Yes, ik mag op de laptop! Kan ik ein-de-lijk mijn avontuur met de afgehakte poten van me afschrijven! Dat had wel wat voeten in aarde, want ik mocht eigenlijk niet met m’n poten op het toetsenbord. ‘Kan nooit goed zijn voor de computer’, zei het vrouwtje. ‘In elk geval blijf je van mijn nieuwe laptop af’, waarschuwde de baas. Na lang aandringen en veel pootjes geven, mag ik dan toch een bijdrage typen.

door Tobias Wilbrink (7)

Als je als pup wordt geboren, verwacht je een voorspelbaar hondenleven te gaan leiden: brokjes eten, uitgelaten worden, pootjes geven, dat soort dingen. Ik hoopte er het beste van, kort nadat ik aan ‘de Goate’ in Vaassen (Gelderland)  ter wereld was gekomen.
Een paar weken later kwam er een klein, blond meisje met haar zusje, haar broertje en haar ouders op de boerderij. Ze wees naar mij en riep: ‘Ikke wil die witte!’ Ze kreeg haar zin…
Best een toffe familie bleek het te zijn.  Twee keer per dag gaven ze me een bak vol brokken, vier keer per dag namen ze me mee naar het voetbalveldje achter de kerk. Daar ontmoette ik Duke, Pacho, Dribbel en Pebbles. Aparte lui. Die drukke Duke, bijvoorbeeld, had z’n baas zover gekregen dat-ie elke week zijn tanden poetste. En de reusachtige Pacho plaste de over schoenen van zijn baas. Dribbel, hoe klein-ie ook was, liep het snelst van alle honden in Lieren. Pebbles was de vrouw aan wie ik mijn hart verloor, ook al zei mijn baas dat ze een lelijk mokkel was. De vrouw van wie ik nog altijd van droom… De vrouw die nu onbereikbaar is…
Want nu woon ik in Oostenrijk. We zijn geëmigreerd, zoals de familie dat noemt. Wat het precies betekent, weet ik niet, maar op het voetbalveldje kom ik niet meer en Pebbles zie ik niet meer… Vaak droom ik nog van haar. Zie ik in mijn slaap haar mooie, bruine ogen, haar onverschrokken manier van doen – en ik ruik haar geur.
Toch is het hier ook goed, heel goed zelfs. Ik heb alle ruimte. Zwemmen doe ik in het meer, als het tenminste niet bevroren is zoals nu. Ik ren door de bossen achter het huis, jaag reeën achterna en graaf naar mollen. Mijn zwerftochten schijnen niet zonder risico te zijn. ‘De jager schiet op alles wat beweegt’, zegt mijn baas tegen het vrouwtje. ‘Er wordt gestroopt met vallen en strikken.’
Daarom mag ik niet alleen het bos in. Maar als ik de kans krijg, smeer ik ‘m. De laatste weken levert dat een hoop consternatie op. Zodra ik -terug van mijn zwerftochten- het huis nader, begint het gegil al: ‘Óóóóh! Tóóóób! Waar heb je gezéten?! Bah, wat ben je víes! Fóei, stoute hond!’
Zodra ik dan dichterbij kom en trots mijn nieuwe buit wil tonen, schreeuwen ze nog harder. ‘Óóóóh, een póóóót! Een varkenspoot! Bah, viezerik! Foei, stoute hond! Hoe kom je daar nou aan?!’
Met de reeënpoten die ik thuisbreng, is het hetzelfde verhaal. Gegil, gegriezel en een hele lading vragen.
‘Zeg’, hoorde ik de baas vanmiddag zeggen, toen ze allemaal voor de zoveelste keer hoofdschuddend om me heen stonden voor het huis. ‘Zou Tobias soms weer naar zijn vrienden bovenop de berg gaan, iedere keer dat hij ontsnapt? Die mensen die hier vorig jaar langs wandelden en vertelden dat Tobias hen soms opzocht en dat ze hem dan ‘wat lekkers’ gaven?’
‘Da’s een half uur lopen’, peinsde Matthias. ‘Klopt wel zo ongeveer met de tijd dat Toob telkens weg blijft. Ruim een uur…’
Ik kauwde genietend op mijn varkenspoot.
‘De modderpoel ligt ook op die route’, bedacht het vrouwtje. ‘Daar gaat hij dan op de terugweg blijkbaar even zwemmen.’
Bij het woord zwemmen keek ik op, ik kwispelde even. Zwemmen is een hobby van me. Vooral in smerig water.
‘Wat een lol zullen die lui hebben’, grijnsde de baas, ‘iedere keer als ze hem weer met een andere poot naar huis terug sturen…’
Ik zette mijn eigen modderige poot op de varkenspoot en trok met een flinke ruk een stuk vel eraf.
Omdat ik was weggelopen en ‘vies’ geworden was, moest ik nog een poos buiten op de bevroren grond blijven zitten. Kan mij het schelen. Die varkenspoot heb ik toch maar mooi weer in de wacht gesleept. De reeënpoten ook.  Hoe en waar vandaan? Dat blijft mijn geheim!
En ik verheug me al op mijn volgende ‘vangst’. Ben benieuwd van welk beest de poot dán zijn zal…

