Ze leven buiten, nu het zomer is hier in Zmuln. En de camera gaat meestal mee. Een paar foto’s van de afgelopen dagen, van Maria, Matthias en Rachel:

 

17 mei 2019 – Duizend dagen is het deze week geleden dat we ons droomhuis betrokken. Nou ja, droomhuis… Het had meer weg van het overwoekerde spookslot van Doornroosje. TOEN en NU in beeld…:

Veranda, TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Veranda, TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Zwembad TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Zwembad, vanaf de andere kant TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===  

Tuin TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Stube Heimisch TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Zijvleugel, TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Keuken Stube Fröhlich, TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Eetkamer Stube Heimisch, TOEN.
en NU:

 

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Ingang Stube Heimisch, TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===  

Keukentje Stube Gemütlich, TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Kinderkamer Stube Gemütlich, TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Gang, TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Toilet Stube Fröhlich TOEN…                                          … en NU

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Aufenthaltsraum TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Aufenthaltsraum, TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Stube  Friedlich, kinderkamer TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Stube Friedlich, woonkamer TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Stube Heimisch, badkamer 1, TOEN
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

Balkon Stube Friedlich, TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Slaapkamer Stube Glücklich, TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   

 

Keuken Stube Herzlich, TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Slaapkamer Stube Glücklich TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Slaapkamer Stube Fröhlich TOEN,
en NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

 

Stube Heimisch, badkamer 2, TOEN,
NU:

===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===   ===

Dankzij de hulp van heel veel mensen zijn we verder dan we duizend dagen geleden ooit hadden durven hopen. ENORM bedankt, iedereen die meehielp om Freudenhof uit het stof te halen! Enórm bedankt, beste Wilko, die de afgelopen zes (!) weken weer ontelbaar veel klussen klaarde en -bijvoorbeeld- voor een pracht van een nieuw dak en een heerlijk brandende houtkachel zorgde!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een van de vele voordelen van een landverhuizing: familie en vrienden komen niet even een kopje koffie drinken, maar blijven langer – en samen deel je mooie belevenissen. Zoals vandaag, vlak voor Harold z’n 50e (!) verjaardag: Met opa & oma, zus, zwager en neef zwerven we – drie kwartier van huis – door de sprookjesachtige bergen van Slovenië en Italië.

 

 

Twee vrienden en vijf Wilbrinken klussen er de hele dag op los onder een strakblauwe hemel in een zonovergoten Zmuln. Het voelt als vakantie. De meeste projectjes zijn dan ook wel érg leuk:

En we zitten al in het zwembad, ook al is het nog maar maart…;)

Er wordt ook écht gewerkt…

 

 

Het Willie Wortel Heating System, zo noemt Wilchert zijn uitvinding. Samen met de onmisbare Gerrit maakt hij een strak dak op onze schuur, met daaronder een ingenieus stelsel dat het zwembad in voor- en naseizoen verwarmt. Met de woorden van Wilchert zelf: ‘Gewoon 60 meter slang op zilverfolie, en zwarte platen erbovenop. De zon doet de rest. Klimaatneutraal! Ik zou zeggen: Wilchert voor president en Nederland kan van ’t gas af. Ja, loat um ma lopun. Deze jonge verwarmt het zwembad straks met kracht van de zunne!!!’ Wij stemmen op Wilchert. En dan graag Gerrit als onderminister!

 

 

 

Metamorfose…

Een lange reeks van heerlijke lentedagen wordt plotseling onderbroken door een winterse dip, uitgerekend als Jeannette de bergpas over moet naar Slovenië. Op het vliegveld van Ljubljana wachten namelijk Gerrit, Henk en Wilchert, drie vrienden die – o, wonder!- ons komen helpen klussen.
De pas is geen optie nu er 30 tot 50 centimeter verse sneeuw ligt. Gelukkig blijkt een omweg via de Karawankentunnel mogelijk. ‘Het kan zijn dat ik te laat ben vanwege het weer’, waarschuwt Jeannette. ‘Geeft niet, hoor’, stelt Wilchert haar gerust. ‘Wij zitten de eerste vier uur toch bij de douane.’
Tegen alle verwachtingen in worden de kornuiten -inclusief een knalroze koffertje- op de afgesproken tijd in onze gammele Seat geladen.
In Slovenië stortregent het onafgebroken, maar Karinthië ligt erbij als een kerstkaart. Gelukkig stijgt de temperatuur de volgende dag al. Onze gasten stropen de mouwen op – en het is onvoorstelbaar wat er in korte tijd aan werk wordt verzet.
Naast het zwembad prijkt plotseling een pracht van een nieuwe vlonder, mét een praktisch bankje. Vandaag schiet er een hek uit de grond, zodat het water onbereikbaar wordt voor kleine kinderen en ronddwalende dieren. Het dak van de schuur naast het zwembad zal worden vervangen en voorzien van een vernuftig systeem dat het water moet verwarmen, zodat een duik ook in het voorseizoen voortaan al heel aangenaam kan zijn. Dus: wordt vervolgd!

 

 

 

 

 

 

En nu is er nog een boek dat lezers meeneemt naar Freudenhof ook…;)!

