Ze zijn er weer, onze trouwe klusvrienden. Wilko kwam weken geleden al aan en bouwt een paleis van een kippenren. Gerrit en Wilchert landden deze week. Die laatste noemt Freudenhof inmiddels zijn ‘troetelprojectje’… Samen met Gerrit vervangt hij de lelijke deuren van de Aufenthaltsraum door een ambachtelijk getimmerde deur met een romantisch raampje. Blij met deze mooie binnenkomer! En wat ook leuk is: het werk gaat gewoon door als wij er – morgennacht – even tussenuitgaan met z’n vijven…

…!

‘Pffft, hoe hebben jullie dit gevónden?!’ zo luidt de meest voorkomende reactie van gasten die hier voor het eerst uit de auto stappen. En: ‘We reden het laatste stuk over een onverhard pad, hebben we de verkeerde weg genomen?’

Deze zomer kwam er een derde vraag bij. Al dan niet op gedempte toon en al dan niet met een samenzweerderige blik klonk het op een gegeven moment bijna standaard: ‘Mag ik wat vragen? Bent u Jenthe?’

‘Jenthe’ is een fictief blog in het familieblad Terdege. De hoofdpersoon verhuist met haar man en hun vier kinderen naar een boerderij in de Karawanken. Inderdaad, niet ver van Freudenhof. Daar richten ze met vallen en opstaan enkele appartementen in en langzaam maar zeker integreren ze in de Karintische cultuur.

De naam van de auteur van deze rubriek staat in de kantlijn, maar kennelijk zo klein dat het de lezers niet opvalt. Die breken zich massaal het hoofd over de herkomst van de verhalen.

Als een ouder echtpaar een vakantie op Freudenhof boekt, geeft dat stof tot puzzelen op de Veluwse camping waar zij een vakantiehuisje bezitten. Samen met verschillende leeftijdgenoten die daar ook verblijven, pakken ze de Terdege én een kaart van Karinthië erbij om uit te zoeken of Freudenhof nu wel of niet het huis van Jenthe is.

En een van de gasten die op Freudenhof logeert, krijgt een appje van een vriend: ‘Je moet maar eens op zoek gaan. Ze schijnen daar kostbare geweren verstopt te hebben!’ (Als Jenthe en haar man in financiële problemen zitten, vinden ze namelijk een antiek geweer dat 6000 euro opbrengt.)

Op een zondagmorgen vlak voordat de dienst begint, wordt Jeannette in de kerk op haar schouder getikt: ‘Zeg’, wil de Hollandse dame achter haar weten. ‘Is dat van dat zwaard nou echt gebeurd?’
‘Zwáárd?’
‘Ja, dat zwaard van 6000 euro!’

Weer iemand anders, die thuis de Terdege zit te lezen, schudt meewarig het hoofd en verzucht tegen haar man: ‘Die Jenthe begint appartementen in Karinthië. O, o, dat ís me een concurrentie voor de Wilbrinks!’

Ze kan gerust zijn. Jenthe bestaat niet. Zoals de kleingedrukte naam in de kantlijn vermeldt, komen Jenthe, haar gezin én hun belevenissen uit de dikke duim van Jeannette Wilbrink-Donkersteeg. En al kan niet ontkend worden dat hun avonturen geïnspireerd zijn door het wel en wee hier op Freudenhof, waargebeurd zijn ze (meestal…) niet. Geen vondst die 6000 euro opleverde, dus. Helaas.

Hijgend haast Matthias zich de Freudenhütte binnen. Hij is omhoog komen fietsen om de komst van nieuwe vakantiegangers te melden: ‘Mam, de gasten zijn er! En ze zijn wéér aardig!’
Hij kijkt er een beetje verbaasd bij, maar we hadden het natuurlijk kunnen weten. Op de boekenplank in een van de appartementen prijkt immers de titel ‘De meeste mensen zijn aardig’.
En zo is het.
Als er families vertrekken, moeten wij vaak even schakelen. Weken van mooie ontmoetingen, fijne gesprekken, gezellige avonden zijn opeens definitief voorbij. De kinderen nemen afscheid van maatjes met wie ze keer op keer het spannende spel Jachtseizoen speelden en met wie ze tot laat op de avond bij het kampvuur zaten te zingen en appels poften.
Enigszins sip kijken we elkaar aan. Zo leuk als het nú was, kan het nóóit meer worden! En dan arriveren de volgende gasten. Terwijl de volwassenen onder de wilg koffie drinken, vinden de kinderen elkaar op de trampoline of bij het zwembad. En voor we het weten, is het weer net zo gezellig als voorheen.
Niet zelden blijkt de verbondenheid blijvend te zijn. Dan zeggen we bij het uitzwaaien: “Tot volgend jaar!” Dat maakt zelfs het afscheid nog een klein beetje leuk.
En als we al die aardige mensen en al die heerlijke weken daarna héél erg missen? Dan bekijken we gewoon de mooie foto’s die ze ons stuurden van hun verblijf op Freudenhof en van hun uitstapjes hier in Karinthië:

Afscheid…

Dank aan de families Eggebeen, Everts, Van de Bovenkamp, Colijn, Hofman, Den Hartog, Rozendaal, Schipper, Schram en Vrijhof!