Of wij óók al ingesneeuwd zijn? De vraag klinkt van alle kanten, nu grote delen van Oostenrijk met ‘Schneechaos’ kampen. Nou nee, helaas niet.
Kwam er vorig jaar gedurende deze maanden geen einde aan de sneeuwval (zie ook ‘Ongeluk in de sneeuw’), nu moeten we het doen met een paar miezerige vlokjes; een dun laagje hier en daar – da’s alles.
De dikke pakken dalen momenteel neer aan de noordkant van de Alpen – en wij zitten juist ten zuiden daarvan. Praktisch is het natuurlijk wel; we kunnen zelfs gewoon met de auto boven bij het woonhuis komen, ook al is het hartje winter. Toch hopen verschillende gezinsleden dat er binnenkort weer wat wits onze kant op komt. Tot die tijd kijken ze verlangend uit het raam naar de besneeuwde bergen aan de overkant. En een enkele keer rijden we gewoon naar een van die witte toppen in de omgeving toe. Mét slee. En logee.

Eén voordeel: met zo weinig sneeuw kun je best blijven fietsen. Matthias & vriend Gert-Jan vorige week naast het woonhuis.

Schaatsen gaat gelukkig ook goed. Samen met andere kinderen van de club van de kerk speelde Rachel (vierde van rechts) zaterdag ijshockey op de Hörzendorfer See, in de buurt van Zmuln.

Hörzendorfersee

Hörzendorf

De oude mevrouw Ragossnig is overleden. Samen met haar man runde ze hier in Zmuln maar liefst 45 jaar lang Haus Einsamkeit, totdat hij – in 2007 – plotseling stierf. Ruim negen jaar leeg stond het vakantieoord vervolgens leeg, waarna wij het kochten en het de naam Freudenhof gaven. Nu beide oprichters er niet meer zijn, gaat deel één van de kronieken voorgoed dicht. De familie is verdrietig, maar laat ons ook regelmatig weten blij te zijn dat ‘Zmuln’ weer leeft. Deze week kregen we van hen een bijzonder borduurwerk, dat bij mevrouw Ragossnig in huis hing.  Voor ons een prachtig aandenken aan de eerste (bijna) halve eeuw Freudenhof.