In deel 1 van ‘De sterrentellers’ richten Jenthe en Levi een natuurclub op die de nacht en nachtdieren moet beschermen. Het loopt allemaal wel wat anders dan ze hadden bedoeld. Niet iedereen steunt hun actie namelijk. Bovendien doen de ouders van Jenthe en Levi nogal geheimzinnig. Er blijkt een verhuizing in zicht te zijn… Ja, ja, naar Zmuln!

‘De Sterrentellers’
uitgeverij De Banier, Apeldoorn, 2019
ISBN 978 940 2907 230
183 blz.
€ 10,95

 

Hier glibbert Harold nog in de vrieskou de berg af. Het is zondagmorgen en hij bereikt onze auto zowaar zonder uit te glijden. Da’s een hele prestatie en bovendien een geluk, want anders had-ie tien liter Käsesuppe over zich heen gekregen.
Die soep heeft Harold gekookt voor het jubileum dat we na de kerkdienst hopen te vieren: het is namelijk dertig jaar geleden dat onze gemeenteleden Uwe en Henriette als Duitse zendelingen naar Oostenrijk kwamen, onder andere om hier te bouwen aan de kerk in Klagenfurt.
Het wordt een mooie, ontroerende middag en we voelen weer hoezeer we in korte tijd verbonden zijn geraakt met de gemeenteleden. Samen met Uwe en een aantal anderen van hen hopen we overigens de vólgende zondag in Israël te zijn. Daar trekken we als het goed is tien dagen door de woestijn, waar we slapen onder de sterrenhemel en koken op een houtvuurtje. Onze centen zitten tenslotte in het gerenoveerde Freudenhof;).
Dat we van temperaturen van 12 onder nul naar 20 boven nul reizen, zal bij alle ontberingen in elk geval een luxe zijn. We hebben er (véél) zin in!

Uit de ‘Kleine Zeitung’ van gisteravond:

‘Op sociale media circuleerde de laatste dagen de uitspraak „Heel Oostenrijk is in de ban van de sneeuwchaos. Heel Oostenrijk? Nee, een kleine deelstaat vol onverzettelijke Karinthiërs biedt dapper weerstand.” Maar dat is nu voorbij. Een lagedrukgebied vanuit Adria brengt de door velen zo fel begeerde sneeuw naar Karinthië.’

En dus mag Harold deze morgen Matthias naar de bushalte brengen. Want hoe hard Jeannette ook juicht als er vlokken vallen, rijden in de sneeuw doet ze niet meer.
In de eerste versnelling stuurt Harold de oude Alhambra door de maagdelijke sneeuw. Zoals altijd is-ie bedacht op overstekende reeën, ronddwalende katten en andere schepsels die zich weinig van de menselijke verkeersregels aantrekken. De rit naar beneden verloopt zonder problemen. Matthias wordt losgelaten in het nog donkere Zweikirchen en de terugweg wordt aangevangen.
Die tocht omhoog gaat moeizamer. Wat Harold ook probeert -de Alhambra is zo oud, dat je best eens een risico kunt nemen, vindt hij-, de besneeuwde berg opkomen, lukt niet. Teleurgesteld parkeert hij de auto halverwege, op de plek waar ooit een lantaarn stond, die hij bij een eerdere poging om boven te komen helaas omver gereden heeft.

Twintig minuten later start Harold opnieuw de auto, dit keer om Maria en Rachel naar school te brengen en zichzelf naar zijn werk. De eerste kilometers gaat het nog best, maar dan wordt de weg steiler en de sneeuwlaag dikker. ‘Nooit remmen op glad wegdek’, houdt Harold zich voor. Met een vaartje van 20, hooguit 30 kilometer per uur gaat het via St. Peter am Bichl naar Stegendorf, vervolgens naar Karnburg. Weinig tegenliggers, gelukkig maar, op deze smalle landweg.
Bij Karnburg begint de narigheid. De auto heeft moeite om grip te krijgen als de weg steil omhoog voert. Heuvelopwaarts lichten blinkende remlichten op. Heuvelafwaarts rijdt een sleepwagen . In de verte flitst het blauwe licht van een politieauto en ja, hoor, daar heb je het al. En agent gebaart Harold te stoppen, halverwege die spekgladde steile helling!
Aan de kant van de weg staat een in de prak gereden auto. Een eindje verderop probeert een schoolbus omhoog te komen. Het voertuig glibbert van rechts naar links en vice versa, duikt zo nu en dan een berm in, maar komt uiteindelijk toch boven.
Nu is het de beurt aan de Alhambra. ‘Laten we hopen dat-ie vooruit omhoog en niet achteruit naar beneden rijdt’, verzucht Harold, terwijl het hart hem in de keel klopt.
Moeizaam, maar toch wint de auto geleidelijk aan hoogte. Hij schiet van de linker- naar de rechterberm, de banden slippen.
Rachel houdt haar adem in en knijpt haar ogen stijf dicht. Maria kijkt gefascineerd naar de sneeuw die door de slippende banden opspat. Harold doet iets met het stuur, maar veel effect heeft het niet. Af en toe kijkt hij uit het raampje om te zien waar ze terechtkomen als ze van de weg afschuiven.
Maar gelukkig, schuiven doen ze niet. Tamelijk trouw volgt de auto de sporen van de voorgaande bus. Met veel geslip bereikt hij de heuveltop. Zelden waren de inzittenden zo blij het gymnasium te zien!