• 

De laatste gasten zijn gisteren vertrokken. Als gevolg van de coronacrisis loopt het seizoen 2020 rustiger en vroeger dan anders ten einde. Het wordt stil op Freudenhof. Maar op de pagina’s van de speciale ‘glossy’ die een van onze gasten maakte, gaat het bruisend vakantieleven gewoon door. Lieve Sabina, dank je wel voor dit prachtige aandenken aan de zomer van 2020! Slechts een kleine greep uit de inhoud:

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Je loopt er zomaar langs heen: op Freudenhof blijken talloze wonderlijke wezentjes te wonen die je in eerste instantie helemaal niet ziet. Dat ontdekten we toen we keken door de ogen van een van onze gasten, een natuurfotograaf met talent. Onvoorstelbaar, zoveel verschillende soorten beestjes hier op de Zmulnerberg! Willem Ruiter, dank je wel!

©Willem Ruiter 2020

http://https://youtu.be/CivWPde3878
(Daniël Quaak, dank je wel voor deze prachtige drone-beelden!)

Met twee honden en zes katten herbergt de Freudenhütte eigenlijk wel genoeg huisdieren. Toch twijfelt niemand eraan: het aan de boom gebonden hondje kunnen we niet naar een dierenasiel brengen.
In een mum van tijd heeft het alle harten veroverd. Behalve die van de katten… Telkens als ze die tegen het lijf loopt, staat het hele huis op z’n kop.
In spanning wachten we het bezoek aan de dierenarts af. Misschien mankeert de hond iets en is ze daarom achtergelaten. Naarmate de uren verstrijken, hopen we steeds meer dat we de kleine knuffel niet hoeven laten inslapen.
En dan belt Frau K.
“Ik weet wie de eigenaar is!”
De Tierärztin vertelt dat ze de hond onmiddelijk herkende van de foto’s die wij haar mailden. Het beestje heet Lucie, is negen jaar oud en opgeleid tot jachthond. Vroeger kwam ze bij onze dierenarts met haar baas, een jager. Wat Frau K. vertelt, moet onder vier ogen blijven. In elk geval maakt ze duidelijk dat jagers doorgaans een “andere verhouding met hun hond hebben dan wij”.
Frau K. heeft hem op de man af gevraagd wat hij zou doen met een dier waar hij vanaf zou willen. “Mee naar het bos nemen en doodschieten”, zo luidde zijn antwoord.
Maar van Lucie wilde hij niet af. Toen hij een week geleden (!) met haar op de Zmulnerberg was en zich bukte om een paddestoel te plukken, vloog het hondje met lijn en al achter een ree aan, aldus de jager. Hij zocht haar overal, maar vond haar niet terug en uiteindelijk ging hij ervan uit dat Lucie dood was. Haar verdwijning meldde hij bij de politie.
Wat denkt Frau K. van dit verhaal? “Ik geloof dat hij de waarheid vertelt”, zegt ze, na enig aarzelen. “Hij zal haar afschieten als hij het nodig vindt, maar haar niet mishandelen.”
Als detectives leggen we deze nieuwe informatie bij de puzzelstukjes die we al hebben. Dat Lucie geen schuwe of verwaarloosde indruk maakt, past in dit plaatje. Maar kan de knoop in de lijn inderdaad zonder mensenhanden gelegd zijn…? We zoomen in op de foto’s.

Harold besluit de jager op te bellen en te vragen of hij zijn hond terug wil. Luidt het antwoord “ja”, dan kunnen we ons spervuur op hem richten. Van vragen wel te verstaan.
Een spannend uurtje volgt. Wat moeten we doen als we de indruk krijgen dat de jager het hondje wel degelijk bewust heeft achtergelaten?
Het is Lucie zelf die een uurtje later het antwoord geeft. Zodra haar baas binnenstapt, dribbelt ze kwispelend op hem af. Allemaal slaken we een zucht van verlichting. Dit zit wel goed.

