Heerlijk, die rust hier. Niet alleen voor het vieren van vakanties in de zomer, ook voor het schrijven van verhalen in de winter. Drie boeken zijn er inmiddels geboren op Freudenhof.  De eerste twee rollen bijna van de pers…

Een animatieteam hoeven we hier vooralsnog niet in te huren… Onze trouwe Tobias neemt deze taak geheel vrijwillig op zich. Hij krijgt er een berg liefde voor terug van de vele kinderen op Freudenhof, die zich mede dankzij hem geen moment vervelen!

Na een mooie dag uit wordt er vaak tot ver in de avond nog volop gespeeld en geknuffeld.

Een bijzondere zondag, de 16e juli 2018. In de afgelopen nacht waren voor het eerst alle acht appartementen bezet. Twee rare jaren van emigreren en renoveren sluiten we nu definitief af. Opgelucht, maar ook wat weemoedig blikken we terug. Misschien dat we niet élk moment graag zouden overdoen, maar willen míssen hadden we deze periode voor geen goud!
Heel vroeg gaan we naar bed. Voor dag en dauw moeten we er namelijk alweer uit: Maria hoopt om 3.30 uur naar Nederland af te reizen om oma Donkersteeg te helpen na een operatie.
In bed leest Jeannette nog even een artikel. Een vrouw vertelt daarin dat een bekende die stervende was, bad of ze alvast iets van de hemel mocht zien. ‘Dat gebeurde niet’, vertelt de geïnterviewde, ‘maar wel hoorde ze vaak muziek en gezang op momenten dat niemand anders zoiets hoorde.’
Het tijdschrift gaat dicht, de lamp gaat uit.
‘Hé’, zegt Jeannette. ‘Hoor jij ook muziek?”
‘Nee’, mompelt Harold, die eigenlijk al slaapt.
Jeannette gaat op haar andere zij liggen.
Er klinkt toch heus gezang. Hoe kan dat?
‘Hoor je echt niks?’
…
Ze sluipt naar de overloop en klopt op Maria’s deur. ‘Maria, heb jij soms muziek aan staan?’
‘Ikke niet.’
Dan naar Matthias’ deur. Klop, klop.
‘Ja, kom binnen, maar ik heb geen muziek aan staan’, zegt Mat, die de vraag kennelijk al gehoord heeft.
Via zijn kamer stapt Jeannette het balkon op. Ze staart de schemering in. Veertig minuten vroeger dan in Nederland is hier de duisternis ingevallen. Van de Saualpe in de verte zijn alleen de contouren nog zichtbaar; de burcht van Sankt Veit kun je door het donker niet meer te zien liggen. Van beneden klinkt het gesjirp van de krekels en… gezang.
‘Meine Zeit steht in deine Händen…’
Matthias stapt uit bed en komt naast Jeannette staan.
‘Hoe kan dat?’ vraagt ze verbaasd. ”Meine Zeit’! Eén van mijn lievelingsliederen! Maar er zijn alleen Nederlandse gasten en ik heb het in Nederland nog nooit gehoord. Ik wist niet dat het daar ook bekend was…’
‘Wat mooi’, zegt Matthias zacht. ‘En dan met dat donker, en die krekels. Misschien hebben ze een oude liedbundel gevonden. De gasten, bedoel ik.’
‘Nun kann ich ruhig sein, ruhig sein in dir,’ klinkt het helder.
‘Dan zouden ze de wijs toch niet meteen kennen?’
‘O nee…’
Bij het terras van de gisteren in gebruik genomen Stube Freundlich schemert wat licht. Het prachtige gezang lijkt daar vandaan te komen.
‘Nu blaft er nog een ree mee, ook’, fluistert Matthias.
‘Gib mir ein festes Herz, mach es fest in dir.’
Op het balkon wordt stil geluisterd totdat het lied uit is.
Stube Freundlich is ingewijd.
En hoe…

Eerste impressie van het laatste appartement…

Stube Freundlich bevindt zich linksboven, op de zijvleugel van Freudenhof.

