfurt: niet voor wie zichzelf vroom genoeg vindt, maar voor wie zich verloren weet en een Redder nodig heeft, kwam de Zoon van God op aarde.

De kinderen mogen de Wijzen uit het Oosten naspelen, die vol ontzag ontdekken dat de Koning geboren moet zijn, Wiens komst eeuwen eerder al is aangekondigd.

Ja hoor, Matthias leidt koning Herodes naar z’n troon…:).

Na afloop is er een gezellige en lekkere maaltijd. En kijk nou ‘es: een boerenbonten bord met gevulde eieren op ambachtelijk Nederlandsche wijze bereid!

Het wil maar niet wennen: gaan we op een ‘gewone’ vrijdagmiddag ‘gewoon’ op bezoek en dan rijden we ‘gewoon’ door een adembenemend landschap. Links ligt een blauw meer, rechts rijst de ruine van een imposante burcht op.  De geweldige, grillige toppen rondom zijn al bedekt met een laag oogverblindende sneeuw. (Ja, zonder bijvoeglijke naamwoorden gaat het schrijven van een tekst als deze echt niet!) In de diepte kronkelt de Drau, tegen de hellingen liggen witte kerkjes met sierlijke torens. Mogen wij hier werkelijk wonen? Niet minder rijk voelen we ons met de ontmoeting die volgt. De herkenning. De gesprekken van hart tot hart. En de lachsalvo’s. De kinderen, die genieten van het contact met een hele club leeftijdsgenoten – en die laat op de avond nog helemaal niet naar huis willen al was de week die achter hen ligt lang en vol. Naast dat alles heerlijk rondgesnuffeld in Herzlein, de winkel die vanaf nu een eigen website heeft en óók al een aanrader is voor wie Karinthie bezoekt: http://www.herzlein.at

Cadeautjes uitpakken op bed, dat is hier net zo fijn als in Nederland. Maar als je voor het eerst je verjaardag op een Oostenrijkse school gaat vieren, wordt het een stuk spannender. Gelukkig brengt mama Rachel even weg nu ze vandaag 10 wordt. Op de trap komen we een ‘vreemde’ juf uit een andere klas tegen: ‘Ah, da ist das Geburtstagkind! Alles Gute!’
‘Hoe weet zij dat?’ fluistert Rachel verbaasd als we verder lopen. Meteen duikt er een volgende verrassing op. Bovenaan de trap staan alle meisjes uit de klas al te wachten. Negen handjes worden uitgestoken. ‘Alles Gute, Rachel! Alles Gute!’ Tijdens het derde uur zingt de klas voor Rachel en mag ze trakteren. Op stroopwafels! De klassen rondgaan hoeft hier niet, verder lijkt het toch wel op wat we gewend waren. Alleen is vandaag de Adventskalender in het lokaal opgehangen en mag Rachel als Geburtstagskind het eerste zakje openmaken om er iets lekker uit te halen. Thuis wachten de taart met kaarsjes, een heleboel feestelijke kaarten en een heerlijke middag in het zwembad. Jammer, jammer, jammer dat ook in Karinthie een verjaardag maar één dag duurt.

 

Oké, de exercitie met bankpas en 0 contant geld liep dus uit in een afgang te voet. Maar Harold zou Harold niet zijn als hij het daar bij liet zitten. Manhaftig deed hij vorige week een nieuwe poging om de Zweedse bolide te verschalken. Hij fietste zo’n twintig kilometer over berg en door dal op een mountainbike zonder noemenswaardige remmen. Bergop heeft zelfs Harold nauwelijks remmen nodig, merkte hij; bergaf des te meer. Het ging goed, gelukkig. Na nog een paar duizend euro opgehaald te hebben bij een Volksbank, zette hij koers naar de Leutschacherstrasse in Klagenfurt. Twaalf uur kwam-ie er aan. Het meisje van de garage stond op het punt om in haar auto te stappen en aan haar 60 minuten durende pauze te beginnen. En, warempel, ze liep terug naar kantoor, nam het geld in ontvangst en gaf de sleutels. ‘Yesss!’, riep Harold binnensmonds, terwijl hij `Jaaa!’ had moeten zeggen…

Hier de bolide. ’t Is een ouwetje, maar hij ziet er nog best aardig uit. Velgen ontbreken, die zitten nog op de zomerbanden. Nooit eerder meegemaakt: stoelverwarming, ruitenwissers op koplampen, spiegelwissers op de spiegels.

