Hoe het gaat, zo klinkt van veel kanten de vraag, nu het een beetje stil blijft op de blog. Goed hier, dank u!
We blikken terug op een heerlijke herfstmaand. Samen met logerende (schoon)ouders en vriend(inn)en trokken we er veel op uit. We zagen Karinthië op z’n mooist! Net als van de winter, in het voorjaar en afgelopen zomer, trouwens…;)
Van de storm die veel Karinthiërs deze week opzadelde met wateroverlast, stroomuitval en allerlei schade hadden wij weinig last.
Nu maken we Freudenhof langzamerhand klaar voor de winter. Leidingen laten we leeg lopen, kranen sluiten we af, tuinmeubels mogen naar binnen, de luiken gaan dicht.
En laat dan de stilte en de sneeuw maar komen!

 

 

Na tweeënhalve maand zomervakantie heeft sinds een week of drie het ‘gewone’ leven zich ook hier hervat. Matthias staat deze vrijdagochtend met frisse tegenzin op, opent zijn gordijnen, kleedt zich aan, pakt z’n schooltas in, maakt zijn bed op (!), sjokt naar beneden en ontdekt daar dat alles nog donker en stil is.
Blijkbaar heeft-ie gedroomd. En dus kruipt hij met kleren en al maar weer in bed. De gordijnen blijven open, de volle maan schijnt naar binnen.

Een paar uur later zit hij dan toch echt op zijn mountain bike. Langs akkers en weilanden waar de nevels nog laag boven hangen, gaat het met gezwinde spoed richting Zweikirchen, waar hij de bus naar zijn school in Sankt Veit neemt.

Harold zet normaal gesproken kort daarna de meisjes bij hun school af, als hij op weg is naar zijn werk. Aan het begin van de middag pikt hij hen dan weer op. Het distributiecentrum van de Spar ligt namelijk niet ver van hun school en de werktijden passen prachtig bij de schooltijden.
Vandaag werkt Harold echter thuis en omdat Maria en Rachel hun buspas nog niet hebben, brengt Jeannette hen even naar Tanzenberg.
Ze hebben meteen de eerste vertraging al te pakken als het portier van de ouwe auto aanvankelijk niet sluit. Na een hoop gepruts zit de deur toch dicht en kunnen ze zowaar een paar honderd meter rijden. Dan blijkt een snoei-autootje van de gemeente de smalle weg te versperren en staan ze opnieuw een tijd stil.
Op Tanzenberg zijn ze streng, dat weet iedereen, dus tamelijk gestresst komen de zussen – nét op tijd – bij de school aan. Dan ontdekt een van beiden dat ze haar tekenspullen thuis heeft laten liggen…
En zo rijdt Jeannette hetzelfde ritje nóg maar een keer. Geen straf, toch? Zeg nou zelf…!

Wat een feestelijke ervaring om steeds vaker gasten te zien terugkeren hier op Freudenhof! Extra bijzonder was het vandaag meneer & mevrouw Van de Ree weer te ontmoeten. Niet alleen waren zij ruim twee jaar terug onze laatste gasten in Bed & Breakfast ‘de Knusse Knapzak’; ook werden ze de eerste gasten hier in Zmuln. En dan te bedenken dat ze tussendoor nog in ‘de Blije Berggeit’ bivakkeerden, de stacaravan die we in Tirol verhuurden… Geen wonder dat het vanmiddag weer ouderwets gezellig en vertrouwd voelde bij de koffie in de Aufenthaltsraum!

Met enige tegenzin kruipt Matthias uit de tent in het bos, waar hij de zomernachten doorbrengt. Om acht uur wordt-ie bij de kapper verwacht. Jeannette is zijn lotgenoot. Harold kan hen brengen, maar moet meteen door naar z’n werk, dus de terugweg zullen de twee kappersklanten te voet afleggen.

Als het leed bij de ‘Friseur’ geleden is, besluiten ze niet langs de grote weg naar huis te lopen, maar over landweggetjes dwars door de akkers. Dat maakt de tocht wel wat langer dan de 7 kilometer die er eigenlijk voor staat, maar het is een mooie morgen en er valt altijd wel wat te zien ‘aufs Land’.
De twee mijmeren dan ook hardop over het vredige landleven. Links kabbelt de Glan, waarin twee witte koeien verkoeling zoeken. Rechts rijst de ruïne op. Ze passeren een kolossale boerderij en verbazen zich weer eens over de ruimte in de boerenhuizen hier.