De jager vertelt zijn verhaal. Bij zijn zoektocht naar Lucie moet hij vlak bij haar in de buurt zijn geweest. Hij heeft op het dak van ons huis neergekeken, zo blijkt. Bovendien heeft hij twee schoten gelost, omdat ze daar normaalgesproken altijd op af komt. Inderdaad hebben we onlangs twee schoten gehoord.
Sommige raadsels blijven. Hoe kreeg Lucie haar lijn met zo’n ingenieuze knoop rondom de boom? Waarom heeft ze niet geblaft toen haar baas haar zocht?
“En”, wil Jeannette weten, “waarom is ze niet broodmager, als ze al dagenlang aan die boom zit?” Nu schiet de jager in de lach. “Ze was moddervet voordat ze verdween!”

Die avond krijgt Boris van ons een lintje. Zonder hem was Lucie nu immers langzaam aan het doodgaan. En in de koelkast… ligt een flink stuk spek. Zelfgemaakt. Door de jager.

Van Boris-uitlaten is al lang geen sprake meer. Boris laat óns uit.
Dus als het bakbeest op deze warme zomermiddag links wil, dan gáát Harold links.
Merkwaardig is dat trouwens wel: normaal lopen hij en de beide huisdieren op dit paadje altijd rechtdoor. Wat hééft die hond vandaag toch?
Terwijl Tobias rustig rondsnuffelt, koerst Boris (,,200 kilo goeiigheid”, aldus een van onze gasten) dwars door het bos een steile berg op. Bijna bovenaan begint hij als een dolle om iets heen te dansen.
Dankzij z’n topconditie is Harold het dier uiteraard in een mum van tijd achteraan geklauterd. En dan ontdekt hij tot zijn verbazing de oorzaak van Boris’ enthousiasme: vastgebonden aan een omgevallen boom zit hier een kleine hond.

Harold krabt zich eens achter het oor en kijkt om zich heen. Waar is het baasje gebleven? Hakt die een eindje verderop hout? Is-ie ergens aan het jagen?
Genoeg stof tot nadenken voor de terugweg…

Het thuisfront is tamelijk ontzet. Een hond aan een boom gebonden? Dat kan niet waar zijn!
Nee, hoe langer we erover peinzen, hoe onwaarschijnlijker het lijkt. Zoiets vreselijks is niet mogelijk in het stille sprookjesbos achter ons eigen huis. Natúúrlijk is er gewoon een houtvester in de buurt, die zijn beestje daar even heeft veiliggesteld. Of een boswachter. Of een jager. Of een mevrouw, die moest plassen achter een struik.

Toch gaan Jeannette en Rachel een uur later op onderzoek uit. Bij de plek die Harold omschreven heeft, wordt Boris inderdaad onrustig, maar een hondje vinden ze niet. Blijkbaar is het opgehaald. Gelukkig maar!
Aan het eind van die middag loopt Harold voor de zekerheid nog even het bos in. En daar, hoog boven de plaats waar zijn vrouw en dochter vanmiddag zochten, zit nog altijd de kleine gevangene aan de boom.

Met logees en al trekken de Wilbrinks vervolgens in optocht naar de plek des onheils. Een bakje water en een bakje brokken gaan mee. Wat is dit naar, allemaal!

De kleine jachtterriër lijkt niet jong meer te zijn. Wel uitgehongerd en enorm dorstig. Nadat het dier heeft gegeten en gedronken, peutert Maria de riem los en dan nemen we de vondeling mee naar huis.
Behoorlijk ondersteboven onderzoeken we het slachtoffertje, dat bepaald niet schuw is, maar juist heel vriendelijk. Achter haar ene oor zit een bult en in haar hals zien we wondjes van de leren lijn, waaraan overigens een stuk gewei is vastgeknoopt. Verder ziet ze er prima uit. Ze kijkt ons trouwhartig aan, blijkt braaf te kunnen zitten, pootjes te geven en het heerlijk te vinden om op schoot te liggen. Mishandeld of verwaarloosd door haar baas kan ze dus niet zijn, concluderen wij. Waarom bindt diezelfde baas haar dan wel aan een boom?
Ongeloof verandert langzamerhand in verontwaardiging, verontwaardiging in woede, woede in verdriet. Heeft iemand haar gestolen en vervolgens gedumpt? Is haar eigen baasje gestorven en wilden de nabestaanden van haar af?

