Vanmorgen in de tuin van Freudenhof – echt niet bewerkt!

De gastank is leeg en de spaarpot ook; de houtkachel nog altijd niet gerepareerd. Elektrische kacheltjes houden de woonkamer op temperatuur, in de rest van het huis is het ijzig. Buiten vriest het 10 graden. Onze bankdirecteur heeft een paar dagen vrij, en dus rijdt Harold nog steeds naar zijn werk in een huurauto.
Er is ook goed nieuws, zoals: De reserveringen voor Freudenhof stromen binnen, zodat het hoogseizoen 2018 al bijna volgeboekt zit. We worden omringd door hartelijke berichten en blijken van meeleven na het auto-ongeluk van vorige week. Rachel heeft er gelukkig niets aan overgehouden, Jeannette alleen een pijnlijke heup en dat wordt ook alweer minder. De elfde verjaardag van Rachel – één dag na de botsing – was een supergezellig feest, met lieve vriendinnen en klasgenootjes die haar enorm verwenden. Met z’n allen speelden we een cadeautjesspel. Er werd veel gelachen, lekker gegeten en na afloop nog een tijdje heerlijk gesleed.

Het pak sneeuw dat er al ligt, wordt volgens de verwachting de komende dagen aangevuld met zo’n 70 centimeter aan vlokken! En als we uit de ramen kijken, zien we aan alle kanten wondermooie taferelen.

Donderdagmorgen 30 november

04.47 uur – Stilte en duisternis worden wreed verstoord. Geronk nadert. Lichtschijnsel dringt door het gordijn de slaapkamer binnen. Beneden slaat Tobias aan. Het kan niet missen: de sneeuwschuiver komt de berg op. Nu al!

05.45 uur – ‘D’r uit!’ zegt de wekker. Jeannette is aan de beurt om de kinderen naar school te helpen. Bij het licht dat vanaf de overloop naar buiten valt, ziet ze de struiken achter het huis zwaar doorbuigen onder hun witte last. Gauw gaan de gaskacheltjes aan. Gisteren stopte de centrale verwarming er namelijk mee: de gastank bleek leeg. Normaal geen probleem dankzij onze heerlijk tegelkachel, maar die is stuk, en wordt pas volgende week gerepareerd…

06.30 uur – Dik ingepakt stappen Maria en Matthias de deur uit, lopend naar de bus in Zweikirchen door een betoverd landschap.

06-45 uur – Jeannette maakt Rachel wakker. ‘Morgen ben ik jarig!’ is het eerste wat een slaperig stemmetje opgetogen zegt.

06.00 uur – De chauffeur van de schoolbus wordt gebeld om te zeggen dat Rachel alleen op de terugweg meegaat. Heen kan ze met Jeannette meerijden, die toch een boodschap in Liebenfels moet doen. ‘Oké! Passt! Danke!’

07.30 uur – ‘Ik heb kriebels in mijn buik’, zegt Jeannette, terwijl ze door de sprookjesachtige wereld naar beneden lopen.  ‘Autorijden met zó veel sneeuw…’

De auto kon gisteren niet meer boven komen en wacht hen op bij het appartementenhuis.

Jeannette schept de sneeuw bij de voorwielen weg en maakt de ruiten vrij.  Hoewel de sneeuwschuiver in alle vroegte geweest is, ligt er alweer een hele laag.
Ze krijgt de wagen zowaar in beweging. Soms maakt hij een rare schuiver op het landweggetje. Dan zegt ze hardop tegen zichzelf: ‘Niet remmen, zegt Harold! Bijsturen en vooral niet remmen!’