 

 

Vanaf de Piramidenkogel gaan we gauw naar huis, want: vanmiddag kan onze eigen Oostenrijkse auto opgehaald worden! In de afgelopen drie weken mochten we gelukkig gebruik maken van opa’s wagen, maar nu heeft Harold eindelijk de ‘ouwe Volvo’ gevonden waarvan hij droomde. Een auto kopen werkt hier trouwens wel even anders dan in Nederland, want eerst komt de verzekeringsadviseur langs, die ons het nieuwe kenteken overhandigt.
Opgetogen rijden we daarmee naar de garage in Klagenfurt. De garagehouder bevestigt de kentekenplaten en biedt aan de wagen nog even te wassen. Harold zal de Volvo in ontvangst nemen, de rest van de familie vertrekt alvast richting de bouwmarkt en de supermarkt waar we deze dagen kind aan huis zijn. Opa stopt onderweg voor de aanschaf van een paar pakjes pijptabak en we kijken ondertussen goed of Harold misschien al langs komt toeren in zijn nieuwe bolide. Hij is nog nergens te bekennen, dus de wagen zal wel héél grondig gewassen worden.
Bij de volgende twee winkels hebben we véél tijd nodig. Het is dan ook meer dan twee uur later als we bij de supermarkt willen vertrekken. Jeannette werpt een blik op haar mobiel en ontdekt dat Harold enkele uren eerder al een poging heeft gedaan om haar te bellen. Oeps! In de gezinsgroepsapp ziet ze dat hij vervolgens heeft geinformeerd: ‘Heeft mama de telefoon bij zich, jongens?’ Ai! Er zal toch niks mis zijn gegaan met die Volvo? Terwijl ze peinzend de weg voor de supermarkt aftuurt, ziet ze het antwoord op haar vraag aan komen wandelen door de regen. Daar nadert Harold! Wat doet die hier te voet, 7 km ver van de garage waar hij eerder die middag is achtergebleven?! Waarom rijdt hij in vredesnaam niet rond in zijn pas gekochte Volvo?
Nat en met een blaar op zijn hak blijkt hij vanaf de garage (helemaal aan de andere kant van Klagenfurt)  lopend op weg naar huis! Wat een mazzel  dat wij nog bij de supermarkt staan die hij passeert, anders had hij de volgende 10 km ook nog te voet kunnen afleggen. Maar dit is dan ook het enige geluk bij een ongeluk…
Toen Harold eerder die middag de nieuwe aanwinst wilde meenemen, bleek dat hij contant moest betalen. Aangezien hij gewoonlijk niet met enkele duizenden euro’s op zak rondloopt en je bovendien zo’n bedrag niet in één keer kunt opnemen bij een pinautomaat moest hij zonder auto weer vertrekken. Omdat de leenauto’s van de garagehouder alle in gebruik waren en pogingen om Jeannette,  opa, oma en tante Hennie te bellen, te appen, te sms’en, geen repsons opleverden, zat er niets anders op dan dat hij lopend de afstand van in totaal 17 km zou afleggen. Dat deed hij natuurlijk blijmoedig, precies zoals we hem kennen. Toch mompelde hij in zichzelf een aantal lelijke woorden ten aanzien van de Oostenrijkers in het algemeen en de in PKW’s handelende lieden in het a(l)penland in het bijzonder. De kwalificaties van de mobiele bereikbaarheid van zijn schoonouders, tante Hennie en Jeannette, die spontaan in hem opkwamen, waren eveneens vrij kritisch van aard. Desondanks legde hij, koude en regen trotserend, manmoedig en zonder klagen de verre voetreis door Klagenfurt af. De verleiding van een Big Mac bij de Mac liet hij dapper rechts liggen. Voort ging het, kilometer na kilometer, door steeds diepere plassen. Tot Harold uiteindelijk bij de Hofer kwam, waar de dames en opa na zo’n twee uur uitgewinkeld waren. Dat langdurige gewinkel stuit Harold af en toe tegen de borst. Nu niet. Integendeel. Het scheelde hem 10 kilometer lopen…

 

 

 

 

Vrijdag 18 november – Enkele minuten bij ons huis vandaan kun je hem al zien staan: de Piramidekogel in de verte. Hoog rijst de uitzichttoren op boven de Wörthersee. Hij staat aan de overkant van het water, hemelsbreed niet ver van ons, met de auto zo’n 40 minuten  rijden om het meer heen. Vanaf daar kun je heel Karinthie schitterend overzien.