Krobath, Cvetko, Schönthaler en Gratzerkrapf, zo heten de docenten die we op deze ouderavond in december wel even zouden willen spreken. In het aardedonker lopen we achter het oude klooster waar de meisjes naar school gaan. Een pracht van een sterrenhemel strekt zich boven ons uit, niets dan stilte heerst rondom. De parkeerplaats staat zo vol dat wij onze auto maar ergens achter het gebouw hebben gezet. Nu zoeken we bij het licht van onze telefoonzaklamp een achterdeur – en vinden die nog ook.
Voor het lokaal van Gratzerkrapf leunt een lange rij ouders tegen de gangmuur. Bij de deuren van Schönthaler, Cvetko en Krobath is het niet anders. En op de school van Matthias was het eerder deze week precies hetzelfde verhaal. Je kunt tussen 16.00 en 20.00 uur terecht voor een ‘Elterngespräch’ en omdat je bepaald niet de enige bent, sta je minimaal een uur te wachten voor elke ‘Herr/Frau Professor’. De leerlingen die ondertussen langskomen met Reindling, Apfelstrudel en andere Karintische lekkernijen (opbrengst-voor-het-gymnasium) doen goede zaken. Als wij ruim twee uur later vernomen hebben dat onze dames ‘ganz brav’ zijn, besluiten we het bij twee van de vier docenten te laten.
Zo gaat dat hier. Elk land heeft nu eenmaal z’n eigen aardigheden. Dat weet je van te voren als je emigreert dus je kunt al die verschillen maar het beste gewoon boeiend vinden. En al die wonderlijke achternamen natuurlijk ook.
Iets meer moeite hebben we eerlijk gezegd met het Sinterklaasfeest. Onvoorstelbaar, dat mensen in Nederland moeilijk doen over die goeie, ouwe Zwarte Piet! Bij ons brengt Sint vaak een ‘engel’ mee, en… de gruwelijke Krampus.
Als Jeannette en Rachel in de week van de ouderavonden enkele inkopen doen, klinkt het gerammel van kettingen en koebellen hen al tegemoet zodra ze uit de auto stappen. Uit het Lagerhaus rolt juist een winkelwagentje met een Krampus erin en een Krampus erachter. In de T€di rennen er ook twee rond. Het zijn stuk voor stuk duivels uitziende wezens, en hoewel ze Rachel een zak vol lekkers in haar handen duwen, worden we niet vrolijk van deze ontmoeting.

Na drie decembers hier in Karinthië went dit nog steeds niet en blijven we ons afvragen wat mensen bezielt om deze vreselijke figuren in te zetten bij een kinderfeest.
In Rachels klas komt de volgende morgen gelukkig geen Krampus langs, maar Sinterklaas heeft wel een ‘engel’ bij zich. En samen met de leerlingen bidt dit illustere bezoek het ‘Onze Vader’…!
Zo blijft er, een kleine tweeënhalf jaar na onze landverhuizing, nog altijd veel om ons over te verbazen, om over na te denken en om over te praten met elkaar.
En, hoezeer we ons inmiddels ook thuis voelen hier in ‘Kärnten’, het heerlijk avondje, dát blijven wij gewoon vieren op de oude, vertrouwde Hollandse manier. Met pepernoten en chocoladeletters die we vanuit Nederland krijgen en lekker veel gedichten en surprises.

Daar komt een kameel! Het lijkt erop dat een nieuw avontuur wacht. Hierover – als het goed is – meer in een volgend blog…

Een pinguïn die echte geluiden maakt, Matthias die terug moet in de box en een schat van een (zevende!) kat voor mama.

Je staat wel even raar te kijken als een bezoeker opeens z’n shirt uittrekt, het aan je overhandigt en met ontbloot bovenlijf in de auto stapt en vertrekt…
Het overkwam ons afgelopen seizoen, toen een van de vroegere gasten van Freudenhof het appartementenhuis weer opzocht. Jarenlang had hij met zijn gezin hier vakantie gevierd, en behalve een schat aan verhalen liet hij nu ook zijn T-shirt bij ons achter. De voormalige eigenaar, Heinz Ragossnig, had in een grijs verleden op dat shirt de (eveneens voormalige) naam van Freudenhof laten drukken: ‘Haus Einsamkeit’. Een mooie aanwinst voor het museumpje dat we momenteel inrichten in de Aufenthaltsraum!

Andere ‘vroegere gasten’ reserveerden alvast twee appartementen voor de zomer 2019. Zij stuurden een foto uit de oude doos mee, waarop hun ouders te zien zijn, terwijl die hun vakantie doorbrachten in wat nu ons woonhuis is.

En toen kregen we een e-mail van een onbekende mevrouw uit Nederland, die schreef dat ze een ‘bordje’ gevonden had waar ‘Haus Einsamkeit, Zmuln, Kärnten’ op stond. Of dat misschien bij ons vandaan kwam? Wij wisten niet van het bestaan van dit souvenir af, en waren opnieuw verrast!