Gevaar op de weg! Dit diertje dribbelt dagelijks over ons paadje; meestal zónder, soms mét z’n mama. Hopelijk hebben alle komende en gaande gasten ‘m in de gaten!

‘Ha, mam’, zegt Matthias – die op school is –  aan de andere kant van de telefoonlijn, ‘dit moet even in het Duits: Passt es wenn ich heute zwei Stunden früher nach Hause komme?’
‘Die Maria  auch’, klinkt de stem van zijn lerares op de achtergrond.
‘Und Maria auch’, herhaalt Matthias braaf. ‘Also, passt das?’
‘Ja, passt, hoor!’ roept Jeannette in haar telefoon.
‘Danke, und liebe Grüsse von Frau Ezr!’
‘Liebe Grüsse terug…!’

Na bijna twee jaar Karinthië is ook de nieuwe taal niet nieuw meer. Nieuwe talén, moeten we zeggen, want behalve met Duits hebben we vooral met Karinthisch te maken. Én met de Germanismen, die er bij ons daheim steeds meer insluipen, een mengelmoes van Nederlands, Duits en Kärnterisch. Als ze tenminste de kans krijgen…

Best sneu voor de kinderen dat zij twee talenminnaars als ouders hebben, die hen dus meteen op hun nummer zetten als ze iets beginnen te spreken dat ergens tussen het Nederlands, Duits en Kärnterisch inbungelt. En dát, terwijl diezelfde ouders zelf nog altijd niet bijster veel van het Kärnterisch bakken.
Aan de andere kant is het ook best sneu voor ons dat ons kroost de nieuwe taal inmiddels vele malen beter beheerst dan wij en ons dus voortdurend corrigeert.
Maar ja, we hebben het gewoon nodig, oder…?

Over dat laatste gaan we het hier natürlich niet hebben. Dat de kinderen ons inmiddels ver vooruit zijn, is schoad genoeg. Laten we het dus maar bij het eerste houden:
Vooral in verhalen die de kinderen over school vertellen, gaat het steeds vaker mis. ‘En toen ging de Lehre… eh, de lerares de blaadjes ‘afzamelen” (inzamelen), klinkt het op een avond in de Freudenhütte. En een paar dagen später: ‘Wilt u dit ff ‘onderschrijven’?’ (ondertekenen).

Standaard hebben de kinderen het over hun huiswerk ‘tot’… donderdag bijvoorbeeld, in plaats van over huiswerk ‘voor’ donderdag. En ze moeten vaak iets ‘afschrijven’, in plaats van ‘overschrijven’. Wanneer iets vanzelf spreekt, roepen ze: ‘i was’ of te wel: ‘ich weiss’.

Als Matthias wordt gevraagd waarom hij nú weer op zijn telefoon zit, legt hij uit: ‘Ik ben met David aan het uitpraten wanneer we gaan mountain biken’. Alsof dat geen ‘overleggen’ heet…
En bij een gesprekje over het weer, klinkt het:  ‘In Nederland hebben ze ook mooi weer ‘aangezegd’, zag ik.’

Het blijft boeiende materie, en zeg nou zelf: het is toch heerlijk als je elkaar af en toe een vliegje kunt abfangen?

Maria en Matthias met hun klas in Wenen tijdens een Österreich-Rundfahrt, dit voorjaar.

Klassenfoto Rachel- onlangs genomen in de vierde (en laatste) klas van de Volksschule.

Na twee jaar wacht Rachel -afgelopen donderdagmorgen rond zevenen- voor de allerlaatste keer op de schoolbus.

Maria en Rachel maandag bij het gymnasium waar zij na de zomer naartoe hopen te gaan. Maar nu eerst: negen weken vrij!

… zo noemen ze dat hier.
Bevalt ons;)!

Droom…

Zomer in Zmuln! Als Jeannette en Tobias deze ochtend rond zevenen van Rachels schoolbus naar huis teruglopen, zit een van de gasten al op de veranda in de morgenzon. Op zijn knie ligt een verrekijker. Wie weet komt er wild opdagen.
‘Gisteravond liep er een ree in de tuin.’