Als ze na een uur hun voeten toch wel een beetje beginnen te voelen, komt gelukkig het witte torentje van Zweikirchen in zicht. Op hetzelfde moment beginnen een eindje verderop de struiken te ritselen en een zwarte gedaante stapt de weg op.
‘Hé, een ontsnapte jonge koe’, zegt Jeannette verrast.
‘Wat een mooi dier!’ bewondert Matthias.
Dan grijpt zijn moeder hem bij de arm. ‘Wat hangt daar onder die buik, Mat? Zijn dat uiers?’
‘Nee…, dat zijn geen uiers!’
‘Ieieieiek, een stier!
‘Hij is echt mooi!’
‘Wat nu? Daar kunnen we niet langs!’
‘Gewoon rustig door blijven lopen, mam.’
‘Echt niet, ik heb nog een rood geruite blouse aan ook!’
‘Da’s een fabeltje, van dat rood en stieren… Daar is onderzoek naar gedaan. Mag ik iets dichterbij om een foto van hem te maken?’
‘Als je het maar laat! Kunnen we via de ruïne lopen?’
‘Dan doen we er nog zeker twee uur over, dat is echt een hele klim.’
Het jonge dier heeft de wandelaars inmiddels in de gaten en komt hun kant op. Ze maken rechtsomkeert. Het beest versnelt de pas en dus doen zij dat ook. Zelfs Matthias blijkt inmiddels toch liever wat afstand te houden. Ondertussen proberen ze hun strategie te bepalen. Jeannette denkt dat ze onder het schrikdraad naast de weg door moeten duiken als de stier hen inhaalt. Matthias gelooft dat dat weinig zin heeft. ‘Hij is daar blijkbaar al een keer doorheen gegaan.’
Met de stier op hun hielen komen ze op de driesprong die ze kort daarvoor ook al passeerden. Links gaat de weg omhoog; rechts naar beneden – daar kwamen ze vandaan. Ze kiezen nu voor links en dat doet de stier ook. De afstand tussen tweevoeters en viervoeter is nu zo klein dat Jeannette en Matthias besluiten de weg rechts te verlaten. Haastig stappen ze de struiken in. Van boom naar boom glijden ze de helling af tot ze op het weggetje daar onder staan. Boven hen gluurt de stier over de rand.
‘Als we snel zijn kunnen we nu misschien eindelijk verder lopen!’
Ze haasten zich terug naar de driesprong. Als ze daar aangekomen over hun schouder kijken, zien ze dat de stier hen verbaasd na staat te kijken. Matthias ligt in een deuk; Jeannette haalt opgelucht adem. Nog één keer laat het beest hen wippen van de schrik door luidkeels te loeien, maar dan besluit hij toch zijn weg in tegengestelde richting te vervolgen.
Moeder en zoon stappen stevig door naar Zweikirchen en vandaar naar Zmuln. Met volop nieuwe gespreksstof over het vredige landleven…

 

 

 

 

 

 

Heerlijk, die rust hier. Niet alleen voor het vieren van vakanties in de zomer, ook voor het schrijven van verhalen in de winter. Drie boeken zijn er inmiddels geboren op Freudenhof.  De eerste twee rollen bijna van de pers…

 

 

Een animatieteam hoeven we hier vooralsnog niet in te huren… Onze trouwe Tobias neemt deze taak geheel vrijwillig op zich. Hij krijgt er een berg liefde voor terug van de vele kinderen op Freudenhof, die zich mede dankzij hem geen moment vervelen!

Een bijzondere zondag, de 16e juli 2018. In de afgelopen nacht waren voor het eerst alle acht appartementen bezet. Twee rare jaren van emigreren en renoveren sluiten we nu definitief af. Opgelucht, maar ook wat weemoedig blikken we terug. Misschien dat we niet élk moment graag zouden overdoen, maar willen míssen hadden we deze periode voor geen goud!
Heel vroeg gaan we naar bed. Voor dag en dauw moeten we er namelijk alweer uit: Maria hoopt om 3.30 uur naar Nederland af te reizen om oma Donkersteeg te helpen na een operatie.
In bed leest Jeannette nog even een artikel. Een vrouw vertelt daarin dat een bekende die stervende was, bad of ze alvast iets van de hemel mocht zien. ‘Dat gebeurde niet’, vertelt de geïnterviewde, ‘maar wel hoorde ze vaak muziek en gezang op momenten dat niemand anders zoiets hoorde.’
Het tijdschrift gaat dicht, de lamp gaat uit.
‘Hé’, zegt Jeannette. ‘Hoor jij ook muziek?”
‘Nee’, mompelt Harold, die eigenlijk al slaapt.
Jeannette gaat op haar andere zij liggen.
Er klinkt toch heus gezang. Hoe kan dat?
‘Hoor je echt niks?’
…
Ze sluipt naar de overloop en klopt op Maria’s deur. ‘Maria, heb jij soms muziek aan staan?’
‘Ikke niet.’
Dan naar Matthias’ deur. Klop, klop.
‘Ja, kom binnen, maar ik heb geen muziek aan staan’, zegt Mat, die de vraag kennelijk al gehoord heeft.
Via zijn kamer stapt Jeannette het balkon op. Ze staart de schemering in. Veertig minuten vroeger dan in Nederland is hier de duisternis ingevallen. Van de Saualpe in de verte zijn alleen de contouren nog zichtbaar; de burcht van Sankt Veit kun je door het donker niet meer te zien liggen. Van beneden klinkt het gesjirp van de krekels en… gezang.
‘Meine Zeit steht in deine Händen…’
Matthias stapt uit bed en komt naast Jeannette staan.
‘Hoe kan dat?’ vraagt ze verbaasd. ”Meine Zeit’! Eén van mijn lievelingsliederen! Maar er zijn alleen Nederlandse gasten en ik heb het in Nederland nog nooit gehoord. Ik wist niet dat het daar ook bekend was…’
‘Wat mooi’, zegt Matthias zacht. ‘En dan met dat donker, en die krekels. Misschien hebben ze een oude liedbundel gevonden. De gasten, bedoel ik.’
‘Nun kann ich ruhig sein, ruhig sein in dir,’ klinkt het helder.
‘Dan zouden ze de wijs toch niet meteen kennen?’
‘O nee…’
Bij het terras van de gisteren in gebruik genomen Stube Freundlich schemert wat licht. Het prachtige gezang lijkt daar vandaan te komen.
‘Nu blaft er nog een ree mee, ook’, fluistert Matthias.
‘Gib mir ein festes Herz, mach es fest in dir.’
Op het balkon wordt stil geluisterd totdat het lied uit is.
Stube Freundlich is ingewijd.
En hoe…