Filmopnamen van vele zomers in Zmuln zijn verzameld op deze dvd, die Nederlandse gasten-van-toen ons tot onze verrassing kwamen brengen. Zo komt de geschiedenis hier weer tot leven en koesteren we die.

Hoe het gaat, zo klinkt van veel kanten de vraag, nu het een beetje stil blijft op de blog. Goed hier, dank u!
We blikken terug op een heerlijke herfstmaand. Samen met logerende (schoon)ouders en vriend(inn)en trokken we er veel op uit. We zagen Karinthië op z’n mooist! Net als van de winter, in het voorjaar en afgelopen zomer, trouwens…;)
Van de storm die veel Karinthiërs deze week opzadelde met wateroverlast, stroomuitval en allerlei schade hadden wij weinig last.
Nu maken we Freudenhof langzamerhand klaar voor de winter. Leidingen laten we leeg lopen, kranen sluiten we af, tuinmeubels mogen naar binnen, de luiken gaan dicht.
En laat dan de stilte en de sneeuw maar komen!

Burg Hochosterwitz en de Ossiacher See

Jagdmuseum Ferlach en de Wörthersee

Maria Saal

Hoch Sankt Paul

Pörtschach am Wörthersee

Na tweeënhalve maand zomervakantie heeft sinds een week of drie het ‘gewone’ leven zich ook hier hervat. Matthias staat deze vrijdagochtend met frisse tegenzin op, opent zijn gordijnen, kleedt zich aan, pakt z’n schooltas in, maakt zijn bed op (!), sjokt naar beneden en ontdekt daar dat alles nog donker en stil is.
Blijkbaar heeft-ie gedroomd. En dus kruipt hij met kleren en al maar weer in bed. De gordijnen blijven open, de volle maan schijnt naar binnen.

De maan boven de Ulrichsberg. Links de lichtjes van Zweikirchen.

Een paar uur later zit hij dan toch echt op zijn mountain bike. Langs akkers en weilanden waar de nevels nog laag boven hangen, gaat het met gezwinde spoed richting Zweikirchen, waar hij de bus naar zijn school in Sankt Veit neemt.

Ons uitzicht: ochtendgloren boven Zweikirchen.

Harold zet normaal gesproken kort daarna de meisjes bij hun school af, als hij op weg is naar zijn werk. Aan het begin van de middag pikt hij hen dan weer op. Het distributiecentrum van de Spar ligt namelijk niet ver van hun school en de werktijden passen prachtig bij de schooltijden.
Vandaag werkt Harold echter thuis en omdat Maria en Rachel hun buspas nog niet hebben, brengt Jeannette hen even naar Tanzenberg.
Ze hebben meteen de eerste vertraging al te pakken als het portier van de ouwe auto aanvankelijk niet sluit. Na een hoop gepruts zit de deur toch dicht en kunnen ze zowaar een paar honderd meter rijden. Dan blijkt een snoei-autootje van de gemeente de smalle weg te versperren en staan ze opnieuw een tijd stil.
Op Tanzenberg zijn ze streng, dat weet iedereen, dus tamelijk gestresst komen de zussen – nét op tijd – bij de school aan. Dan ontdekt een van beiden dat ze haar tekenspullen thuis heeft laten liggen…
En zo rijdt Jeannette hetzelfde ritje nóg maar een keer. Geen straf, toch? Zeg nou zelf…!

Langs wijngaarden…

… kerkjes, kapelletjes…

… en boerderijen.

Tanzenberg.

Uitzicht vanaf de school.

Links: ‘onze’ Ulrichsberg van ‘de andere kant.’ Freudenhof ligt erachter.

Wat een feestelijke ervaring om steeds vaker gasten te zien terugkeren hier op Freudenhof! Extra bijzonder was het vandaag meneer & mevrouw Van de Ree weer te ontmoeten. Niet alleen waren zij ruim twee jaar terug onze laatste gasten in Bed & Breakfast ‘de Knusse Knapzak’; ook werden ze de eerste gasten hier in Zmuln. En dan te bedenken dat ze tussendoor nog in ‘de Blije Berggeit’ bivakkeerden, de stacaravan die we in Tirol verhuurden… Geen wonder dat het vanmiddag weer ouderwets gezellig en vertrouwd voelde bij de koffie in de Aufenthaltsraum!