Zes katten mag dan wat veel zijn, als er eentje kwijtraakt, zijn we toch niet blij. Vooral Rachel niet, want het is haar eigen, lieve Koosje die spoorloos verdwijnt.
Zit-ie ergens opgesloten? Is het arme dier in een val terechtgekomen? Heeft hij diep in het bos de laatste adem uitgeblazen (hij was de laatste tijd tenslotte wel erg mager)?
Dagen, weken en uiteindelijk maanden gaan voorbij, maar Koos keert niet terug, al droomt Rachel nu en dan dat dat wel gebeurt. En al bidt ze daar ook om.
Als we met een van de andere katten bij de Tierarztin zijn, adviseert zij ons Radio Kärnten te bellen. Via het programma Antenne kun je een signalement van de vermiste opgeven. ‘Levert vaak reacties op’, beweert de dierendokter.

Rachel besluit moed te verzamelen voor zo’n telefoontje, maar vertrekt eerst voor twaalf dagen naar Nederland. Regelmatig informeert ze bij het thuisfront of Koos misschien toch nog thuisgekomen is. Dat die kans echter met de dag kleiner wordt, is duidelijk.

Aan de vooravond van Rachels terugkeer zit Harold rond spookuur nog buiten, als hij in het donker een paar witte pootjes signaleert van een van onze katten.
Huh? Witte pootjes? Er was er toch maar eentje die dat had, namelijk…?
‘Koos???’ fluistert hij door het duister. Maar de schim is alweer verdwenen. Binnen brengt Harold verslag uit aan de jongelui, die nog bij elkaar zitten. Met z’n allen gaan ze op onderzoek uit, om vervolgens te constateren dat papa ‘ze heeft zien vliegen’.
Een halfuur later verschijnen echter opnieuw de witte pootjes bij de achterdeur – en dit keer grijpt Harold de kat die eraan vast zit bij de kladden. Zo komt het dat Jeannette tegen enen die nacht in haar slaap wordt gestoord: ‘Hé, Koos is terug!’
‘Kan niet!’ zegt Jeannette, die meteen rechtop zit. Een maand of drie is het dier al verdwenen en nu zou het uitgerekend een paar uur voordat Rachel thuiskomt weer opduiken…?
‘Kom kijken!’ beveelt Harold. En ja, daar in de kamer, omringd door twee opgetogen Wilbrink-tieners en drie al even opgetogen logees, zit Koosje. Schuchter en schuw, maar blakend van gezondheid.

Die morgen landt onze 12-jarige op het vliegveld van Lljubljana.
‘Gelukkig zijn we weer compleet!’ verzucht Jeannette.
‘Behalve Koos…’ zegt Rachel sip.
In de auto verheugt ze zich vooral op een weerzien met Tobias. ‘Maar wel jammer dat Koos er niet meer is’, peinst ze daar meteen achteraan. Waarop ze het advies krijgt nu toch echt maar eens met Radio Kärnten te bellen…

Als Rachel een uurtje later de Freudenhütte binnenstapt, worden haar ogen onwaarschijnlijk groot.
‘Is dat Kóós??? Oooooh, Kóós!!!’
En deze screenshot vertelt de rest…

Tussen dagen vol zwempartijen, bergwandelingen en allerlei andere heerlijke uitjes is er opeens de stille zondag.
In alle vroegte trekt een kolonne van Nederlandse auto’s over het landweggetje langs de Zmulner See richting Klagenfurt. De buurman die zijn Berner Sennen uitlaat, kijkt z’n ogen uit.
De Karawanken achter de stad zijn in nevelen gehuld. Na heel veel warme, zonnige weken valt nu de langverwachte regen.  In de tuin kunnen we vandaag dus niet zitten, zodat de kerkzaal van Evangelikale Gemeinde uitpuilt. Voorganger Amos heeft speciaal voor de vele vakantiegangers een aantal verzen en punten van de preek in het Nederlands op de wand geprojecteerd. Met en zonder accent klinken de Duitstalige liederen: ‘Allein Deine Gnade genügt.’
’s Avonds zingen we met z’n veertigen op Freudenhof verder. Buiten is het nog steeds te nat, binnen eigenlijk te warm, maar de vele goede stemmen komen prachtig tot hun recht bij de akoestiek in de Aufenthaltsraum. ‘Op bergen en in dalen, en overal is God!’
Soms wisselen mannen en vrouwen elkaar in beurtzang af. Wordt er in canon gezongen, dan is het de ‘bovenverdieping’ tegen de ‘benedenverdieping’. Kleine kinderen en volwassen mannen stemmen samen in. ”k Wil U o God, mijn dank betalen, U prijzen in mijn avondlied.’
Het wordt een onvergetelijk uur, en als we afsluiten – schor, warm en dankbaar – zetten in het aardedonker buiten, de krekels het gezang voort.