 

Gevaar op de weg! Dit diertje dribbelt dagelijks over ons paadje; meestal zónder, soms mét z’n mama. Hopelijk hebben alle komende en gaande gasten ‘m in de gaten!

 

 

‘Ha, mam’, zegt Matthias – die op school is –  aan de andere kant van de telefoonlijn, ‘dit moet even in het Duits: Passt es wenn ich heute zwei Stunden früher nach Hause komme?’
‘Die Maria  auch’, klinkt de stem van zijn lerares op de achtergrond.
‘Und Maria auch’, herhaalt Matthias braaf. ‘Also, passt das?’
‘Ja, passt, hoor!’ roept Jeannette in haar telefoon.
‘Danke, und liebe Grüsse von Frau Ezr!’
‘Liebe Grüsse terug…!’

Na bijna twee jaar Karinthië is ook de nieuwe taal niet nieuw meer. Nieuwe talén, moeten we zeggen, want behalve met Duits hebben we vooral met Karinthisch te maken. Én met de Germanismen, die er bij ons daheim steeds meer insluipen, een mengelmoes van Nederlands, Duits en Kärnterisch. Als ze tenminste de kans krijgen…

Best sneu voor de kinderen dat zij twee talenminnaars als ouders hebben, die hen dus meteen op hun nummer zetten als ze iets beginnen te spreken dat ergens tussen het Nederlands, Duits en Kärnterisch inbungelt. En dát, terwijl diezelfde ouders zelf nog altijd niet bijster veel van het Kärnterisch bakken.
Aan de andere kant is het ook best sneu voor ons dat ons kroost de nieuwe taal inmiddels vele malen beter beheerst dan wij en ons dus voortdurend corrigeert.
Maar ja, we hebben het gewoon nodig, oder…?

Over dat laatste gaan we het hier natürlich niet hebben. Dat de kinderen ons inmiddels ver vooruit zijn, is schoad genoeg. Laten we het dus maar bij het eerste houden:
Vooral in verhalen die de kinderen over school vertellen, gaat het steeds vaker mis. ‘En toen ging de Lehre… eh, de lerares de blaadjes ‘afzamelen” (inzamelen), klinkt het op een avond in de Freudenhütte. En een paar dagen später: ‘Wilt u dit ff ‘onderschrijven’?’ (ondertekenen).

Standaard hebben de kinderen het over hun huiswerk ‘tot’… donderdag bijvoorbeeld, in plaats van over huiswerk ‘voor’ donderdag. En ze moeten vaak iets ‘afschrijven’, in plaats van ‘overschrijven’. Wanneer iets vanzelf spreekt, roepen ze: ‘i was’ of te wel: ‘ich weiss’.

Als Matthias wordt gevraagd waarom hij nú weer op zijn telefoon zit, legt hij uit: ‘Ik ben met David aan het uitpraten wanneer we gaan mountain biken’. Alsof dat geen ‘overleggen’ heet…
En bij een gesprekje over het weer, klinkt het:  ‘In Nederland hebben ze ook mooi weer ‘aangezegd’, zag ik.’

Het blijft boeiende materie, en zeg nou zelf: het is toch heerlijk als je elkaar af en toe een vliegje kunt abfangen?