De vele reeën, hun geblaf en hun jonkies zijn vaak onderwerp van gesprek hier op Freudenhof. Net als het mooie weer. En natuurlijk de uitstapjes die de gasten vandaag gemaakt hebben.

Deze zelfde avond graast er een prachtig roodbruin reekalf in de wei naast het appartementenhuis.
‘Hebben jullie dat gezien?’ vraagt Jeannette op gedempte toon aan de mensen die op het achterste balkon zitten te eten. Ze staan meteen bij de balustrade en seinen ondertussen zachtjes hun onderburen in.
Jeannette kijkt om het hoekje van het veranda-appartement. ‘D’r is weer een ree, hoor.’ Met vier man sterk, camera’s in de aanslag, sluipen ook deze vakantiegangers dichterbij. Het jonge dier laat zich bewonderen, maar trekt zich dan toch terug in het hoge gras bij de bosrand.

Het fotograferen gaat echter nog even door, want het uitzicht blijkt ook zonder ree de moeite waard. De akkers lijken van goud zoals ze daar in het avondlicht liggen tegen een achtergrond van beboste hellingen.
‘Dus zo krijg jij de mensen bij elkaar, Jeannette’, grijnst een van de gasten vanaf het balkon.
‘Ja, ja. Ik wilde ff tellen of iedereen er nog was…’
De avonturen van vandaag worden uitgewisseld. Een prachtige wandeling bij Sörg, hoog boven Liebenfels; een heerlijke rondvaart op de Wörthersee; een mooie klim naar de top van de Ulrichsberg; per kabelbaan de Gerlitzen op.
Een van onze gasten heeft vernomen dat Harold morgenochtend al vroeg van het vliegveld in Slovenië moet worden opgehaald na een paar dagen Nederland. ‘Kun jij wel weg van de kinderen rond die tijd?’ informeert hij. ‘Anders wil ik hem best ophalen, hoor.’ Dat retourtje Ljubljana gaat wel lukken, maar ondertussen is het een geweldig aanbod. Waar vind je zulke gasten?!

De grote renovatie zit erop; kleine klusjes blijven.

Goede gesprekken – onvergetelijke ontmoetingen – een hoop gezelligheid – samen stil zijn:            de vuurplaats: plek bij uitstek voor jonge en oudere gasten!

Rust, ruimte en – de tijd om ervan te genieten.

Zomer in Zmuln.

Nu is het werkelijkheid: een goed bezette parkeerplaats en volop bewoonde vertrekken.

Nóg zo’n moment met mooie ontmoetingen: rondom de barbecue onder de oude wilg.

Harold mag zo nu en dan wat van onze belevenissen delen in het Reformatorisch Dagblad. Deze week is dat dit verhaal:

Jokken uit vriendelijkheid

De column levert leuke reacties op. ‘Het zijn net Werkendammers, die Karinthiërs’,  appt onze goede vriend uit Werkendam. En een van de gasten die onlangs vertrokken is, mailt: ‘Wij lazen vandaag de column over de werklieden in Karinthië. Voor ons niets nieuws; wij hadden al ‘inside information’. Ik heb het idee, dat de volgende column zal gaan over ‘deadlines’, maaaaaaar ik kan het mis hebben.’
Helemaal bijzonder is het bericht van de gasten die we maandag verwachten in het laatste appartement dat we renoveren. Gelukkig lijkt het op tijd klaar te komen, maar we zijn wel verrast door en dankbaar voor alle begrip die uit het mailtje blijkt: ‘Zojuist lazen we de column van Harold Wilbrink in het RD. We vroegen ons al eerder af hoe het zou gaan met de renovatie. Omdat er geen nieuws op de blog kwam te staan, dachten we, dat er wellicht overuren gemaakt worden en we willen daar niet graag de oorzaak van zijn. Nu we in de krant lazen dat verbouwen in Karinthië toch wel een probleem kan zijn, dachten we dat we toch maar even contact moesten opnemen. Maandag hopen we naar Oostenrijk af te reizen, maar wij hebben nog wat speling. Als het voor u prettiger is als we een aantal dagen later komen en wat later weggaan, kan dat wel hoor.’
Afspraak is afspraak. Daar willen we ons koste wat het kost graag aan houden. Wie op vakantie gaat, kijkt daar -terecht- vaak lang van te voren al naar uit en daarom was de spanning hier groot, telkens als een appartement bijna klaar moest zijn.
We zijn zielsdankbaar dat het – vooral dankzij de hulp van mensen als Erwin, Wilko en Marjan – alle keren toch gelukt is (al stond niet altijd elk puntje op de i).  We weten ook dat je dit door allerlei omstandigheden niet altijd zelf in de hand hebt. Wat geweldig – en niet vanzelfsprekend – als mensen op zo’n hartelijke manier even laten merken dat ze daarin meeleven!