Met enige tegenzin kruipt Matthias uit de tent in het bos, waar hij de zomernachten doorbrengt. Om acht uur wordt-ie bij de kapper verwacht. Jeannette is zijn lotgenoot. Harold kan hen brengen, maar moet meteen door naar z’n werk, dus de terugweg zullen de twee kappersklanten te voet afleggen.

Als het leed bij de ‘Friseur’ geleden is, besluiten ze niet langs de grote weg naar huis te lopen, maar over landweggetjes dwars door de akkers. Dat maakt de tocht wel wat langer dan de 7 kilometer die er eigenlijk voor staat, maar het is een mooie morgen en er valt altijd wel wat te zien ‘aufs Land’.
De twee mijmeren dan ook hardop over het vredige landleven. Links kabbelt de Glan, waarin twee witte koeien verkoeling zoeken. Rechts rijst de ruïne op. Ze passeren een kolossale boerderij en verbazen zich weer eens over de ruimte in de boerenhuizen hier.

Als ze na een uur hun voeten toch wel een beetje beginnen te voelen, komt gelukkig het witte torentje van Zweikirchen in zicht. Op hetzelfde moment beginnen een eindje verderop de struiken te ritselen en een zwarte gedaante stapt de weg op.
‘Hé, een ontsnapte jonge koe’, zegt Jeannette verrast.
‘Wat een mooi dier!’ bewondert Matthias.
Dan grijpt zijn moeder hem bij de arm. ‘Wat hangt daar onder die buik, Mat? Zijn dat uiers?’
‘Nee…, dat zijn geen uiers!’
‘Ieieieiek, een stier!
‘Hij is echt mooi!’
‘Wat nu? Daar kunnen we niet langs!’
‘Gewoon rustig door blijven lopen, mam.’
‘Echt niet, ik heb nog een rood geruite blouse aan ook!’
‘Da’s een fabeltje, van dat rood en stieren… Daar is onderzoek naar gedaan. Mag ik iets dichterbij om een foto van hem te maken?’
‘Als je het maar laat! Kunnen we via de ruïne lopen?’
‘Dan doen we er nog zeker twee uur over, dat is echt een hele klim.’
Het jonge dier heeft de wandelaars inmiddels in de gaten en komt hun kant op. Ze maken rechtsomkeert. Het beest versnelt de pas en dus doen zij dat ook. Zelfs Matthias blijkt inmiddels toch liever wat afstand te houden. Ondertussen proberen ze hun strategie te bepalen. Jeannette denkt dat ze onder het schrikdraad naast de weg door moeten duiken als de stier hen inhaalt. Matthias gelooft dat dat weinig zin heeft. ‘Hij is daar blijkbaar al een keer doorheen gegaan.’
Met de stier op hun hielen komen ze op de driesprong die ze kort daarvoor ook al passeerden. Links gaat de weg omhoog; rechts naar beneden – daar kwamen ze vandaan. Ze kiezen nu voor links en dat doet de stier ook. De afstand tussen tweevoeters en viervoeter is nu zo klein dat Jeannette en Matthias besluiten de weg rechts te verlaten. Haastig stappen ze de struiken in. Van boom naar boom glijden ze de helling af tot ze op het weggetje daar onder staan. Boven hen gluurt de stier over de rand.
‘Als we snel zijn kunnen we nu misschien eindelijk verder lopen!’
Ze haasten zich terug naar de driesprong. Als ze daar aangekomen over hun schouder kijken, zien ze dat de stier hen verbaasd na staat te kijken. Matthias ligt in een deuk; Jeannette haalt opgelucht adem. Nog één keer laat het beest hen wippen van de schrik door luidkeels te loeien, maar dan besluit hij toch zijn weg in tegengestelde richting te vervolgen.
Moeder en zoon stappen stevig door naar Zweikirchen en vandaar naar Zmuln. Met volop nieuwe gespreksstof over het vredige landleven…