In beide oren staat een code. Jeannette belt onze Tierärztin en geeft alle informatie door. Frau K. belooft op onderzoek uit te gaan en morgenmiddag kunnen we langskomen.
Die nacht slaapt de vondeling heerlijk in een mandje naast het grote bed in de Freudenhütte (nadat ze de Hollandse drop van Harold z’n nachtkastje heeft opgegeten). Haar gastgezin ligt echter nog lang wakker en vraagt zich starend naar het plafond af hoe iemand ooit zo’n lief wezentje in het donkere bos kan achterlaten, om het daar een langzame hongerdood te laten sterven.

Hier prijkt een veldboeket op een terras, daar hangen badlakens over het balkon. Een barbecue geurt, het kampvuur knettert, de krekels tsjirpen. Geplons in het zwembad, gegiebel in het speeltuintje… Na stille, spannende maanden leeft het appartementenhuis nu alweer acht weken volop. Een impressie vanaf Freudenhof (en omstreken):

• 

• 

Voor het eerst na drie maanden weer kerk: een onvergetelijke morgen in de zonovergoten tuin van Freudenhof. De vogels zingen mee…

• 

Eindelijk kunnen onze gasten – en wij – weer plannen maken en ons verheugen op de heerlijke zomer. Bondkanzelier Kurz van Oostenrijk zegt expliciet dat de Nederlanders per 15 juni kunnen komen; Duitsland zal op die datum eveneens alle grenzen opengooien, zo melden de kranten; en vervolgens komt er bericht dat alle Schengenlanden weer vakantiegangers kunnen ontvangen – daar hoort Oostenrijk tenslotte ook bij.
Het regent aanvragen voor appartementen, maar helaas, we zitten deze zomer al helemaal vol…

Hier op Freudenhof halen we opgelucht adem. Alle onzekerheid over het komende seizoen heeft er behoorlijk ingehakt, maar wat zijn we nu blij!

En dan beginnen er ’s woensdagsavonds van het ene op het andere moment heel merkwaardige mailtjes en appjes binnen te komen.
Premier Rutte heeft nieuwe uitspraken over vakantie-in-Europa gedaan: Naar Italië – waar de corona verschrikkelijk heeft huisgehouden – mogen de Nederlanders van hem wél; naar Oostenrijk – waar verhoudingsgewijs nauwelijks corona is geweest – (nog) níet…

Wij staan perplex en beginnen te googlen en te surfen. Gelukkig blijkt dat Nederlanders inderdaad wel degelijk ‘naar verwachting’ vanaf de 15e juni deze kant op mogen komen:

“Het negatieve reisadvies blijft na 15 juni in ieder geval van kracht voor het Verenigd Koninkrijk, Denemarken en Zweden. De goede hoop is volgens Rutte dat na 15 juni meer landen wordt toegevoegd aan de lijst met gele landen. “Dan zullen naar verwachting ook Frankrijk, Spanje, Oostenrijk en Zwitserland weer open zijn voor Nederlanders”, aldus Rutte.”

Dat je van dit gedoe meer dan moe wordt, is duidelijk. Maar de vlag, die laten we toch maar hangen.

=== === ===

NAGEKOMEN BERICHT
Op 10 juni deelde de Nederlandse Ambassade in Oostenrijk inderdaad het volgende mee:

“Zojuist werd door de Oostenrijkse autoriteiten bekendgemaakt dat de grenzen ook voor Nederlanders weer opengaan. Vanaf dinsdag 16 juni is het mogelijk om zonder coronatest of quarantaine Oostenrijk in te reizen. Het reisadvies wordt hierop aangepast. In deze video een kleine toelichting van ambassadeur Gierveld.”

Genoemde video is o.a. te zien op de Facebookpagina van deze ambassade.