Raar idee: nog vier dagen en dan zijn – bijna twee jaar na onze verhuizing – eindelijk alle acht de appartementen gerenoveerd en in gebruik.

De hele benedenverdieping van de zijvleugel is bestemd voor de gasten van Stube Heimisch. Tien personen passen er in. Met twee bescheiden badkamers, een ruime woonkeuken, een eetkamer en drie slaapkamers -waarvan één heel royale- is er ook hier werk genoeg te doen. 
Stube Heimisch komt van ver. Als we het huis in 2016 kopen, wordt dit appartement nog meer dan de andere bewoond door schimmels en spinnen.  De keuken bijvoorbeeld kunnen we zo ongeveer met duim en wijsvinger van de wand trekken… 
Daarom laten we dit voorjaar 2018 aan de achterkant van het verblijf drainage aanleggen. Het rare ‘kelderraam’ boven het aanrecht vervangen we door twee gezelliger raampjes. Onze Elektriker zorgt voor méér elektriciteit en nieuwe stopcontacten. Aan het eind van de winter heeft hij bij min-17 (!) al sleuven in de wanden staan slijpen, waardoor hij nieuwe draden trok.  De beide badkamers worden totaal gestript en opnieuw betegeld. Onze Erwin betegelt ook de vloeren van woonkeuken en eetkamer; Wilko legt laminaat in de slaapkamers; Marjan schildert de vele kozijnen en deuren. De tijd die we nog hebben, is bijna op; het werk nog lang niet!
Omdat Heimisch een houtkachel krijgt, wordt er een schoorsteen gebouwd. Jeannette regelt tien bedden; tien eetkamerstoelen; kleerkasten; gordijnen; keukengerei; handdoekenhaakjes, closetrolhouders enz. enz. 
Redden we het of redden we het niet? 
‘Lukt nooit!’ stellen de gasten uit andere appartementen vast als ze een kijkje komen nemen.
‘Gaat nét’ denkt Harold.
De nachten duren vaak maar vier uurtjes. Verder wordt er gewerkt, gewerkt, gewerkt. 
De nieuwe loodgieter is druk en kan pas komen installeren op de woensdag vóór de donderdag dat het appartement klaar moet zijn… Oeps. Als-ie dat dan ook maar doet, mompelen we.
Hij doet het! Wastafels, toiletpotten, kranen – ze zijn die woensdagmorgen in een mum van tijd aangesloten. Er komt nog water uit ook! En het toilet wordt niet eens met heet water doorgespoeld, zoals bij onze vorige loodgieter het geval was. Sterker nog: er komt helemaal nérgens heet water uit…!
‘Waarom niet?’  bijt de loodgieter ons toe.
Waarom niet? Hoe moeten wij dat weten?
‘Ik heb geen druk, hoe kan dat?’ snauwt hij nerveus.
Geen idee!
‘Ik ken dit huis niet. Hoe lopen de leidingen? Is er ergens een kraan afgesloten?’
Met z’n allen gaan we nadenken en zoeken. Het antwoord is verbijsterend: De vorige loodgieter heeft nooit een leiding aangelegd vanaf de grote, nieuwe boiler op zolder naar deze zijvleugel!
En dus…?
‘… moet er hier een boiler komen!’
Maar daar is geen geschikte plek voor. En al helemaal geen tijd meer. Morgen arriveren de vakantiegangers.
‘… dan een leiding vanaf de zolder over het hele huis naar dit deel van het huis.’
Mooi! Doen! Hoe lang duurt dat?
‘Geen idee, maar ik heb er pas volgende week tijd voor.’
VOL-GEN-DE WEEK??? De gasten zijn al onderweg!
‘Het spijt me. Ik heb nog meer klanten.’
Wilko krabt zich achter het oor. Harold wrijft over zijn baard. Jeannette gaat er bibberend bij zitten. Marjan is nietsvermoedend een spiegelkast in elkaar aan het zetten – en dat laten we maar even zo. 
O, o, o!
‘Dan bel ik de vorige loodgieter maar weer’, verzucht Harold uiteindelijk.
‘Als u…’ oppert de loodgieter, ‘… zelf een flexibele slang uit Klagenfurt gaat halen én die over de zolders trekt, dan zal ik vanmiddag terugkomen om hem te monteren.’
Harold en Wilko vliegen al. Eigenlijk moesten zij zo snel mogelijk drieduizend andere dingen doen, maar dat kan vannacht tenslotte ook nog…
Die middag beschikt Stube Heimisch over kokend heet water!  Yes!