07.40 uur –  De doorgaande weg naar Liebenfels loopt net buiten Zweikirchen omhoog. Eenmaal boven heb je pas weer zicht op het vervolg van de route en dat ziet er dit keer niet best uit. Beneden blokkeert een grote vrachtwagen vol boomstammen de halve rijbaan! Een personenauto is er zo te zien tegenaan geknald, enkele mensen staan ernaast en omdat de weg inmiddels naar beneden loopt, begint onze eigen auto flink vaart te maken. In een reflex probeert Jeannette te remmen, maar de auto reageert nergens meer op, gaat alleen maar harder rollen.
Níet bovenop die vrachtauto, die geeft geen millimeter mee! vliegt het in een flits door Jeannette’s hoofd. Probeer de berm in te rijden! Ze stuurt naar rechts. Even lijkt de auto inderdaad de berm en daarmee de sneeuwhopen in te schieten, dan tolt hij plotseling naar links.
‘We gaan botsen, Rachel! We gaan botsen!’ roept Jeannette in paniek. De mensen buiten schijnen zwaaiende bewegingen te maken, de vrachtauto met de boomstammen is nu vlakbij. Plotseling vliegt er een man over de motorkap. Ik moet eruit!, denkt Rachel ondertussen doodsbang. Wég hier! Haar hand gaat al naar de deur…
Dan een enorme klap en een schroeilucht. Brand?  ‘Gaat het goed, Rachel?’ vraagt Jeannette (al herinnert ze zich dat later niet meer). ‘We moeten eruit! Snel! Kom achter me aan!’ Wát, als ook de auto die ze een eindje achter zich heeft gezien niet kan stoppen? Ze klikken hun gordels los, vliegen de weg over, naar de berm. ‘Ik ben bang, mama!’ roept Rachel. ‘En ik bloed. Kijk, ik bloed heel erg!’
Tot haar ontzetting ziet Jeannette dat Rachels gezicht onder het bloed zit. Het drupt in haar wimpers en langs haar neus.
Al snel staan er enkele auto’s en mensen langs de weg. Eén wagen schuift de kant in, omdat ook hij niet normaal kan remmen. Een vriendelijk dame belt de politie en zegt dat er een meisje gewond is. Ze biedt tissues aan en laat Rachel in haar auto plaatsnemen, beschut tegen de zware sneeuwval. De vrouw komt van Friesach en heeft vanmorgen al vijf ongelukken gezien, zegt ze. Een man met lange, zwarte haren en een spijkerbroek die opzij helemaal nat is, vertelt dat hij tussen de auto en de vrachtwagen terecht dreigde te komen, maar op de motorkap gesprongen is en zich daar afgezet heeft, zodat hij met een flinke boog in de sneeuw belandde. Dat moet een acrobaten-kunst van jewelste geweest zijn…! Jeannette belt Harold, die nu voorlopig zonder auto op de berg zit en niet naar zijn werk kan.

Even later ligt Rachel met een neck brace en een zuurstofkapje in de ziekenauto. ‘Ze is in orde’, stellen de broeders Jeannette gerust, tot wie alles nu pas echt begint door te dringen en die zich zorgen maakt om Rachel. ‘Ze heeft alleen wat zuurstof nodig.’
Opeens duikt Harold op, samen met een behulpzame buurvrouw onder een bruin hoedje. Harold kijkt bij de auto. Voor het portier ligt half onder de auto Rachels wollen muts in de sneeuw. De cd-speler is door de klap aangegaan en de gezangen galmen door de wagen. Beide airbags aan de zijkant van de auto zijn uitgeklapt.
De man van de motorkap klaagt nu over pijn op zijn borst. Voor de zekerheid mag hij ook plaatsnemen in de ambulance.
Al snel gaat het met vliegende vaart richting Klagenfurt. Het angstzweet breekt Jeannette uit. De weg is bedekt met een witte laag, het zicht heel slecht. Wordt dit wéér een ongeluk…? En als Rachel niets mankeert, waarom dan zo’n hoge snelheid bij deze weersomstandigheden? Waarom met zwaailichten en sirene…?
‘Voelt u zich niet goed?’ informeert de ambulancebroeder. Haastig biedt hij een spuugbakje aan. De broeder verzekert haar ervan dat ze veilig zullen aankomen en verbiedt haar nog langer door de voorruit te kijken. Rachel glimlacht dapper achter haar zuurstofmaskertje. Terwijl de tranen over haar wangen rollen, zegt ze: ‘Niet bang zijn, mama.’ Na een eindeloze rit komen ze eindelijk op de kinderafdeling in Klagenfurt aan, waar Rachel grondig onderzocht wordt. Als ze uit de röntgenkamer komt, duiken Harold en de buurvrouw met het bruine hoedje ineens weer op.
Rachel mag met pijnstillers mee naar huis. Ze heeft een flinke dreun gehad, zegt de dokter. Ze moet rustig aan doen en goed in de gaten gehouden worden. Als ze gaat slapen, moet ze elke twee uur wakker gemaakt worden. Als ze misselijk of duizelig wordt, moet ze meteen terugkomen.
De buurvrouw zet ons bij een autoverhuurbedrijf af, waar we een witte Golf meekrijgen. De radio springt vanzelf aan als we hem starten. Er is juist een nieuwsuitzending die melding maakt van ‘chaos’ op de Oostenrijkse wegen en ‘dramatische’ ongelukken. We danken God uit het diepst van ons hart voor de wonderlijke afloop van dit ongeluk. Het is onvoorstelbaar dat we zo weinig mankeren.