Een historisch momentje:
Terwijl Matthias van zijn vakantie-ontbijt geniet (négen weken vrij!) …

… print Maria de allereerste Wörthersee Plus Kaarten.

Deze kortingskaart mogen we vanaf vandaag aan alle Freudenhof-vakantiegangers cadeau doen.

Met de kaart kunnen onze gasten – bijvoorbeeld – gratis gebruik maken van veel stranden aan de Wörthersee, zoals Parkbad Krumpendorf, waar we vorige week nog waren.

De kaart geeft ook korting op allerlei attracties en bezienswaardigheden, waaronder Minimundus, Burg Hochosterwitz en de Pyramidenkogel:

‘Jammer, dat we zelf geen gasten zijn’, zeggen de kinderen. ‘Wij hadden die kaart ook wel willen hebben.’
Het is een mooie aanvulling op de Kärnten Card, die we zelf – net als onze gasten – ook weer hebben aangeschaft.
(Deze Kärnten Card is overigens niet gratis, maar geldt wel voor heel Karinthië – dus niet alleen rond de Wörthersee.)

Onze gasten uit Stube Gemütlich hadden deze week een bijzondere ontmoeting tijdens hun wandeling langs de watervallenroute hier vlakbij. In het bos bij Sörg zagen ze deze slang, die juist een kikker verorberde…

Het Freudenhof Filmproducers Team (FFT) – bestaand uit Matthias (14) en Rachel Wilbink (12) – maakt regelmatig creatieve videootjes. Op dagen als deze spelen die zich uiteraard aan en in het water af…

‘Het lijkt het Kleine Huis op de Prairie wel’, verzucht Jeannette. Bij tropische temperaturen is ze al de hele dag doende om een vlechthek te knutselen rond het kippenhok. Met een handzaag snijdt ze takken van de struiken. Die takken ontdoet ze van zijtakjes en blad. Dan sleept ze ze naar het kippenhok en vlecht er zo goed en zo kwaad als het gaat een omheining van.
De veestapel op Freudenhof breidt namelijk uit en het koppeltje kippen dat hier is komen wonen, snakt naar frisse lucht. Voor de bouw van een ren hebben we nog een paar weken nodig. Het hek van takken – afgekeken van het Openluchtmuseum in Maria Saal – moet daarom tijdelijk uitkomst bieden.
Als Matthias die avond zijn kipjes op stok wil zetten, blijft hij wel érg lang weg.  Gehuld in nachtjapon gaat Jeannette op onderzoek uit. Zoonlief blijkt in het aardedonker door het struikgewas op de helling onder het kippenhok te kruipen. De kippen en hanen zijn namelijk allemaal gevlogen, ondanks het juweel van een vlechthek…
Gewapend met zaklamp en hoofdlamp zetten moeder en zoon de zoektocht voort. Geregeld klinkt er een kreet als een bramenstruik of brandnetel blote benen en armen te pakken neemt. Het duurt lang voordat de hele familie eindelijk uit de struiken is gevist… op één haan na. Die blijft onvindbaar.
Vanwege de gelijkenis over de herder die 99 schapen achterliet om er 1 te gaan zoeken, wil Matthias het eigenlijk niet opgeven, maar tegen middernacht stoppen we toch maar, in de hoop dat er de komende uren geen vos of marter langs kuiert.
En wie stapt er de volgende morgen bij het krieken van de dageraad parmantig rond binnen de ambachtelijke gebouwde omheining? Het vermiste haantje!
Die dag gaat het stel weer aan de wandel, maar dit keer kruipen ze tegen de avond helemaal zelf op stok, op één haan na. Na opnieuw de struiken te hebben uitgekamd, ontdekken we deze wegloper op… het hooizoldertje van het kippenhok! Daar installeert hij zich sindsdien elke avond. En daar halen we hem dus ook elke avond weg, want de hooizolder is van buitenaf bereikbaar. En ook al gaat het dan om een eigenwijs geval, aan de vos of de marter willen hem toch maar niet meegeven.

Linksonder: 2016 – Matthias’ Eierhandel Kip & Ko in Lieren.
Rechtsonder: 2019 – begin van een nieuw handeltje: een doos vol Altsteirer-kuikens, gekocht van Philomena in de Karawanken…

Zie eventueel ook: Oh oh dat kippenhok met emotionele waarde

Wisseldagen eindigen op Freudenhof onder de oude wilg in de tuin. Het blijft een mooi moment als je daar samen met pas gearriveerde vakantiegangers aan de koffie zit. De lange autorit hebben ze achter de rug, heerlijke vrije weken voor de boeg.
En als een nieuwe gast dan – zoals vanmiddag – voldaan om zich heen kijkend zegt: ‘Ja, we hebben echt de goede keuze gemaakt!’ dan heeft dit moment voor ons een extra gouden randje. (Of moet dat hier een rood randje heten?)