We rennen verder. Maria en haar vriendin Dorien -die hier logeert- schilderen samen stoelen; Marjan timmert plintjes vast; Rachel maakt meubels schoon; Matthias ruimt puin en rent met gereedschappen van de een naar de ander; de Elektriker wringt zich hoofdschuddend een stampvolle badkamer uit. ‘Fünf Leute!’ zucht hij. Daar past hij niet meer bij. Hij klimt op een trapje en hangt eerst maar de kroonluchter in de woonkamer op. Jeannette sleept met matrassen. Harold schroeft gordijnroedes aan de muur. Erwin kit nog gauw de tegels boven het aanrecht. Wilko zet een slot in de voordeur – die vervolgens een uur lang niet meer open kan.
En zo gaat het maar door, ook de volgende morgen – als blijkt dat de kleerkast in de grote slaapkamer onmogelijk in elkaar gezet wil worden. Drie man sterk stort zich erop. Uur na uur verstrijkt voordat het eindelijk lukt.
De houtkachel is nog niet aangesloten; de nieuwe keukenramen hebben nog geen gordijntjes. Maar verder begint Stube Heimisch steeds meer op een echt ‘Heim’ te lijken. Als rond vieren de gasten arriveren, veegt Jeannette juist een laatste restje stof over de drempel. De vakantie van de eerste gasten in Heimisch kan beginnen.
En wij… gaan als een speer het achtste en laatste appartement van Freudenhof aflakken: Stube Freundlich. 

Spinnen en schimmels bewonen aanvankelijk het appartement dat Stube Heimisch moet gaan worden…

Stube Heimisch komt van ver…

Moet dit slaapvertrek echt ooit een mooie eetkamer worden?

De werkzaamheden beginnen al in de winter. Een toog vervangt de deur.

De deur naar een voormalige slaapkamer wordt vervangen door een toog. Daarachter komt de eetkamer.

Bij min-17 zorgt de Elektriker voor nieuwe draden. Dat rare raam gaat trouwens ook weg.

Hé, kijk nou! Daar begint toch echt wat te veranderen.

Eindelijk bijna klaar: de eetkamer.

Stilleven in Stube Heimisch.

Nog even iets over deze ‘Wohnung’: De houtkachel en de ruimte zijn niet het enige pluspunt. In een van beide badkamers is de drempel weggehaald; hier staat een verhoogd toilet en langs de wand is een beugel geplaatst, in de hoop dat mensen die wat slechter ter been zijn, daar gemak van zullen hebben. Zij kunnen hun auto tot aan de voordeur van Heimisch rijden, om via de tuindeur meteen de zitruimte binnen te gaan, waar deze badkamer plus één slaapkamer direct aan grenzen.