Nauwelijks zijn we uitgestapt, onderaan onze berg, waar ook de huurauto zal moeten achterblijven, of Harold krijgt een sneeuwbal in zijn nek. De kleine patiënt die rustig aan moet doen, is de dader…

Of we soms ingesneeuwd zijn? wordt er van verschillende kanten gevraagd. Nou, nee hoor,  Zwarte Piet weet ons nog prima te bereiken…!
Vanuit het raam zien we weliswaar een dik pak sneeuw liggen op de bergen, maar het laagje dat rondom ons huis gevallen was, is alweer weg. De temperatuur heeft het vriespunt bereikt en wij genieten van deze stille winterperiode. ’s Avonds gaan de luiken dicht. De katjes spinnen, de kaarsen branden. Even geen avonturen nu. Overdag is er nog altijd veel te doen, maar nu is er vooral ook tijd voor elkaar en voor onze omgeving. Harold gaat een weekendje weg met de mannen van de kerk; Jeannette woont het Frauenfrühstück in de gemeente bij. Het appartementenhuis en zwembad zijn winterklaar gemaakt, de voorbereidingen voor de volgende renovatiefase van Freudenhof in gang gezet en momenteel richten we de gemeenschappelijke ruimte in. De open haard brandt er al heerlijk!

Vanuit de lucht zie je Freudenhof en de Freudenhütte prachtig liggen tussen de heuvels en bergen. Een van onze gasten -Harmen van Norel- maakte er mooie opnamen van met zijn drone. Samen met veel foto’s van Freudenhof zijn ze te zien op:

http://www.freudenhof.nl

(op de homepage naar beneden scrollen tot aan FOTO’S) Welkom op onze website!

Sommige gasten bewonderden de goud gekleurde omgeving vorige week vooral vanaf het zadel; regelmatig trokken ze er op uit met hun mountainbikes. Lieve mensen, bedankt voor jullie gezelligheid. En voor deze prachtige foto’s!

Hier op Freudenhof heerst nu de verstilde sfeer van het najaar. De laatste gasten die er nog zijn, genieten van oogverblindend gouden bomen. Uitbundige herfsttinten kleuren de hellingen. Elke morgen worstelt een zilveren zon zich door de witte nevels, om al snel het hele landschap in gloed te zetten, de middagen zijn stralend en stil. Een enkele keer echter wordt de rust bruut verstoord…

Vanmiddag bijvoorbeeld zit Matthias -zoals altijd welgemoed en enthousiast- zijn huiswerk te maken als achter hem een ijselijke kreet klinkt. Met een ruk keert hij zich om. Aan de hengel die in de hoek van z’n slaapkamer staat, hangt Kruimeltje. De jonge kat is met het draad gaan spelen en heeft de vishaak in z’n pootje gekregen. Kater Moortje springt verschrikt van het bed om poolshoogte te nemen. Ook Matthias snelt toe, roept Harold erbij en ten slotte Jeannette. Binnen de kortste keren zit alles onder het bloed – meer mensenbloed dan kattenbloed, want het dier gaat wanhopig tekeer- maar de vishaak blijft zitten waar-ie zit. Jeannette besluit het diertje met hengel en al in de auto te hijsen, maar het lijkt Matthias praktischer om eerst de draad door te knippen… Dan scheuren die twee met de patiënt naar de dichtstbijzijnde dierenarts. Een blik op de klok – 17.45- doet hen vrezen dat ze achter het net vissen, maar zowaar, er wordt nog opengedaan. De dierenarts, die juist wilde vertrekken, roept ach en wee bij het zien van het jammerende slachtoffer. Ook zij probeert tevergeefs de weerhaak los te peuteren, Kruimel is door de pijn te veel in paniek. Dan maar een korte narcose, al vindt de Tierärztin dat niet ideaal voor zo’n jong schepsel. Ook bij de slápende kat heeft ze geen succes. Geen van haar vele gereedschappen voldoet. Of Jeannette en Matthias bij de overburen om een ‘kleine tang’ willen gaan vragen… ‘Aber schnell!’ want die narcose werkt niet lang meer. Het hek van de overburen zit op slot, maar er is een bel. Het duurt nogal voordat de buurvrouw over het gazon komt aanlopen; het duurt nog langer voordat ze met een tang terugkeert, maar eindelijk is het toch zover. Op dat moment klinkt vanuit de deuropening aan de overkant de stem van de dierendokter: ‘Ich habe es geschafft!’ Kruimel is verlost van de haak, hij krijgt jodium, antibiotica en Matthias z’n wonden worden meteen ook maar even ontsmet. Kruimeltje likt z’n poot en wil de rest van de avond nog maar één ding: op schoot.

En wie is er nu eigenlijk het meeste gewond geraakt…?

Rachel wil ook weleens meemaken wat al die gasten afgelopen zomer hier beneden beleefden. Of we dus asjeblíeft in het appartementenhuis met vakantie kunnen…? En zo pakken we allemaal een tas in, en ruilen we de Freudenhütte voor twee nachten in voor Freudenhof. Amélie komt ook nog en na een heerlijk weekend schrijven we een lovende recensie in het gastenboek en bedanken we de eigenaars heel hartelijk voor de vriendelijke ontvangst, de prettige sfeer en alle warmte die we genoten hebben;););)!Vakantiegevoel op Freudenhof…

We bivakkeren in Stube Fröhlich

Al dagen van de voren blijkt het iedereen die je maar tegenkomt bezig te houden. Zo ongeveer elke volwassene en elk kind dat je spreekt, begint erover. De Wiesenmarkt. Voor de 656e keer – al 656 jaar dus!!!- is de boerenmarkt-met-kermis in zicht. Tien dagen lang feest in Sankt Veit, betekent dat. Scholieren krijgen er een paar uur vrij voor; de gymles brengen ze door op de trampolines op de markt; huiswerk wordt beperkt gegeven; sommige leerkrachten en leerlingen komen in ‘Trachten’ – Oostenrijkse klederdracht- naar school. En als Maria’s klas een beetje onrustig is, dreigt haar mentrix: “Wie nu niet ophoudt, gaat donderdag voor straf met mij naar de Wiesenmarkt…” Tjsa, het mag dan het grootste volksfeest van heel Oostenrijk zijn, met je lerares wil je daar natuurlijk niet rondlopen. Matthias rijdt met zijn makkers van de jeugdbrandweer naar Sankt Veit en loopt al snoepjes uitdelend mee in de optocht. Maria en Rachel dromen al dagen van de suikerspin, Jeannette van de antiekafdeling en Harold… die tikt er een nieuwe column over voor de krant. Wordt vervolgd, dus.

Feuerwehr Jugend Zweikirchen, met Matthias als tweede van links

Voor het hele verhaal:
https://www.rd.nl/karinthi%C3%AB-en-toen-bleven-we-direct-bij-de-eerste-gemeente-hangen-1.1434160